با این حال، چالشهای مهندسی عظیمی نیز وجود دارد؛ هیدروژن به سیستمهای ذخیرهسازی تخصصی، زیرساخت فرودگاهی اختصاصی و استانداردهای ایمنی سختگیرانه نیاز دارد.
به همین دلیل، بیشتر خودروهای پرنده هیدروژنی همچنان در مرحله نمونه اولیه یا توسعه هستند و هنوز به بهرهبرداری تجاری نرسیدهاند.
با گسترش تولید هیدروژن و بلوغ فناوری پیل سوختی، این هواپیماها میتوانند مکمل عمودپروازهای باتریدار باشند و برد طولانیتر، محموله بیشتر و زمان چرخش سریعتری ارائه دهند.
به گزارش ایتنا و به نقل از Interesting Engineering، پنج نمونه شاخص در این زمینه به شرح زیر میباشند:
نخست، پیاسکی پیای‑۸۹۰ (Piasecki PA-890) که یکی از بالغترین پروژههای عمودپرواز هیدروژنی است و توسط شرکت آمریکایی پیاسکی ایرکرفت برای حملونقل منطقهای و ماموریتهای امدادی طراحی شده است.
دوم، سیریوس جت (Sirius Jet) از استارتاپ سوئیسی سیریوس اوییشن که یک عمودپرواز هیدروژنی با برد قابل توجه بیشتر از رقبای باتریدار است.
سوم، ایرکار کلاین ویژن (Klein Vision AirCar) که نسخه هیدروژنی آن در حال توسعه است و این خودروی اسلواکیایی قبلاً توانایی تبدیل خودرو به هواپیما را در کمتر از دو دقیقه به اثبات رسانده است.
چهارم، سیتیهاوک (CityHawk) از شرکت شهری ایروناتیکس اسرائیل که از پیکربندی فنهای محصور برای بهبود ایمنی در محیطهای شهری استفاده میکند.
پنجم، دراگونفلای دیاف۶۰۰ (Dragonfly DF600 Hydrogen Concept) که با پیشرانه هیدروژنی‑الکتریکی برای غلبه بر محدودیت چگالی انرژی باتریها طراحی شده است.
گفتنی است بیشتر خودروهای پرنده هیدروژنی هنوز در مرحلهٔ توسعه هستند و تنها تعداد اندکی از آنها فراتر از مطالعات مفهومی پیشرفت داشتهاند.