بر خود لازم دانستم این واقعیت را به مردم عزیزم بیان کنم که خوشبختانه سینمای ایران در این روزها اوضاع مطلوبی دارد و سالن‌های سینما با تماشاگران پر رونق است. با این حال، در این رونق، بیش از آنکه تهیه‌کنندگان بهره‌مند شوند، سینماداران از این وضعیت سود می‌برند، زیرا بیشترین درصد از سود به آنها تعلق می‌گیرد. به عنوان مثال، تبلیغاتی که برای فیلم‌هایی که به فروش بالای ۱۰۰ میلیارد تومان می‌رسند، حداقل ۲۰ تا ۳۰ میلیارد تومان هزینه در بر دارد و سینمادارها هیچ مالی را در این باره متقبل نمی‌شوند و حتی برخی از آنها بابت تصویر سردر سینما نیز هزینه جداگانه‌ای دریافت می‌کنند.
در این دوران خوش، یادآوری چند شخصیت که نامشان در تاریخ سینمای ایران به نیکی ثبت شده، ضروری است؛ به عنوان نمونه، از زنده‌یاد فردین که پیش از انقلاب، موجب رونق و جذب جمعیت زیادی به سینما شد که باعث شد سالن‌های بسیاری ساخته شوند، باید یاد کرد. همچنین در حال حاضر بازیگرانی داریم که از جمله آنها می‌توان به پژمان جمشیدی اشاره کرد. این بازیگر که پیش از شیوع کرونا بر روی پرده سینما بود، همچنان در حال فعالیت است. به یاد دارم در دوران کرونا که هیچ‌کس حاضر به نمایش فیلمش نبود، ما از تهیه‌کننده فیلم «دینامیت» درخواست کردیم تا فیلمش را اکران کند که در آن زمان این فیلم موفق شد ۶۰ میلیارد تومان بفروشد. قطعاً در این موفقیت، تمامی عوامل اثر تأثیر داشتند، اما از نقش پررنگ پژمان جمشیدی در خلق چنین موفقیتی نمی‌توان غافل ماند.
پژمان جمشیدی به مدت ۷ سال است که تنهایی بار سینما را بر دوش می‌کشد؛ نکته‌ای که اگر اغراق نشود، من در مورد مرحوم فردین نیز ندیدم. برخی مدام ابراز می‌کنند که چرا پژمان در هر فیلمی نقش دارد. این موضوع طبیعی است زیرا تهیه‌کنندگان از او غافل نمی‌شوند. به محض اینکه او بخواهد کمی استراحت کند، درخواست‌های متعددی به سویش سرازیر می‌شود، زیرا حضور این بازیگر در یک فیلم باعث جلب تماشاگران به سالن‌های سینما می‌شود.
من اکنون در پنجمین دهه فعالیت حرفه‌ای خود در عرصه سینما هستم و شاهد بسیاری از بازیگران خوب بوده‌ام، اما اعتراف می‌کنم که پژمان جمشیدی نجات‌بخش سینما بوده و مردم نیز او را دوست دارند و هرگز از او خسته نمی‌شوند؛ اگر مردم خسته می‌شدند، فیلم‌های بعدی او را مشاهده نمی‌کردند و این استقبال‌های پرشور به وقوع نمی‌پیوست.
جمشیدی دو فیلم اجتماعی تاثیرگذار به نام‌های «علفزار» و «بی‌بدن» دارد که موفقیت صرف او در عرصه کمدی را به چالش می‌کشد. حضور این بازیگر برای هر عملی یک نعمت به شمار می‌رود. فیلم‌های او همواره رکوردهای جدیدی را جابجا می‌کنند که باید این موفقیت را به فال نیک گرفت. چرا ما نباید از این بازیگر تقدیر کنیم؟ لازم است که به تکثیر پژمان جمشیدی‌ها پرداخته شود. ما بازیگران خوب زیادی چون حامد بهداد، امین حیایی و بهرام افشاری داریم، اما پژمان در این میان، در راس قرار دارد و باید به ارزش او پی‌برد و او را بیشتر به مردم معرفی کرد.
او همچون گنجی برای سینمای ایران است که هم خود باید قدر خود را بداند و هم سینمای ایران باید به ارزش‌های چنین بازیگری توجه کند. امیدوارم مسئولان سینما نیز قدر پژمان جمشیدی را درک کنند زیرا کمتر بازیگری با این قابلیت‌ها در سینما دیده می‌شود.
علاوه بر این، از مردم عزیز نیز باید به خاطر اینکه در تمام این مدت سینما را تنها نگذاشتند و از فیلم‌ها استقبال کردند، تقدیر ویژه‌ای به عمل آورد.
حسین فرح‌بخش
تهیه‌کننده و کارگردان سینما