افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی، که به نام خاقانی شناخته می‌شود (۵۲۰ قمری در شَروان – ۵۹۵ قمری در تبریز) به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین شاعران ایرانی و بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان در تاریخ شعر و ادبیات فارسی به‌شمار می‌آید. آرامگاه او در شهر تبریز ایران قرار دارد.
عیسی‌لب است یار و دم از من دریغ داشت
بیمار او شدم قدم از من دریغ داشت
آخر چه معنی آرم از آن آفتاب‌روی
کو بوی خود به صبح‌دم از من دریغ داشت
بوس وداعی از لب او چون طلب کنم
کز دور یک سلام هم از من دریغ داشت
من چون کبوتران به وفا طوق‌دار او
او کعبهٔ من و حرم از من دریغ داشت
از جور یار پیرهن کاغذین کنم
کو کاغذ و سر قلم از من دریغ داشت
من ز آب دیده نامه نوشتم هزار فصل
او ز آب دوده یک رقم از من دریغ داشت
خود یار نارد از دل خاقانی ای عجب
گوئی چه بود کاین کرم از من دریغ داشت