ایسنا/اصفهان استاد غلامرضا خوشحال‌پور، یکی از چهره‌های برجسته حوزه نقالی اصفهان و مشهور به لقب «مرشد بستور»، به دلیل ایست قلبی درگذشت.
استاد «غلامرضا خوشحال‌پور» که به نام هنری «مرشد بستور» شناخته می‌شود، فعالیت‌های هنری خود را در سال ۱۳۵۵ با بازی در تئاتر در «گروه تئاتر کارگری حاج آقا اعتزازی» آغاز کرد. با وجود اینکه شغل اصلی او کارمندی در ذوب آهن بود، او در میانسالی و در حدود سال ۶۵ به نقالی روی آورد و در طول هشت سال دفاع مقدس به این هنر پرداخت و بیش از ۳ هزار اجرا را در استان اصفهان به انجام رساند؛ او همچنین در شهرهای دیگر ایران و حتی کشورهای خارجی نیز به فعالیت پرداخت.
غلامرضا خوشحال‌پور با تأسیس «گروه نقالی آیینی سنتی بستور» سعی در حفظ این هنر و انتقال آن به نسل‌های آینده داشت. در توضیح انگیزه خود از انتخاب نام «بستور»، او اظهار داشت که «بستور یکی از پهلوانان ناشناخته در شاهنامه است و حکیم فردوسی تنها ۶ بیت درباره او سروده است. در صحنه‌ای که پدر بستور در میدان جنگ ایران و توران جان می‌بازد و پرچم ایران بر زمین می‌افتد، بستور، که طبیعتاً جنگجو نیست، تصمیم می‌گیرد برای بازگرداندن پرچم به میدان برود. او با علم به اینکه جانش در خطر است، لباس جنگ بر تن می‌کند و بر اسب سوار می‌شود و به سمت جنازه پدرش می‌رود. در این حالت، ۲ هزار تیرانداز توری بر او هدف می‌گیرند و در عین حال، او لباس پدرش را پوشیده و پرچمی که در دست پدرش بود را برمی‌دارد و سوار بر اسب می‌شود. به‌گونه‌ای که با مهمیزش بر شکم اسب پدرش می‌کوبد تا اسب و جنازه با پرچم کاویانی ایران از زمین بلند شوند، به طوری که توریان دچار شگفتی می‌شوند و می‌گویند «ما شنیده بودیم ایرانیان جادوگرند، اما ندیده بودیم! بنابراین جادو در کار بود که این اسب و جنازه بلند شدند.» این اتفاق باعث می‌شود که رنگ چهره توریان به رنگ زرد درختان پاییزی تغییر کند و همه آن‌ها فرار کنند، و سپاه ایران به سمت سپاه توران حمله‌ور می‌شود. بدین ترتیب، جنگ ایران و توران به پایان می‌رسد و یک‌سوم از توری‌ها کشته و باقی مانده به کوه‌ها فرار می‌کنند و یک‌سوم دیگر هم اسیر می‌شوند. به همین دلیل است که نام بستور را برای خود انتخاب کرده‌ام تا به یاد این شهید گمنام پرداخته شود.»
او همچنین در اظهارات خود بر اهمیت کار نقالی تأکید داشت و گفت: «وظیفه نقال، انتقال فرهنگ و هنر، رویدادهای تاریخی و القای ظرافت‌ها و شایستگی‌های انسانی است. نقال همواره به خود و دیگران یادآوری می‌کند که ما انسانیم و باید به شیوه‌ای انسانی زندگی کنیم. هدف نقال فراتر از مباحث وطن‌پرستی است، هرچند که عشق به سرزمین خود را دارد و برای آن جان می‌دهد.»
، آرین شهریاری، نوهٔ استاد غلامرضا خوشحال‌پور، تأییدکننده خبر درگذشت ایشان، به ایسنا بیان کرد: زمان و مکان برگزاری مراسم خاکسپاری به زودی مشخص خواهد شد.
خبرگزاری ایسنا منطقه اصفهان، مراتب تسلیت خود را به خانواده ایشان و جامعه هنری اصفهان ابراز می‌دارد.