هر ساله، پس از پایان ایام محرم و صفر، قاعده برگزاری کنسرت‌ها به این شکل بوده است که در آخرین هفته این ایام، فروش بلیت‌های کنسرت‌های مختلف شروع می‌شود. اما امسال، علی‌رغم اینکه بیشتر از یک هفته از پایان این ایام سوگواری می‌گذرد، تنها تعداد انگشت‌شماری از کنسرت‌ها برگزار شده و اجرای صحنه‌ای زیادی در کشور مشاهده نمی‌شود.
در ابتدا ممکن است تصور شود که کم‌رونقی کنسرت‌ها به خاطر غیبت هنرمندان در خارج از کشور است، اما با بررسی بیشتر متوجه شدیم که برگزاری کنسرت‌های پاپ در تهران به میانه‌های مهر ماه موکول شده است.
میلاد ماهان‌راد، که تهیه‌کننده موسیقی و مدیر عامل موسسه فرهنگی هنری لیما است، معتقد است که عدم برگزاری کنسرت‌های پاپ در تهران به دلیل عدم همراهی و حمایت برخی از نهادهای دولتی مسئول می‌باشد. او به ایسنا می‌گوید: ممکن است عده‌ای بگویند مردم از موسیقی پاپ فاصله گرفته‌اند، اما واقعیت این است که مردم نه تنها علاقه خود به این نوع موسیقی را نگه داشته‌اند، بلکه اگر حمایت مردمی از این بخش وجود نداشت، کورسوی موسیقی پاپ در ایران در این شرایط پیش از این خاموش می‌شد.
وی همچنین اشاره می‌کند که بسیاری از مسئولان در حال تلاش برای محدودسازی شدید موسیقی پاپ هستند و می‌افزاید: متأسفانه فراتر از تأثیرات حوادثی مانند بحران کرونا یا ناآرامی‌های سال گذشته، ساختار حمایت و هدایت موسیقی پاپ در ایران با مشکلات اساسی مواجه است؛ زیرا اصل موسیقی پاپ هنوز در بین مدیران ارشد فرهنگی کشور به عنوان موضوعی پر از تضاد، اختلاف سلیقه و تناقض شناخته می‌شود؛ به طوری که بسیاری از مسئولان و مدیران ارشد، به ویژه در حوزه فرهنگ، به شدت خواستار حذف یا محدودسازی این بخش از موسیقی هستند. این مسئله به حدی است که به دلیل ترس از انتقادها، حتی مدیران فرهنگی مسئول موسیقی در تهران و شهرستان‌ها جرات شرکت در برنامه‌های اجرایی خواننده‌های پاپ را ندارند. آیا واقعاً انتظار زیادی است که موسیقی پاپ بتواند در صدا و سیما تبلیغ شود یا برنامه‌های نقد و نظر مانند سینما و ورزش داشته باشد؟
ماهان‌راد در ادامه به پیامدهای سیاست‌گذاری‌ها در حوزه موسیقی می‌پردازد و تصریح می‌کند: متأسفانه نه تنها فضای مناسب و تخصصی جدیدی برای اجراها ایجاد نشده، بلکه همان ظرفیت‌های محدود در بخش‌های دولتی و خصوصی نیز یا کاهش پیدا کرده‌اند یا اولویت‌های خود را از کنسرت به کاربری‌های دیگر مانند همایش‌ها و … منتقل کرده‌اند. در تهران، طی یکی دو سال گذشته، از پنج سالن اجرایی موجود، دو سالن ایرانیان و سالن وزارت کشور از چرخه برگزاری کنسرت خارج شده‌اند و اکنون بیش از ۵۰ خواننده باید تنها در سه سالن به روی صحنه بروند.
این تهیه‌کننده به نمایش دیگر سخت‌گیری‌ها و محدودیت‌ها در عرصه موسیقی اشاره دارد و بیان می‌کند: در حوزه محتوا و شعرها، ضوابط و رویکردهای هدایت‌گری چندان مد نظر نیست و سلیقه‌محوری و سیاست‌های بسیار سخت‌گیرانه مانند مانعی برای ارائه ترانه‌های جدید عمل می‌کند؛ به همین دلیل شاهد ارائه کارهای جدید از خوانندگان به اندازه کافی نیستیم. سخت‌گیری‌های شدید برای صدور مجوزها در استان‌ها در سال‌های اخیر به حدی شده است که با اعتراض وزیر ارشاد مواجه شده‌ایم، اما این اعتراضات چندان نتیجه‌بخش نبوده است. سیاست‌های حمایتی، یارانه‌های فرهنگی، مشوق‌ها و تسهیل‌گری‌ها از فعالیت‌های صنف موسیقی پاپ جای خود را به بی‌توجهی، سخت‌گیری، محدودیت و حتی به برخی اوقات محرومیت‌های اجتماعی فعالان این صنف داده است تا حدی که در مواردی تنها با ورود شخص وزیر ارشاد، اندکی فضا برای تنفس موسیقی پاپ به وجود می‌آید.
او ادامه می‌دهد: در حال حاضر، صدای حمایت وزارتخانه از صنف به گوش نمی‌رسد و بدنه مدیریتی وزارتخانه، همچنان که همیشه، سیاست سکوت را در پیش گرفته است. نشستی خبری برای اعلام سیاست‌ها و برنامه‌ها نیز برگزار نشده است. سایر نهادها و دستگاه‌ها نیز به حمایت از موسیقی پاپ توجه نمی‌کنند. مشکلات مربوط به رعایت حقوق معنوی آثار نیز وجود دارد و حتی اپراتورهای بزرگ موبایل به‌جای حمایت از این صنف، در شبکه‌های اجتماعی و اپلیکیشن‌های خود به حمایت قابل توجهی از حقوق معنوی خوانندگان نمی‌پردازند.
این تهیه‌کننده موسیقی می‌گوید که «با وجود چنین شرایطی، سرمایه‌گذاران از حوزه فرهنگی دور شده‌اند» و ادامه می‌دهد: به همین دلیل، تعداد کمی از علاقه‌مندان و فعالان این صنف به ناچار به سمت اجراهای خارج از کشور می‌روند که هر چند حفظ ارتباط و تعامل با ایرانیان خارج از کشور مثبت و ارزشمند است، اما تغییر جهت اخیر بیشتر ناشی از فضای بسته و عدم حمایت داخلی است. همچنین، جوانان مشتاق و علاقه‌مندان داخلی برای شرکت در کنسرت‌ها به ناچار با هزینه‌های بالایی به خارج از کشور سفر می‌کنند یا به فعالیت‌های تفریحی نه چندان سالم روی می‌آورند و این مشکلات باعث شده که واقعاً امیدی به آینده موسیقی پاپ در ایران وجود نداشته باشد.