ژاله محمدعلی، خواهر این نویسنده به ایسنا اعلام کرد که وی در ساعت ۲ بامداد جمعه (۲۴ شهریور) به وقت ایران از دنیا رفته است.
محمد محمدعلی در هفتم اردیبهشت ۱۳۲۷ در خیابان مولوی تهران به دنیا آمد. در سال ۱۳۴۴، در حینی که به تحصیل در دبیرستان مروی مشغول بود، علاوه بر نویسندگی چند نمایش‌نامه، سالنامه مروی را نیز منتشر ساخت. بعد از دریافت دیپلم در سال ۱۳۴۹ به خدمت سربازی اعزام شد و در سپاه ترویج و آبادانی خدمت کرد. این دوران به شکل‌گیری طرح‌های اولیه داستان‌های درهٔ هندآباد گرگ داره و از ما بهتران کمک کرد.
در سال ۱۳۵۳ به دانشکده علوم سیاسی و اجتماعی راه یافت و با دریافت مدرک لیسانس در این رشته، به استخدام سازمان بازنشستگی کشوری درآمد. از سال ۱۳۶۹ به وزارت فرهنگ و آموزش عالی منتقل شد و در مرکز اسناد و مدارک علمی کشور مشغول به کار گردید. در سال ۱۳۸۱ به افتخار بازنشستگی نائل آمد.
نخستین اثرش که مجموعه‌ای از داستان‌ها به نام «درهٔ هندآباد گرگ داره» بود، در سال ۱۳۵۴ منتشر شد و در آن با شیوه‌ای واقع‌گرایانه به زندگی زحمت‌کشان روستایی پرداخته است. محمدعلی یکی از اعضا و شرکت‌کنندگان در جلسات داستان‌خوانی و داستان‌نویسی به رهبری هوشنگ گلشیری بود. از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۱ سردبیری فصلنامه‌ای به نام برج را بر عهده داشت و پس از آن نیز به صورت مداوم با مطبوعات، از جمله مجله‌های دنیای سخن و آدینه همکاری کرده و سه ویژه‌نامه شعر و داستان مجله آدینه تحت سرپرستی او منتشر گردید. در سال ۱۳۶۴ همراه با جواد مجابی، محمد مختاری و حمیدرضا رحیمی جلسه شاعران سه‌شنبه را پایه‌گذاری کرد.
از آثار برجسته او رمان «برهنه در باد» است که علاوه بر برنده شدن جایزه داستان‌نویسی «یلدا»، در میان نامزدهای نهایی جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعات نیز قرار گرفت.
از میان تألیفات این نویسنده، می‌توان به مجموعه داستان‌های «بازنشستگی و داستان‌های دیگر» (۱۳۶۶)، «چشم دوم» (۱۳۷۳) و «دریغ از روبه‌رو» (۱۳۷۸) و رمان‌های «رعد و برق بی‌باران» (۱۳۷۰)، «نقش پنهان» (۱۳۷۰)، «باورهای خیس یک مرده» (۱۳۷۶)، «برهنه در باد» (۱۳۷۹، برنده تندیس یلدا در سال ۱۳۸۰)، «قصه تهمینه» (۱۳۸۲)، «آدم و حوا» (۱۳۸۳)، «جمشید و جمک» (۱۳۸۳)، «مشی و مشیانه» و «جهان زندگان» اشاره کرد.