این نامهها در میانهی قرن هجده میلادی و در دوران جنگهای دریایی بریتانیا و فرانسه به ملوانان فرانسوی ارسال شدهاند.
استاد تاریخ دانشگاه کمبریج در بریتانیا موفق به یافتن آرشیوی از نامهها شده است که به مدت بیش از دو قرن در حالت بسته باقیمانده بودند.
نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا این پیامها را در طول «جنگ هفت ساله» ضبط کرد. این جنگ دریایی بینالمللی، رقابت میان دو ائتلاف تحت رهبری بریتانیا و فرانسه را بین سالهای ۱۷۵۶ تا ۱۷۶۳ به تصویر میکشد.
نامهها تصویر نادری از زندگی ملوانان و خانوادههای آنان در سالهای میانی قرن هجدهم را فرامیخواند، از همسر یک افسر ارشد نیروی دریایی گرفته تا مادری مسن که از فرزند خود بابت عدم ارسال نامه شکایت میکند.
در یکی از این نامهها، «ماری دوبوسک» به همسرش «لوئی شامبرلن»، ستوان یک کشتی جنگی فرانسوی در سال ۱۷۵۸، مینویسد: «میتوانم تمام شب را به نوشتن برای تو اختصاص دهم… من همسر وفادار و جاودانی تو هستم.»
لوئی هرگز این نامه را دریافت نکرد، زیرا کشتی به تصرف بریتانیاییها درآمد و او به اسارت درآمده بود. همسرش نیز سال بعد درگذشت، تقریباً به طور قطع پیش از آنکه او توسط بریتانیاییها آزاد گردد.
در نامهای دیگر به تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۷۵۸، مادر ملوان جوانی به نام «نیکلا کوئسنل» که اهل نرماندی بود، از پسرش به خاطر عدم انتشار نامهای گله میکند. مارگریت ۶۱ ساله نوشته است: «من بیشتر از آنچه تو به من فکر کنی، به تو فکر میکنم… در هر حال، سال جدید پر بارگاهی را برایت آرزو میکنم. سه هفته است که بیمار هستم و فکر میکنم پایم نزدیک سرنوشت نامساعد است.»
در نامهای دیگر، «آن لو سرف» به شوهرش که یک افسر در کشتی گالاته بود، مینویسد: «نمیتوانم انتظار بمانم تا در آغوش تو باشم». عبارتی که میتواند به معنی «عشق و محبت بلندی» تعبیر شود. همسر او، «ژان تاپسنت»، در جای دیگری در انگلستان به اسارت افتاده و هرگز این نامه عاشقانه که از نانت ارسال شده بود، به دستش نرسید.
کشتی «گالاته»، که این ملوانان در آن خدمت میکردند، در سال ۱۷۵۸ در مسیر بوردو به کبک به تصرف بریتانیاییها درآمد. رنو موریو، استاد تاریخ در دانشگاه کمبریج، با بررسی این نامهها موفق به شناسایی ۱۸۱ خدمه و اعضای این کشتی شده است.
او در این خصوص گفت: «من تنها به دلیل کنجکاوی جعبهای را درخواست دادم. وقتی جعبه به دستم رسید و روبان دور این پاکتهای کوچک را دیدم، فهمیدم که اولین کسی هستم که این پیامهای خصوصی و بسیار شخصی را از زمان نگارش آنها میخوانم.»
مقامات نیروی دریایی بریتانیا در آن زمان این نامهها را از لحاظ نظامی بیاهمیت میدانستند و به همین دلیل اکثر آنها در بایگانیها باز نشدند تا زمانی که توجه آقای موریو به آنها جلب شد.
وی همچنین اظهار داشت که بیش از نیمی از این نامهها (معادل ۵۹ درصد) به وسیله زنان نوشته شده است. او افزود: «کسانی که این نامهها به مقصد آنها فرستاده شده بود، این شانس را نداشتند. این لحظهای بسیار احساسی برای من بود.»
تنها در سال ۱۷۵۸ یک سوم از ملوانان فرانسوی به دست بریتانیاییها اسیر شدند. در خلال جنگ هفتساله، تعداد کل اسیران جنگی فرانسوی به دست بریتانیاییها به حدود ۶۵ هزار نفر رسید.
آقای موریو اذعان داشت که نامهها تنها پل ارتباطی برای خانوادههای این ملوانان بودند: «امروز ما زوم و واتساپ داریم، اما در قرن هجده مردم تنها به نامه دسترسی داشتند و محتوای آنچه که مینوشتند، بسیار آشنا به نظر میرسید.»
او با اشاره به تجربیات مشترک بشری گفت: «این نامهها آهنگ زندگی مشترک بشر را به تصویر میکشند و به هیچ وجه منحصر به فرانسه یا قرن هجدهم نیستند. آنها نشاندهنده این هستند که چگونه همه ما تلاش میکنیم پاسخگوی چالشهای بزرگ زندگی باشیم.»
این مورخ از دانشگاه کمبریج افزود: «زمانی که ما در برابر وقایعی که خارج از کنترل ما هستند مانند بیماریها یا جنگها از عزیزانمان دور میشویم، باید پاسخ این سوال را بیابیم که چگونه با یکدیگر در ارتباط باقی بمانیم، چگونه به یکدیگر قوت قلب دهیم، مراقبت کنیم و شعله شوق را در دلمان زنده نگه داریم.»
نتایج تحقیق درباره این نامهها در نشریه علمی «Annales. Histoire, Sciences Sociales» منتشر گردیده است.
منبع: یورونیوز