نمایشگاهی تحت عنوان «جناس موزه‌ای» در تالار هنر و زندگی موزه ملک برقرار شده تا آمیزش هنر معاصر را با موزه به تصویر بکشد.
، تالار هنر و زندگی موزه ملک بر مبنای این گزاره طراحی شده است که هنر در فرهنگ و زندگی ایرانی به چه اشکالی متجلی می‌شود و همواره در حال تعامل با فرهنگ‌های مختلف است؛ گفت‌وگوئی از دیروز تا امروز. به همین دلیل، این مکان می‌تواند الهام‌بخش و محل تبادل نظرات هنری معاصر نیز باشد. در این راستا، مریم عابدی، هنرمند معاصر، رویدادی تحت عنوان «جناس موزه‌ای» را در این تالار برگزار کرده است.
عابدی علاوه بر فعالیت هنری، دارای مدرک کارشناسی ارشد مطالعات موزه است و در پایان‌نامه‌اش به بررسی تعامل هنر معاصر و موزه‌ها پرداخته تا قابلیت‌های این نوع هنر را برای ارتقاء موزه‌ها به کار گیرد.
او به خاطر آثاری که به وسیله شکستن مرزها و بافت نوارهای بوم نقاشی به منظور تولید ترکیبات هندسی و معماری طراحی می‌شود، شناخته شده است. آثار عابدی نه به‌صورت سنتی معماری هستند و نه به شکل مجسمه، نه نقاشی و نه فرش‌بافی و دست‌بافته‌های زنان؛ بلکه آن‌ها در جایی بین این تعاریف قرار دارند؛ مکان‌هایی که در آن فرم طاق‌ها و آجرچینی‌های ایرانی با زیبایی‌شناسی معماری‌های سنتی غرب و شرق درهم می‌آمیزد و آثاری را به وجود می‌آورد که از منظر ساختار و فرم، زمان را درنوردیده‌اند.
این ویژگی نقطه عطفی به مفهوم خانه ایرانی داده و آن را به نمایشگاهی از تاریخ، جغرافیا، عقاید، طراحی‌ها و حتی تعاملات با دیگر فرهنگ‌ها، قومیت‌ها و ادیان مختلف تبدیل کرده است؛ این بار عابدی با نمایش آثارش، روایت تازه‌ای را در میان اشیاء موزه پیش‌کش می‌کند. جایی که ما را به تأمل دوباره دعوت کرده تا تار و پود مشترک زندگی انسان‌ها در دیروز، امروز و آینده سرزمین‌مان را به هم منسجم کند.
«جناس موزه‌ای» پروژه‌ای است که در آن اثر هنری معاصر در کنار اشیاء موزه چیدمان شده است. در این فضا، موزه به عنوان یک متن نامحسوس به شمار می‌آید که هم‌آوایی اشیاء موزه در کنار آثار معاصر، به خلق معنای متنوع کمک می‌نماید. به عبارت دیگر، نمایشگاه هنر و زندگی در اینجا به عنوان واسطه‌ای عمل می‌کند که حس ابهام و رازآلودگی را در هم‌نشینی آثار مختلف به نمایش می‌گذارد و زیبایی چیزها را در کنار واقعیت‌های روزمره‌مان به تصویر می‌کشد.