لاکهید اس آر-۷۱ بلک برد (Lockheed SR-۷۱ Blackbird) گونه‌ای از هواپیماهای شناسایی دوربرد با قابلیت پرواز زبَرصوت است که نخستین پرواز آن به سال ۱۹۶۴ برمی‌گردد و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۸ به خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا درآمده بود.
طبق گزارش عصرایران، در مجموع تعداد ۳۲ فروند از این هواپیما تولید شده است که از این تعداد، ۱۲ فروند در اثر حوادث متنوع از بین رفتند، اما هیچ‌کدام به تیر دشمن هدف قرار نگرفتند. اس آر-۷۱ بلک برد به عنوان سریع‌ترین هواپیمای سرنشین‌دار تاریخ شناخته می‌شود که از باند پرواز می‌کند. اگرچه نورث امریکن ایکس-۱۵ حدود دو برابر سریع‌تر یعنی به میزان تقریبی ۶ ماخ سرعت دارد، اما چون نمی‌تواند به تنهایی از باند برخیزد و نیاز به پرواز از زیر یک هواپیما دیگر دارد، در رده هواپیماهای معمولی و قابل پرواز قرار نمی‌گیرد.
این هواپیما بر مبنای مدل‌های لاکهید ای-۱۲ و لاکهید وای‌اف-۱۲ طراحی شده و خلاقیت در طراحی آن به کلی جانسون نسبت داده می‌شود. او به همراه گروهی از مهندسان شرکت لاکهید، اس آر-۷۱ را به عنوان جایگزینی برای لاکهید یو-۲ به وجود آورده‌اند. سرعت پرواز عادی این هواپیما حدود ۳٫۳ ماخ در ارتفاعی معادل ۲۴ هزار متر است.
ویژگی سرعت بالا و ارتفاع قابل توجه پرواز این هواپیما، آن را در برابر هر گونه تهدید، اعم از پدافند موشکی زمین و جنگنده‌های دشمن، ایمن می‌ساخت. در طول نزدیک به چهار دهه عملیاتی این هواپیما، حتی یک بار هم با تهدیدی از سوی دشمن مواجه نشد.
در پس‌زمینه این تصویر، هواپیماهای دیگری نیز به چشم می‌خورند:
B-۵۲: بمب‌افکن سنگین استراتژیک
MC-۱۳۰E: هواپیمای سوخت‌گیری هوایی
C-۱۴۱A: هواپیمای ترابری استراتژیک
T-۴۳: هواپیمای آموزشی
C-۱۳۰: هواپیمای ترابری چندمنظوره
T-۳۸: هواپیمای آموزشی پیشرفته
A-۲۶: هواپیمای بمب‌افکن تاکتیکی (بازنشسته)
A-۱۰: هواپیمای تهاجمی سبک
C-۵: هواپیمای ترابری سنگین استراتژیک
B-۲۴: بمب‌افکن سنگین (بازنشسته)
O-۲: هواپیمای شناسایی و دیده‌بانی (بازنشسته)
F-۱۵: هواپیمای شکاری رهگیر
F-۱۰۶: هواپیمای رهگیر دفاع هوایی (بازنشسته)