ناسا سرانجام موشک بسیار بزرگ سیستم پرتاب فضایی (SLS) را از میانهگاه خود خارج کرد تا آماده ارسال به فلوریدا برای پرتاب در سال آینده شود.
مرحله اصلی اولین موشکی که قصد دارد پس از گذشت بیش از پنجاه سال فضانوردان را دوباره به ماه ببرد، کارخانۀ تولید خود را ترک کرده و به فلوریدا جهت انجام مراحل ادغام و آمادهسازی پیش از پرتاب راهی شد.
به نقل از اسپیس، بخش اصلی یا تقویتکننده موشک SLS که مأموریت «آرتمیس ۲» را پنجاه و پنج سال پس از پرتاب تاریخی «آپولو ۱۱» به ماه انجام خواهد داد، روز گذشته (۱۶ ژوئیه) از تأسیسات مونتاژ میچود (Michoud) در نیواورلئان خارج گردید.
این تقویتکننده ۶۵ متری به همراه چهار موتور RS-۲۵ خود، برای مسافتی به طول یک مایل جابجا شد تا بر روی کشتی پگاسوس ناسا بارگذاری شود و پس از آن به مرکز فضایی کندی (KSC) در فلوریدا منتقل گردد.
ماموریت «آرتمیس ۲» در سال ۲۰۲۵ چهار فضانورد را به مدار ماه خواهد فرستاد و به عنوان نخستین مأموریت سرنشیندار از دهه ۱۹۷۰ به شمار میرود که انسان را به ماه میبرد.
اکنون تقویتکننده موشک SLS با خروج از آشیانه مرکز مونتاژ عمودی میچود در صبح روز سهشنبه حدود ساعت ۷:۳۰ به وقت محلی، سفر این مأموریت را آغاز کرد و چند صد نفر از تماشاچیان، از جمله کارگران مرکز میچود و مهمانان آنها در نیواورلئان گرد هم آمدند تا شاهد انتقال این موشک تاریخی به ایستگاه بعدی در مسیر پرتاب مأموریت ماه باشند.
مراسمی تشریفاتی با نواختن موسیقی توسط یک گروه موسیقی دانشآموزی آغاز شد و برخی از مقامات ناسا نیز در زمانیکه تقویتکننده از دروازه بزرگ به سمت پارکینگ اصلی عبور میکرد، صحبت کردند.
در نهایت، این موشک به سمت جاده اصلی چرخید و به سوی کشتی پگاسوس پیش رفت.
جوزف پلفری، مدیر مرکز پروازهای فضایی مارشال ناسا، در سخنرانی خود به شرکتکنندگان گفت: برای بیش از شش دهه، مارشال و میچود بخشی از رهبری بزرگترین دستاوردهای اکتشافات فضایی این کشور بوده است، از موفقیتهای شگفتانگیز ماموریتهای آپولو و شاتل تا این نقطه عطفی که امروز به آن رسیدهایم.
او همچنین با اشاره به کارمندان و مهندسانی که در سالهای اخیر بر روی موشک SLS کار کردهاند، تأکید کرد: ما امروز در اینجا جمع شدهایم تا این موفقیت را جشن بگیریم. این افراد هستند که ما را به این نقطه رساندهاند تا به اهداف ماموریتمان تحقق بخشیم.
برنامه آرتمیس با تحقق نقاط عطف کوچک در آمادهسازی برای هر یک از ماموریتها به عنوان یک کل، مورد توجه ویژهای قرار میگیرد. هدف ناسا از آرتمیس، ایجاد یک حضور دائمی در ماه، به ویژه نزدیک قطب جنوبی ماه است که غلظت بالایی از یخ آب را در خود دارد. این منبع، یک سرمایه فوقالعاده در فضا به شمار میرود و میتواند برای تأمین نیازهای ضروری از آب آشامیدنی تا سوخت موشک استفاده شود.
ایده این است که چنین ایستگاهی به عنوان سکوی پرشی برای ارتقاء فناوریها و الزامات لازم برای دستیابی به مأموریتهای مشابه در مریخ در آینده عمل کند، اما هنوز تا رسیدن به این هدف فاصله زیادی وجود دارد.
اولین مأموریت آرتمیس در تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ پرتاب شد و فضاپیمای بدون خدمه اوریون (Orion) را به مدار ماه منتقل کرد و پس از چند هفته، در تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۲۲ به زمین بازگشت و در اقیانوس فرود آمد.
شایان ذکر است که مأموریت «آرتمیس ۲» زمان زیادی نخواهد برد و حدود ۱۱ روز به طول میانجامد و از نظر فنی، به مدار ماه نخواهد رفت.
رید وایزمن، ویکتور گلاور و کریستینا کخ فضانوردان ناسا و جرمی هانسن از آژانس فضایی کانادا (CSA) در این مأموریت، در یک پرتاب آزاد به مدار ماه ارسال خواهند شد و یک بار آن را دور زده و سپس به سمت زمین بازمیگردند.
