خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) – برای غم کرمان
سفارت تاجیکستان این اثر شعری از شهریه ادهمزاد (Shahriya Ahtamzod) شاعر تاجیک را برای انتشار به ایسنا ارائه داده است.
این شاعر بیان کرده است: خوابم نمی‌آید، این تصویر در مقابل چشمانم پرسه می‌زند و غصه‌ام را چندین برابر می‌کند. جلوی کامپیوتر می‌نشینم، اما درد و اندوه من افزایش می‌یابد، به‌خصوص تصویر این کودک دلبند، مرا به مرور به مرز دیپرسیا می‌کشاند. می‌خواهم از طرف خودم تسلّیتی بنویسم به مردم عزیز ایران… اما زبانم سست است…
سلام به تو، ایران من، ای سرزمین عشق،
سلام، ای تجسم و وجود عشق.
سلام، ای ایران سبز و عزیزم،
محل تولد عشق و محبت می‌باشم.
اکنون برای خلق کرمان اشک می‌ریزم،
چراکه از جهل انسان به شدت گرفتار دیپرسیا شده‌ام
چه روز سختی بر درگاه تو آمد،
که سنگ هراس بر سرت نواخته شد.
چگونه می‌توانم ناله کنم بی‌آنکه زبانم کار کند،
چرا که ناله من در درون نی پنهان است.
از نی‌زار، پژواک صدای مولا را دارم،
می‌خواهم فریادی به درون وجودم بفرستم.
ضعفی چون اشک من در آغوش رو،
و غریبی چون آهم در جست‌وجو.
چگونه می‌توان غمت را تاب آورد،
در حالی که سراسر وجودم پر از درد است؟
ایران، تو جسمم هستی چون روح،
و به چشمم شعله‌وری از ایمانت، ایران…
Хобам намебарад, дар пеши чашмам ана ҳамин акс гирд мегардаду дардам афзун мешавад. Назди компутар мешинам, аммо андуҳам бештар боло меравад, ба вижа акси ин тифли ноз маро то сарҳади депресиё мебарад. Мехоҳам таслият бинависам барои мардуми азизи Эрон… аммо забонам лол…
Салом,Эрони ман, эй меҳани ишқ,
Салом, эй муҳтавову будани ишқ.
Салом, Эрони сабзу нозанинам,
Муҳаббатхона дар он замон ишқофаринам.
Кунун гирям барои халқи Кирмон,
Шудам депресиё аз ҷаҳли инсон
Чӣ рӯзи сахт омад бар дари ту,
Ки санги даҳшат омад бар сари ту.
Чӣ сон нолам намегардад забонам,
Чу нола ман даруни най ниҳонам.
Зи найзори найи Мавло нафирам,
Фиғонам бишканам андар замирам.
Заъифе мисли ашкам дар бари рӯ,
Ғарибе ҳамчу оҳам дар такопӯ.
Ғаматро кай таҳаммул метавон кард,
Мане ки сар зи то поям пур аз дард؟
Ба ҷисми ман шабеҳи ҷонӣ, Эрон,
Ба чашмам шӯълаи имонӣ, Эрон…
در ادامه به معرفی این شاعر پرداخته شده است: شهریه ادهمزاد، شاعر و عضو اتحادیه نویسندگان تاجیکستان، در تاریخ دوم سپتامبر ۱۹۵۲ (۱۱/۰۶/۱۳۳۱) (۷۲ ساله) در دوشنبه، پایتخت تاجیکستان متولد شد. آثار او به زبان‌های تاجیکی و فارسی منتشر شده است.
شهریه، تحصیلات خود را در دانشکده فیلولوژی دانشگاه دولتی آموزگاری دوشنبه (۱۹۷۸) (۱۳۵۷) به پایان رسانده و فعالیت حرفهای خود را با کار در روزنامه «معارف» (۱۹۷۹) (۱۳۵۸) آغاز کرده است.
او از جوایز خود می‌توان به نشان«خدمت شایسته»، جایزه ادبی میرزا تورسون‌زاد و عنوان اعلاچی مطبوعات و فرهنگ تاجیکستان (نخبگان برجسته مطبوعات و فرهنگ تاجیکستان) اشاره کرد.
در کنار این، آثار وی شامل کتاب‌هایی از جمله: «مهر شعر» (۱۹۸۷)(۱۳۶۶)، «شمیمه نور» (۱۹۹۲) (۱۳۷۱)، «اشک شقایق» (۱۹۹۵)(۱۳۷۴)، «تمنّا» (۱۹۹۸)(۱۳۷۷)، «زن در اسارت تنهایی» (۲۰۰۲)(۱۳۸۱)، «بوسه‌های مهتابی» (۲۰۰۷)(۱۳۸۶)، «در کنار شعر» (۲۰۱۰)(۱۳۸۹)، «نیایش استقلال» (۲۰۱۱)(۱۳۹۰)، «ترانه سبز» (۲۰۱۲) (۱۳۹۱) و چندین مجله و اثر مشترک دیگر می‌باشد.
پایان پیام