بر اساس پیش بینی های بانک جهانی، انتظار می رود که نرخ رشد اقتصاد جهانی در سال های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ به عدد ۲.۷ درصد باقی بماند، که نشانه ای از ثبات در مقایسه با نرخ رشد سال ۲۰۲۴ به شمار می رود.
پیش بینی می شود که نرخ رشد جهانی در سال های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ همچنان ۲.۷ درصد باشد؛ با این حال، این نرخ پایین به نظر می رسد که قادر به تقویت توسعه اقتصادی پایدار نیست.
همچنین، انتظار می رود که اقتصادهای در حال توسعه در دوره ۲۰۲۵۲۰۲۶ رشدی به میزان چهار درصد را تجربه کنند، اما این رشد، کمترین میزان درازمدت از سال ۲۰۰۰ به شمار می آید.
گزارش حاکی از آن است که بر اساس تخمین ها، افزایش ۱۰ واحدی در تعرفه های ایالات متحده، در صورتی که سایر کشورها واکنشی به آن نشان دهند، می تواند منجر به کاهش ۰.۳ درصدی در رشد جهانی شود. به طور مشابه، چنین افزایشی به کاهش ۰.۴ درصدی تولید ناخالص داخلی ایالات متحده منجر خواهد شد که در صورت پاسخ تلافی جویانه شرکای تجاری، به افت ۰.۹ درصدی خواهد رسید.
این موسسه در آخرین گزارش چشم انداز اقتصاد جهانی خود، پیش بینی می کند که اقتصادهای در حال توسعه، ربع اول قرن بیست و یکم را با ضعیف ترین پیش بینی رشد بلندمدت از سال ۲۰۰۰ به پایان خواهند رساند. علی رغم اینکه انتظار می رود اقتصاد جهانی در دو سال آینده به ثبات برسد، پیش بینی می شود که بازده اقتصادی این کشورها برای دستیابی به سطوح درآمدی مشابه با اقتصادهای پیشرفته، با تلاش بیشتری همراه باشد.
برای سال ۲۰۲۴، محدودیت های جدیدی بر تجارت جهانی تحمیل می شود که پنج برابر میانگین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰ خواهد بود، که به تبع آن، نرخ رشد اقتصادی از ۵.۹ درصد در دهه ۲۰۰۰ به ۵.۱ درصد در دهه ۲۰۱۰ و سپس به ۳.۵ درصد در دهه ۲۰۲۰ کاهش یافته است.
در این گزارش آمده است: از سال ۲۰۱۴، به جز چین و هند، نرخ متوسط رشد درآمد سرانه در اقتصادهای در حال توسعه به میزان نیم درصد کمتر از اقتصادهای ثروتمند بوده است، که این امر شکاف بین کشورهای ثروتمند و فقیر را افزایش داده است.
ایندرمیت گیل، اقتصاددان ارشد و معاون ارشد بانک جهانی در حوزه اقتصادهای در حال توسعه بیان داشت که ۲۵ سال پیش رو برای این کشورها چالش برانگیزتر از ۲۵ سال گذشته خواهد بود.
در حال حاضر اقتصادهای در حال توسعه نزدیک به ۴۵ درصد تولید ناخالص داخلی جهانی را به خود اختصاص داده اند کهاین میزان از ۲۵ درصد در سال ۲۰۰۰ افزایش یافته و بیش از ۴۰ درصد از صادرات کالاهای این کشورها به سایر اقتصادهای در حال توسعه اختصاص دارد که این رقم دو برابر سهم آن در سال ۲۰۰۰ است.
علاوه بر این، این اقتصادها به یک کلیدی برای جریان های سرمایه جهانی، حواله های ارسالی و کمک های توسعه ای به سایر اقتصادهای در حال توسعه تبدیل شده اند و بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳، ۴۰ درصد از وجوه ارسالی جهانی را تشکیل داده اند که این عدد در دهه اول قرن به ۳۰ درصد می رسید.
به گزارش اکونومی، در نهایت، این اقتصادها اکنون تأثیر بیشتری بر نتایج رشد و توسعه در سایر اقتصادهای در حال توسعه دارند و هر یک درصد افزایش در رشد تولید ناخالص داخلی سه اقتصاد بزرگ در حال توسعه چین، هند و برزیل پس از سه سال منجر به افزایشی نزدیک به ۲ درصد در تولید ناخالص داخلی سایر اقتصادهای در حال توسعه خواهد شد.