سجاد تاجور در خصوص فوبیای اجتماعی توضیح داد: ترس از صحبت کردن در جمع یا فضاهای عموم یک نوع اضطراب محسوب میشود. بسیاری از افرادی که به این ترس دچار هستند، به طور کلی از حضور در موقعیتهای سخنرانی در جمع پرهیز میکنند و به دلیل این شرایط دچار رنج میشوند؛ بهطوریکه در زمان صحبت کردن در جمع، ممکن است دست و صدای آنها بلرزد. این وضعیت به عنوان فوبیا شناخته میشود و فرد به شدت از گفتن کلمات در جمع میترسد.
این روانشناس بالینی با تأکید بر این که ترس از صحبت کردن در جمع اگر به شکل مزمن وجود داشته باشد، نیاز به مداخله درمانی دارد، تصریح کرد: در صورتی که وضعیت فرد به نقطهای برسد که مزمن شده و با روشهای مختلف نیز بهبود نیابد، ضروری است که دارودرمانی و رواندرمانی به طور همزمان اجرا شود.
تاجور خاطرنشان کرد: برخی از افرادی که از گفتن در جمع هراس دارند، ارتباطات اجتماعیشان محدود میشود و کمتر در تعامل با دیگران قرار میگیرند. در حالی که حضور در جمعهای گوناگون و تعامل با دیگران میتواند به فرد کمک کند تا در مهارتهای کلامی خود پیشرفت کند و ارتباط بهتری برقرار سازد.
وی افزود: اگر فردی دچار فوبیای اجتماعی نباشد، بلکه مشکل او کمبود اعتماد به نفس باشد، نیازی به درمان دارویی و رواندرمانی نخواهد داشت. این افراد میتوانند با تمرین گفتار جلوی آینه یا با ضبط صدا و تصویر خود و بررسی آنها، به تواناییهای سخنوریشان پی ببرند و بفهمند که تنها نیاز آنها اعتماد به نفس است.
تاجور بیان داشت: افرادی که هراس از صحبت در جمع دارند، باید ابتدا در جمع خانواده اقدام به صحبت کنند و به تدریج در محیطهای بزرگتر و با افراد ناشناس نیز مهارتهای کلامی خود را تقویت کنند. این روند ممکن است به زمان زیادی احتیاج داشته باشد، اما نتایج آن بسیار مؤثر خواهد بود و پس از تثبیت در یک مرحله میتوانند به مرحله بعدی منتقل شوند.
وی همچنین به اهمیت نقش خانواده در بهبود وضعیت این افراد اشاره کرد و گفت: خانوادهها باید به جای برشمردن نقاط ضعف فرد، ویژگیهای مثبت آنها را پررنگ کرده و با ارائه مسئولیتهایی به آنها، اعتماد به نفس را افزایش دهند.
این روانشناس بالینی یادآوری کرد: افرادی که در ابراز وجود در جمع ضعیف هستند، ممکن است در جنبههای خانوادگی، تحصیلی و شغلی با چالشهایی مواجه شوند. بنابراین نیاز است که برای درمان این افراد تلاش شود و خانوادهها نقش بسیار مؤثری را در این فرآیند ایفا کنند.
