هم مسیر با خدا باشیم

خداوند در آیه ۱۰۳ سوره آل عمران می فرماید: «و همگی به ریسمان خدا [قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)] چنگ زنید، و پراکنده و گروه گروه نشوید».

ماه رمضان ماه نزول قرآن است و همه ما باید تلاش کنیم در این ماه هر روز یک جز قرآن تلاوت کنیم و در کنار تلاوت، تدبر در قرآن و آوردن قرآن به متن زندگی نیز ضروری است.

پرداختن به تفسیر آیات باعث تقویت ایمان و امید در جامعه می شود بر همین اساس در این ۳۰ روز ماه مبارک رمضان هر روز یک آیه از آیات «زندگی با آیه ها» که مربوط به توحید، نبوت و ایمان است شده که راحت تر مفاهیم قرآنی در جامعه تبیین شود.  

چهارمین آیه ای که به آن پرداخته شده آیه ۱۰۳ سوره آل عمران در خصوص رفتن در راه و مسیر خداوند متعال است. خداوند در این آیه می فرماید: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا / و همگی به ریسمان خدا [قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)] چنگ زنید».

وقت یکی شدن است

در تفسیر این آیه برای زندگی امروزمان می توان گفت:

کمی دورتر که بایستی، قدری که از میدان های کوچک و پست ارتفاع بگیری، در تصویر بزرگتر متوجه حقیقت های تازه ای می شوی؛ مثلا می فهمی در چشم کسی که قبله اول ما را به آتش می کشد، تفاوتی ندارد که ما با دست باز نماز بخوانیم یا دست بسته، که سر روی مهر بگذاریم یا روی فرش. که اهل غزه و لبنان و سوریه باشیم یا ایران. که حتی در کدام دسته بندی های سیاسی جاگرفته باشیم. که حتی در ات رایمان را به اسم چه کسی در صندوق انداخته باشیم! در نگاه دشمن، همه ما مسلمانیم و به یک اندازه سزاوار دشمنی. پس چرا ما در دسوتی و محبت پراکنده باشیم؟

اما خداوند در این آیه از ما خواسته است:

همگی به قرآن و سنت پیامبر چنگ بزنیم و از تفرقه دوری کنیم و شکرگذار نعمت بزرگ وحدت و برادری باشیم.

برای عمل به این آیه در زندگی خود می توانیم:

*در محیط خانواده یا اجتماع، مراقب باشیم با غیبت، تهمت و قضاوت عجولانه تخم دشمنی نکاریم.

*اختلاف ها و سوءتفاهم ها را با گفت وگو و محبت رفع کنیم و بین دیگران آشتی برقرار کنیم.

*در فضای مجازی، قبل از نشر هر مطلبی، به تاثیر آن بر وحدت و انسجام جامعه فکر کنیم.

*در واکنش نشان دادن و برخورد با دیگران مطمئن شویم مطابق دستورات خداوند در قرآن عمل می کنیم.

وصیت یک شهید

شهید محمدرضا چمنی در وصیت خود نوشته است:

«۵نفری در کمین گروهک های مسلمان فریب خورده گیر افتادند. صبح شروع کردند به اعدامشان، آخرین نفرشان محمدرضا چمنی بود. نخبه بود؛ مخترع و دانشجوی دانشگاه شریف، اما اهل مطالعات دینی و شاگردی علما. صدای اذان بلند شد، اجازه گرفت قبل از اعدامش نماز بخواند؛ همین شد بهانه صحبت با دشمن؛ آنقدر از اشتراکات گفت و گفت تا در دلشان اثر گذاشت. آخر کار ۱۲۰ نفرشان را با صحبت و با امان نامه ای که از سپاه گرفت به دامن انقلاب برگرداند».