ایسنا/کرمان سردار حسین پورجعفری در شهر گلباف از توابع کرمان در فروردین ماه ۱۳۴۲ به دنیا آمد. فرزند هفتم خانواده و پدر ایشان قالیباف بود. حسین شاگرد و کمک کار پدر بود و سالها دار قالی شاهد دستان زحمتکش حسین بود که گره نقش زندگی بر آن می‌زد.
سال ۶۱ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گلباف درآمد، در همان سال ازدواج کرد. در جنگ حضور پررنگ داشت و تقریباً بعد از مدت کوتاهی امین، رازدار و از نزدیک ترین افراد به فرمانده لشکر ۴۱ ثارالله حاج قاسم سلیمانی شد و این نقش تا ۳۸ سال بعد ادامه داشت و همواره سایه به سایه حاج قاسم و پشت سر او حرکت می کرد.
حسین فرزند دوم خود را دو ماه بعد از تولد دید. حضور پیوسته او در جبهه آنقدر ادامه داشت تا اینکه خانواده را هم به اهواز منتقل کرد که هم راحت تر و هم بیشتر در کنار فرمانده باشد.
حاج حسین پورجعفری تا دو سال بعد از جنگ در منطقه ماند و بعد به کرمان بازگشت و کماکان در خدمت فرمانده‌اش سردار سلیمانی بود.
منزل ایشان در کرمان خانه کوچکی بود که یک اتاق آن محل هنرورزی دستان حسین بر دار قالی بود. علاقه او به قالی بافی و تامین معاش عصرهای حسین را با کار قالی بافی پر کرده بود.
سال ۷۶ که حاج قاسم سلیمانی مسئولیت سپاه قدس را به عهده گرفت، امین خود، حسین پورجعفری را با خودش به تهران برد و در تمام سال هایی که سردار سلیمانی صحرا به صحرا و کشور به کشور به دنبال کار، مأموریت و تامین امنیت مظلومان بود، حاج حسین با چهره‌ای مظلوم و کمتر شناخته شده پا به پای فرمانده شرکت داشت.
حسین پورجعفری در سال ۹۷ درجه سرتیپی گرفت و به عنوان دستیار ویژه در خدمت حاج قاسم سلیمانی بود. به گفته خود حاج قاسم کار کردن بدون پورجعفری ناممکن بود و یا خیلی سخت. از این جهت در مدتی که حسین پورجعفری نتوانسته بود در کنار حاج قاسم باشد، برایش نامه نوشته بود که زودتر برگردد.
حاج حسین پورجعفری در ۱۳ دی ماه ۹۸ همچون همیشه به همراه دوست و فرمانده قدیمی خودش شربت شهادت نوشید و پیکرش پایین پای شهید حاج قاسم سلیمانی در گلزار شهدای شهر کرمان دفن شد تا ادب را همچون حیات زمینی اش رعایت کند و پایین پای حاج قاسم آرام گرفت.
در ادامه خاطراتی درباره شهید حاج حسین پورجعفری را از زبان دیگران می خوانیم:
«شهید حسین پورجعفری وقتی با حاج قاسم به ماموریت می رفت شبها تا دیر وقت بیدار می‌ماند، گفتم چرا نمیخوابی؟ گفت نور زیر درب اتاق حاج قاسم را نگاه می کنم هر زمان خاموش شد و حاجی خوابید، من هم می خوابم».
«حاج حسین برایم تعریف می‌کرد هروقت به ماموریت می رویم خودم را به حاج قاسم میچسبانم که اگر تیر یا ترکشی آمد به من بخورد و حاجی صدمه نبیند. حاج قاسم را خیلی دوست داشت».