بر اساس گزارش ایتنا و به نقل از Analytics Insight، تحقیقات نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در برخی مواقع توانسته عملکرد بهتری از پزشکان متخصص داشته باشد؛ به‌عنوان مثال، دقت آن در تشخیص زودهنگام سرطان‌ها به ۹۴ درصد رسیده است، در حالی که این رقم برای رادیولوژیست‌های حرفه‌ای کمتر از این مقدار می‌باشد.
مطالعه‌ای دیگری از دانشگاه استنفورد نشان‌دهنده این است که مدل‌های زبانی هوش مصنوعی در ارزیابی‌های بالینی، به امتیاز ۹۲ از ۱۰۰ دست پیدا کرده‌اند که معادل بالاترین سطح یک پزشک انسانی محسوب می‌شود. همچنین مرور بیش از ۸۰ تحقیق بالینی که در نشریه Nature Digital Medicine منتشر شده، نشان می‌دهد که دقت کلی مدل‌های هوش مصنوعی در تشخیص بیماری‌ها ۵۲ درصد بوده و از پزشکان غیرمتخصص عقب نمانده است، اما هنوز در مقایسه با پزشکان ماهر کمتر است.
به‌رغم این پیشرفت‌ها، نگرانی‌ها درباره مسئولیت و خطا در تصمیمات بالینی در حال هم‌افزایی است. در صورت بروز اشتباه، مسئولیت بر عهده چه کسی خواهد بود؟ پزشک، بیمارستان یا سازنده نرم‌افزار؟ متخصصان حقوق سلامت بیان می‌کنند که قوانین موجود هنوز پاسخ قانع‌کننده‌ای برای این پرسش ندارند.
به‌گفته آنوراگ ردی، نویسنده مقاله، اگرچه هوش مصنوعی ابزارهای تشخیصی را سریع‌تر و دقیق‌تر می‌سازد، اما نباید منجر به کمرنگ شدن نقش قضاوت انسانی شود. او خاطرنشان می‌کند: «پزشکان هنوز هم باید تصمیم‌گیرندگان نهایی باشند و به‌هیچ‌وجه نباید صرفاً کاربران بی‌عمل ماشین‌ها باشند». کارشناسان بر این باورند که شفافیت و نظارت مداوم بر عملکرد الگوریتم‌ها، تنها راه جلوگیری از پنهان ماندن قصور پزشکی تحت پوشش فناوری است.
در نهایت، متخصصین به این نتیجه رسیده‌اند که هوش مصنوعی باید در کنار پزشک به‌عنوان یک همکار عمل کند نه به‌عنوان یک جایگزین؛ تکنولوژی‌ای که با ارتقاء دقت و سرعت درمان، عملکرد سلامت بشر را بهبود بخشد و نه این‌که مسئولیت را از دوش انسان بردارد.