دیوید هول این سنگ را به خانه آورد و با جدیت سعی در شکافتن آن داشت. او به طور قطع باور داشت که درون این سنگ، یک تکه طلا نهفته است. برای به دست آوردن محتویات این سنگ، از ابزارهایی چون اره سنگ، چرخ زاویه‌ای و مته استفاده کرد و حتی با استفاده از اسید نیز سعی در نفوذ به آن داشت.
با این حال، تمامی این تلاش‌ها و حتی ضربه زدن با پتک نیز کارساز نبود و نتوانستند به شکافی در سنگ دست یابند. حقیقت این است که سنگی که هول به دنبال شکافتن آن بود، در واقع حاوی طلا نبود و سال‌ها بعد متوجه شد که این سنگ یک شهاب سنگ نادر است.
محققان مقاله‌ای علمی منتشر کرده و در آن به شناسایی این شهاب سنگ ۴.۶ میلیارد ساله پرداخته‌اند. آنها این شهاب سنگ را مریبورو نامیدند؛ نام منطقه‌ای که این شهاب سنگ در آن یافت شده است.
وزن این شهاب سنگ ۱۷ کیلوگرم برآورد شده و پژوهشگران پس از استفاده از اره الماس برای برش زدن یک قطعه کوچک از آن، دریافتند که ساختار آن حاوی درصد بالایی از آهن است و به همین دلیل، این سنگ می‌تواند به عنوان یک کندریت معمولی نوع H ۵ شناخته شود.
پس از شکافتن این سنگ، می‌توان نقطه‌های متبلور ریز از مواد معدنی فلزی را که به آن کندرول گفته می‌شود، در سرتاسر آن مشاهده کرد. هنری افزود: «شهاب سنگ‌ها، ارزان‌ترین منبع برای اکتشافات فضایی هستند. آنها ما را به دوران گذشته متصل کرده و سرنخ‌هایی از سن، شکل‌گیری و ترکیب شیمیایی منظومه شمسی و از جمله زمین را به ما ارائه می‌دهند.»
هنری توضیح داد: «این شهاب سنگ خاص احتمالاً از کمربند سیارکی مابین مریخ و مشتری به وجود آمده است و به وسیله برخورد سیارک‌ها به سمت بیرون پرتاب شده و به روزی به زمین برخورد کرده است.»
تاریخ‌گذاری کربنی نشان از آن دارد که این شهاب سنگ به مدت ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ سال در زمین بوده و تعدادی از شهاب سنگ‌ها بین سال‌های ۱۸۸۹ تا ۱۹۵۱ به ثبت رسیده‌اند که این تاریخ‌ها می‌تواند با ورود این شهاب سنگ به زمین هم‌زمان باشد.
شهاب‌سنگی ارزشمندتر از طلا
محققان بر این باورند که شهاب سنگ مریبورو به مراتب نادرتر از طلا است و به همین دلیل ارزش آن برای دانشمندان به طور قابل توجهی بیشتر از طلا می‌باشد. این یکی از تنها ۱۷ شهاب سنگی است که تا کنون در ایالت ویکتوریای استرالیا شناسایی شده و پس از یک شهاب سنگ بزرگ ۵۵ کیلوگرمی که در سال ۲۰۰۳ شناسایی شد، به عنوان دومین شهاب سنگ بزرگ محسوب می‌شود.