بعد از پرتاب، مأموریت «آرتمیس ۲» نخستین سفر فضانوردان به نزدیکی مدار ماه از زمان آخرین مأموریت آپولو در سال ۱۹۷۲ خواهد بود.
سه نفر از چهار عضو خدمه «آرتمیس ۲» نماینده گروهی خواهند بود که برای نخستین بار در تاریخ به ماه پرواز خواهند کرد. ویکتور گلاور که به عنوان خلبان این ماموریت منصوب شده، اولین فرد رنگینپوست خواهد بود که به ماه میرود. همچنین کریستینا کخ نخستین زن و جرمی هانسن نخستین غیر آمریکاییای خواهند بود که به ماه قدم میگذارند.
موشک عظیمالچثه ناسا از آشیانه بیرون آمد
رید وایزمن و جرمی هانسن در این مراسم حاضر بودند و از تماشای موشکی که آنها را به فضا خواهد فرستاد، شگفتزده شدند.
وایزمن در حین برگزاری مراسم گفت: این یک دیدگاه شگفتانگیز است. درباره آرتمیس و سفر به ماه بسیار صحبت کردهایم و بعضی مواقع توجه کافی به سختافزار آن نمیشود.
او افزود: فضاپیمای اوریون (Orion) در مرکز فضایی کندی وجود دارد. تقویتکنندههای ما در همین مرکز قرار دارند و مرحله اصلی موشک نیز باید به ایستگاه فضایی کندی برود. در سرتاسر ایالات متحده، این اقلام را به یکدیگر متصل کردهاند، از رویاپردازی تا واقعیت ساختن، و این جنبه از پروژه را واقعا دوست دارم.
پس از موفقیت مأموریت «آرتمیس ۱» در سال ۲۰۲۲، مأموریت «آرتمیس ۲» برای نوامبر ۲۰۲۴ برنامهریزی شده بود، اما ناسا تصمیم به تعویق آن به دلیل عملکرد ناپایدار چند سیستم در فضاپیمای اوریون، از جمله چالشهای مربوط به سپر حرارتی آن در زمان بازگشت به جو زمین و مشکلاتی که با برخی از سختافزارهای حمایتی حیات در اوریون discovered شده، گرفت.
هانسن نیز اشاره نمود: اگر بخواهیم به موفقیتهای بزرگ دست یابیم، باید به صورت مشترک و همکاری پیش برویم، و تمامی مشارکتها باید انجام شود، و این تقویتکننده فقط یک نمونه کوچک از آن است. این یک نمایش عینی از این است که چگونه چهار انسان را به سمت ماه میفرستیم.
با توجه به اینکه مأموریت «آرتمیس ۲» برای پرتاب در ماه سپتامبر ۲۰۲۵ برنامهریزی شده، ناسا مأموریت بعدی یعنی «آرتمیس ۳» که قرار بود سپتامبر ۲۰۲۶ پرتاب شود را نیز با یک سال تأخیر مواجه کرده است. هرچند این مأموریت خود وابستگیهای سختافزاری خاصی دارد که میتواند باعث تأخیر بیشتر آن شود.
مأموریت «آرتمیس ۳» نخستین برنامهای است که برای فرود فضانوردان بر سطح ماه طراحی شده است، اما برای این کار، قطعات کلیدی سختافزاری شامل موشک استارشیپ شرکت اسپیسایکس که ناسا برای استفاده به عنوان فرودگر قمری با آن قرارداد بسته است، میبایست تکمیل شوند.
پروازهای آزمایشی موشک استارشیپ از قبل شروع شده و پیشبینی میشود پنجمین پرواز آن قبل از پایان تابستان انجام شود، اما برای فضاپیمایی که هنوز حتی به مدار زمین هم نرفته، سال ۲۰۲۶ بهطور غیرواقعی فشرده به نظر میرسد.
همچنین باید نمایش لباسهای فضایی جدید طراحی شده برای فضانوردان مأموریت «آرتمیس ۳» که در حین قدم زدن بر سطح ماه استفاده خواهند کرد، به دست شرکت اکسیوم اسپیس (Axiom Space) مستقر در هیوستون در حال ساخت است و همچنان در انتظار تکمیل میباشد.
اما برگردیم به تقویتکننده مأموریت «آرتمیس ۲». این موشک پس از پیمودن یک مایل در صبح سهشنبه بر روی کشتی پگاسوس ناسا بارگیری شد تا برای یک مسافرت ۹۰۰ مایلی در سراسر خلیج مکزیک به مرکز فضایی کندی در فلوریدا حرکت کند. کشتی پگاسوس قرار است در تاریخ ۲۳ ژوئیه به مقصد برسد، جایی که پس از آن به ساختمان مونتاژ منتقل خواهد شد.
پس از آن، تقویتکننده یک مجموعه از بررسیهای سیستمی و سختافزاری را انجام خواهد داد تا برای تجهیز به اجزا و مراحل باقیمانده موشک، از جمله دو تقویتکننده موشک جامد، مرحله پیشرانه برودتی موقتی که برای رساندن اوریون به سرعت مداری، خود فضاپیمای اوریون و ماژول خدماتش، آماده گردد.