روابط نامناسب معمولاً به صورت مبهم، نوسانی و دور از شفافیت بروز می‌کنند. رفتارها و نگرش‌هایی وجود دارند که می‌توانند به اعتماد، فهم و نزدیکی در یک رابطه آسیب وارد کنند و به نوعی به عنوان قاتلین خاموش روابط شناخته می‌شوند. در ادامه به تعدادی از این رفتارها و نگرش‌ها اشاره خواهیم کرد.
۱- عدم توانایی در شنیدن فعال
گوش کردن فعال به طرف مقابل و تبادل نظر با او یکی از ارکان کلیدی برقراری ارتباط مؤثر به شمار می‌آید. افرادی که در این مهارت نقص دارند، در هنگام گوش دادن به افکار و نظرات دیگران، دشواری در تفکیک آن‌ها از خود دارند، به سادگی حواسشان پرت می‌شود و ممکن است در میانه صحبت دیگران میان‌پریدن کنند. در زمان گوش دادن، بهتر است خود را به جای آن‌ها بگذارید و دیدگاه‌های آن‌ها را با دقت بررسی کنید.
۲_ تحقیر
تحقیر بدین معناست که با فرد دیگر به شکلی توهین‌آمیز و تمسخرآمیز رفتار می‌کنید و این حس را در او به وجود می‌آورید که نظراتش بی‌ارزش است. بر اساس گفته‌های جان گاتمن، متخصص در حوزه زوج درمانی و روابط عاطفی، تحقیر یکی از چهار عامل اصلی منجر به طلاق در روابط زناشویی است. نامگذاری‌ها و بیان نظرات به شکلی تحقیرآمیز، لحن مسخره در مکالمات و شوخی‌های خصمانه، از جمله مصادیق تحقیر به شمار می‌آیند.
۳_ اجتناب
ضرورت ندارد که درباره کلیه مسائل با شریک زندگی‌تان صحبت کنید، اما دوری عمدی از موضوعات حساس و پنهان کردن اطلاعات یا احساسات کلیدی می‌تواند به رابطه آسیب جدی وارد کند. اجتناب عموماً باعث شکل‌گیری رنجش می‌شود و مسیر دستیابی به راه‌حل‌های مسائل را مسدود می‌کند. پنهان کردن اطلاعات و سرکوب کردن احساسات می‌تواند مشکلات و اختلالاتی در روابط به وجود آورد.
۴_ انتقاد و بازخواست
انتقاد از شریک زندگی خود بدون ارائه بازخورد ملموس یا راهکارهای سازنده می‌تواند به ایجاد حالت تدافعی و رنجش دامن بزند. در انتقاد، به کار بردن عبارات کلیشه‌ای مانند «تو همیشه…» یا «تو هرگز…» نشان‌دهنده نادیده گرفتن رفتارهای مثبت طرف مقابل است و احساس سرزنش و دلخوری را منتقل می‌کند. چنین جملاتی اغلب مبالغه‌آمیز بوده و ممکن است موجب شود شریک زندگی شما احساس کند که مورد حمله قرار گرفته یا قدرش نداشته‌اند.
این گونه رفتارها می‌توانند باعث شکل‌گیری سوءتفاهم‌ها، عدم اطمینان و تنش در روابط زناشویی شوند که باید از آن‌ها پرهیز کرد تا رابطه‌ای سالم و امن ایجاد گردد.