سیدعطاالله مهاجرانی در یادداشتی با عنوان «مردم شریف لبنان» نوشت: ساعت چهار و نیم صبح سه شنبه هفتم اسفند از هتل محل اقامتم با آقامحسن به فرودگاه بیروت رفتم. عازم لندن بودم. شهر خلوت بود و مسیر نسبتا نزدیک. آقا محسن که همسر لبنانی دارد، به اصطلاح خودمان داماد لبنانی هاست! محسن نکته بسیار مهمی را در مسیر مطرح کرد. احساس کردم درست و دقیق همان نکته ای بود که در ذهنم بود، اما بیانش را پیدا نکرده بودم. وقتی محسن نکته را گفت ناگاه صد ها نمونه و تاییدکننده در ذهنم پدیدار شد. سخن بر سر این بود که بحمدالله، خداوند را هزاران بار شکر، تشییع میلیونی شهیدان سیدحسن نصرالله و سیدهاشم صفی الدین بدون هیچ گونه حادثه ای در بیروت انجام شد.
محسن گفت مردم لبنان مردم بزرگواری هستند. همان که سیدحسن در پیامش به مردم لبنان گفت: «یا اشرف الناس یا اکرم الناس یا اطیب الناس! ای شریف ترین و عزیزترین و پاک ترین مردمان زمانه!» در واقع مراقبت مردم نقش درجه اول را در سلامتِ کامل در طول مراسم داشت. نخست در ذهنم نمونه ها پدیدار شد. من از آغاز راهپیمایی به میان جمعیت و به خیابان رفتم. امکان حضور در ورزشگاه کمیل شمعون ممکن بود. اما دیدم مراسم رسمی آن گرمی حضور آزاد مردمی را ندارد. شما ساعات طولانی بر صندلی می نشینید. اما در خیابان با مردم همراه می شوید. به تعبیر قرآن مجید: ثُمّ أفِیضُوا مِنْ حیْثُ أفاض النّاسُ (البقره، ۱۹۹) پس از همانجا که مردم روانه می شوند، شما هم روانه شوید! همین کار را کردیم. به موج جمعیت خود را سپردیم.
در جمعیت انبوه شکوه و آرامش و طمأنینه ای بود که معجزه می نمود. جوانان مراقب افرادی بودند که بالای هفتاد و هشتاد می زدند. آقایان مراقب خانم ها بودند. همه مراقب کودکان بودند. اگر خانمی یا آقایی با کالسکه بچه بود؛ همه از او و کودکش مراقبت می کردند. در چشمان همگان شفقت و گاه اشک می درخشید. راهپیمایان گویی پایی بر ترمزی پنهان داشتند تا هر جا لازم شد در برابر فشار موج جمعیت مقاومت کنند. در موکب ها، به جای اینکه جمعیت به سمت موکب برود و شلوغ شود. موکب داران به ویژه کودکان به سمت شما می آمدند و با چشمانی که از شوق و صفا می درخشید. اصرار می کردند که بطری آبی. آبمیوه ای. کلوچه خرمایی یا ساندویچ شاوورما بگیرید. وقتی محسن گفت مردم لبنان شریف و با طمأنینه هستند. در ذهنم به دنبال تبیین این واقعیت در جست و جو بودم. در طول سفر پنج ساعته از بیروت تا لندن ذهنم درگیر همین مضمون بود. این نکات به ذهنم رسید.
یکم: سید حسن نصرالله به عنوان رهبر حزب الله همیشه با زبان تحسین و شکرگزاری از مردم لبنان و رزمندگان مقاومت سخن می گفت.
دوم: چهره های شاخص مقاومت همین رویه و رویکرد را داشتند. همانند روش و منش و شیوه سخن شهید حاج قاسم سلیمانی در سخن گفتن خوب با مردم ایران و با دختران بد حجاب!
سوم: در شیوه رانندگی اتومبیل ها در بیروت نوعی آرامش دیدم.
چهارم: به برخی اتاق های گفت وگوی لبنانی ها در کلاب هاوس در همین ایام سر زدم. موافق و مخالف با احترام سخن می گفتند. نه اینکه سخن تندی نمی گفتند، اما انگار پرده ای از شرم و مراقبت بر اتاق هایی که من گوش می کردم، حاکم بود.
در واقع آرامش در جامعه یک مجموعه است. عناصرش بایستی با هم منسجم باشند تا نمودش در مراسم تشییع ۵ اسفند در بیروت دیده شود. اگر با زبان تلخ و تند با مردم صحبت کردیم. به ویژه روحانیون و ائمه جمعه! اگر باران نبارید، بارش را بر سر دختران و بانوان آوار کردیم. به گونه ای سخن بگوییم که مردم منحرفند و در روزقیامت باید چواب خدا را بدهند. کسی هم نمی پرسد که جنابعالی که مدام مردم را ازقیامت می ترسانی، خودت جواب خدا را چه می دهی؟! در یک کلام یکی از مهم ترین جلوه های وفاق ملی می تواند. شیوه درست سخن گفتن با مردم و رفتار با آنان باشد. گفته اند: «الناس علی دین ملوکهم» اگر شیوه حکمرانی مبتنی بر تحمل و مدارا و به قول فردوسی: «سخن گفتن خوب و آوای نرم» باشد. به روایت قرآن مجید: «قولوا للناس حسنا» با زبان نیکو و خوشایند با مردم سخن بگویید. این شیوه در جامعه رواج پیدا می کند. مثل جویبار هایی که از قله کوه به دامنه جران دارد. موجب آبادانی و سرسبزی می شود.