گریبایدوف برای چندین سال در تفلیس به عنوان نماینده ارتباط با ایران مشغول به کار بود. او نخستین کسی بود که نسخه اولیه قرارداد ترکمنچای را پس از امضای فتحعلی شاه به سن پترزبورگ حمل کرده و به تزار وقت (نیکلای اول) تقدیم نمود.
در جریان جنگ میان روسیه و ایران، گریبایدوف به طور پیوسته در کنار ژنرال پاسکویچ قرار داشت و پس از تسلیم قرارداد ترکمنچای به تزار، از طرف او به سمت سفیر (که آن زمان به عنوان وزیر مختار شناخته می شد) در تهران منصوب گردید.
او در سفارت روسیه در تهران، به یک خواجه قفقازی که از حرمسرای فتحعلی شاه فرار کرده بود، پناه داد. این خواجه فراری اطلاعات دقیقی درباره سرنوشت دختران قفقازی، به خصوص گرجی ها در حرمسراهای شاه و شاهزادگان و شخصیت های بلندپایه ایران به گریبایدوف ارائه داد. تحت تأثیر سخنان او و با توجه به مفاد قرارداد ترکمنچای که امکان بازگشت قفقازی ها به زادگاهشان (در صورت تمایل) را فراهم می کرد، گریبایدوف ابتدا به دو زن قفقازی که از خانه یک شاهزاده قاجاری فرار کرده بودند پناه داد و سپس دستور داد در صورت لزوم، به زور برای بازپس گیری این زنان که در حرمسراها به عنوان همسر یا مادر فرزندان مقامات کشور بودند، اقدام شود.
انتشار این حکم در تهران موجب خشم ایرانیان شد که نسبت به قرارداد ترکمنچای نارضایتی داشتند. آنها به نام دفاع از حرمسراها و جلوگیری از توقیف همسران مردم به سفارت حمله کردند و با وجود مقاومت نیروهای قزاق محافظ، به داخل سفارت وارد شدند. در نتیجه، گریبایدوف و کارکنان سفارت، قزاق ها و حتی خواجه پناهنده را به قتل رساندند و جسد گریبایدوف را در زباله ها انداختند.
فتحعلی شاه برای جلوگیری از آغاز جنگ سوم با روسیه، نوه خود خسرومیرزا را به همراه تعدادی از مقامات کشور، از جمله میرزا تقی خان فراهانی (امیر کبیر) به سن پترزبورگ فرستاد تا از تزار عذرخواهی کند. تزار از این اقدام راضی شد و حتی قسمتی از غرامت مربوط به جنگ پیشین را به ایران بخشید.