۰۸:۳۹ – ۰۱ مرداد ۱۴۰۳
تحقیقات جدیدی که در تاریخ 14 ژوئن به چاپ رسیده است در مجله Nature Communications، می‌تواند به روشن شدن معماهای مربوط به ساختار و میدان مغناطیسی عجیب این سیاره کمک نماید.
این سیاره که چندین دهه است محققان را به چالش کشیده، دارای میدان مغناطیسی ضعیفی است (فقط یک درصد از قدرت میدان مغناطیسی زمین) و به دلیل ابعاد کوچک خود، هسته‌ای به نسبت بزرگ دارد.
با وجود اینکه این سیاره کوچک‌ترین سیاره در منظومه شمسی به شمار می‌آید، اما به عنوان دومین سیاره متراکم شناخته می‌شود.
اکنون به نظر می‌رسد که دانشمندان اطلاعات جدید و جذابی در مورد این سیاره به دست آورده‌اند، زیرا تحقیق اخیر نشان می‌دهد که مرز میان گوشته و هسته عطارد شامل لایه‌ای از الماس است.
فضاپیمای مسنجر که متعلق به ناسا می‌باشد، نخستین فضاپیما بوده که در سی سال اخیر به تحقیق از عطارد پرداخته و نقشه‌برداری کاملی از سطح آن انجام داده و نشان داده است که سطح سیاره مملو از کربن است.
دانشمندان گمان می‌کردند که در حال مشاهده بقایایی از لایه‌ای باستانی از گرافیت هستند که به سطح سیاره کشیده شده است. این نظریه بیانگر این است که عطارد در گذشته دارای لایه‌ای مذاب یا اقیانوس ماگما بوده که غلظت بالایی از کربن را در خود داشته و با سرد شدن سیاره، این کربن به شکل یک پوسته گرافیتی درآمده است.
مدت‌هاست که دانشمندان بر این باور بوده‌اند که دما و فشار موجود در گوشته به گونه‌ای مناسب برای ایجاد گرافیت از کربن است. از آنجایی که گرافیت از مواد موجود در گوشته سبکتر است، به سطح سیاره می‌رسد.
اما شواهد تازه‌تری معرف آن است که گوشته عطارد احتمالاً به عمق 80 مایل (حدود 50 کیلومتر) عمیق‌تر از آنچه پیشتر تصور می‌شد، می‌باشد. این بدان معناست که فشار و دما در مرز هسته و گوشته به شدت بالاست و این شرایط می‌تواند کربن را به کریستالیزه شدن و شکل‌گیری الماس ترغیب نماید.
برای بررسی فضای درونی عطارد، دانشمندان از ترکیبی از آزمایشات فشار و دمای بالا و نیز مدل‌سازی ترمودینامیکی بهره بردند.
آنها موفق شدند به فشارهایی دست یابند که تا هفت برابر فشار موجود در عمیق‌ترین نقاط دره ماریانا (عمیق‌ترین نقطه روی کره زمین که فشاری هزار برابر بیشتر از فشار سطح دریا دارد) می‌رسد.
در این وضعیت، محققان چگونگی حل شدن مواد معدنی درون سیاره و دستیابی به تعادل را بررسی کردند.
گزارش شده که لایه الماس دارای ضخامت بین 15 تا 18 کیلومتر (یعنی بین 9 تا 11 مایل) است. این پژوهش نشان می‌دهد که فرآیند تبلور هسته عطارد منجر به ایجاد یک لایه الماس در مرز میان هسته و گوشته شده است، اما در حال حاضر به دلیل دفن مواد معدنی در عمق، امکان دستیابی به آن وجود ندارد و به همین خاطر، فضاپیماهای کاوشگر به نخستین کسانی تبدیل می‌شوند که با دماهای شدید این سیاره مواجه می‌شوند.
منبع: روسیا الیوم