با تکنولوژی کنونی، هر سفر رفت و برگشت به سیاره سرخ تقریباً به مدت ۳ سال به طول می‌انجامد.
زندگی برای فضانوردان در این مدت سفر فضایی با چالش‌های قابل توجهی برای سلامت جسمی آنان همراه است. این فضانوردان در معرض سطوح بالایی از تشعشعات کیهانی و خورشیدی، تأثیرات ناگوار گرانش صفر و دوره‌های طولانی انزوا قرار دارند.
تشعشعات فضایی بدون شک به‌عنوان بزرگترین تهدید شناخته می‌شود؛ طبق گفته ناسا، فضانوردانی که شش ماه را در فضا می‌گذرانند، تقریباً به میزان ۱۰۰۰ برابر اشعه ایکس قفسه سینه، تابش را تجربه می‌کنند و این می‌تواند خطر ابتلا به سرطان، آسیب به سیستم عصبی، تحلیل استخوان و بیماری‌های قلبی را برای آنان به‌همراه داشته باشد.
تصویری تخیلی از موشک پالس پلاسما
تروی هو، مدیر صنایع هاو، اظهار داشت بهترین شیوه برای کاهش خطرات ناشی از تشعشعات و سایر مشکلات بهداشتی، کاهش زمان سفر است.
به همین دلیل، او در حال همکاری با ناسا برای توسعه موشک پالس پلاسما (PPR) است: «یک سیستم موشکی نوآورانه که می‌تواند مدت زمان سفر رفت و برگشت به مریخ را به دو ماه تقلیل دهد.»
ناسا در بیانیه‌ای عنوان کرد: «این فناوری می‌تواند انقلابی در زمینه اکتشافات فضایی ایجاد کند و روزی انسان‌ها را حتی از مریخ فراتر ببرد.»
PPR مکانیسمی است که نیروی پیشرانش را از پالس‌های پلاسمای بسیار داغ برای تولید نیرویی کارآمد برمی‌گیرد. این ایده در حال حاضر در مرحله دوم توسعه است که توسط برنامه مفاهیم پیشرفته نوآورانه ناسا (NIAC) پشتیبانی می‌شود.
این مطالعه در فاز دو قرار است به‌زودی آغاز شود و بر بهینه‌سازی طراحی موتورها، آزمون‌های تأسیس و طراحی یک فضاپیما با سیستم PPR برای مأموریت‌های انسانی به مریخ تمرکز خواهد کرد.
<img class="image_btn lazyload lazyload" style="margin:0px;" title="پرواز تهران–نیویورک زیر ۴ دقیقه/ سیستم موشکی ناسا زمان سفر به مریخ را به ۲ ماه کاهش می‌دهد!” src=”https://cdn.fararu.com/files/fa/news/1403/4/23/2119892_256.jpg” alt=”پرواز تهران-نیویورک زیر ۴ دقیقه/ سیستم موشکی ناسا زمان سفر به مریخ را به ۲ ماه کاهش می‌دهد!” width=”642″ height=”323″/>
موشک PPR برای ورود به مدار مریخ و در نهایت فرود باید به میزان قابل توجهی از سرعت خود بکاهد.
مزیت بارز PPR این است که نه‌تنها می‌تواند با سرعتی بسیار زیاد فضاپیما را به حرکت درآورد که نیروی پیشرانش و تکانه بالایی دارد. تکانه یا اندازه حرکت، تأثیراتی است که موتور موشک با آن نیروی رانش را ایجاد می‌کند و پیشرانش نیرویی است که فضاپیما را در راستای حرکت سوق می‌دهد.
PPR در هر ضربه تکانه‌ای به میزان ۱۰ هزار نیوتن رانش تولید می‌کند و این به معنای آن است که فضاپیما مجهز به PPR با ظرفیت حمل چهار تا شش مسافر می‌تواند به سرعتی تقریباً معادل ۱۶۱ هزار کیلومتر در ساعت برسد. به عبارت دیگر، این موشک توانایی طی‌کردن ۲ هزار و ۶۸۳ کیلومتر را تنها در یک دقیقه خواهد داشت. این امر به این معنی است که استفاده از این موشک داخل جو زمین می‌تواند زمان سفر تهران-نیویورک را به ۴ دقیقه کاهش دهد.
فضاپیمایی که با این سرعت به پرواز درمی‌آید، در نهایت باید سرعت خود را برای رسیدن به مقصد کاهش دهد. هاو افزود که این شرکت در نظر دارد انرژی و پیشران اضافی مورد نیاز برای فرود روی مریخ را تأمین کند. حتی پس از اتمام فاز دو، هنوز حدود دو دهه تا آماده‌سازی PPR برای انتقال فضانوردان به سیاره سرخ باقی می‌ماند.