آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان، همواره دارای یک سبک خاص در پوشش بود. او هرگز به عنوان یک “مدل” شناخته نمی‌شد و به همین خاطر بر آن بود تا زمان خود را به انتخاب لباس هدر ندهد و آن را صرف فعالیت‌های ضروری‌تری کند.
البته در دوران جوانی مرکل، گاهی به پوشیدن لباس‌های نامناسب نیز پرداخته که در نوع خود جالب توجه است. با این حال، ویژگی مثبت او این بوده که در مواجهه با عکسی از این نوع پوشش، به جای انکار واقعیت و استفاده از جملاتی مانند “این من نیستم” یا “این تصویر ویرایش شده است” تلاش کرده تا بپذیرد که “من هم اشتباهاتی مرتکب شده‌ام” و “انسان نمی‌تواند بی‌خطا باشد”.
این ویژگی‌ها و بسیاری دیگر از خصوصیات آنگلا مرکل، او را به یک رهبر کارآمد و محبوب در آلمان تبدیل کرده و هنوز هم تعداد زیادی از مردم این کشور به خوبی از دوران او یاد می‌کنند.
استیو جابز نیز معمولاً با تی‌شرتی ساده ظاهر می‌شد تا نگرانی‌هایش را از مسائل جزئی دور کند و بر افکار اصلی‌اش متمرکز شود.
این رفتارها نه تنها توجه “اروپایی‌ها” را به خود جلب کرده، بلکه بسیاری از هموطنان ما پس از مشاهده این سبک زندگی، با رضایت خاطر به این اشخاص ابراز ارادت می‌کنند و می‌گویند “دم‌شان گرم”.
نکته جالب این است که همان افراد، در زمان بحث و بررسی نحوه پوشش ایرانیان، قضاوتی متفاوت را اعمال می‌کنند.
به عنوان مثال، هنگامی که یاد محمود احمدی‌نژاد می‌افتند، به جای تمرکز بر اقدامات او، بیشتر به یاد کاپشن معروفش می‌افتند.
مسئله نحوه لباس‌های تیم‌های ملی و اعضای کاروان المپیک کشورمان همواره موضوع داغی بوده و در روزهای اخیر، بسیاری از افراد از اینکه لباس کادر درمان به ورزشکاران المپیکی پوشانده شده، نارضایتی خود را ابراز داشته‌اند!
جناب کیانیان، بازیگر محترم، به پزشکیان توصیه کرده‌اند که در گرمای تابستان از پوشیدن کاپشن خودداری کند و کت و شلوار تمیز و شیک بپوشد تا بر اساس مثل “رنگ رخسار خبر می‌دهد از سر درون” بتواند افکاری نو در ذهن خود بپرورد.
عدم توجه رئیس‌جمهور فعلی به این توصیه باعث شده تا کت چروک او در مراسم تحلیف چشمان را به خود جلب کند، و انتقادات بیشتر متوجه پوشش او باشد تا سخنان وی؛ به نظر می‌رسد که باید به آرامی آمادگی پذیرش ضرب‌المثل جدید “دو صد گفته، چون نیم چلوار نیست” را داشته باشیم!
بدون تردید هر فردی نظر و سلیقه‌ای مخصوص به خود دارد و در زمینه پوشش می‌توان پذیرفت که “گروهی این را می‌پسندند و گروهی دیگر آن را”. اما نکته‌ای که قابل تحمل نیست این است که عده‌ای در ارزیابی لباس‌های سران و نخبگان دیگر کشورها به “نه، همین لباس زیباست نشان آدمیت” اعتقاد داشته باشند، اما همین که نام همتایان فارسی‌زبانشان در میان بیاید، گرایش به “نه! همین لباس زیباست نشان آدمیت” پیدا کنند!