با فروکش کردن همهگیری جهانی کرونا و کمرنگ شدن نیاز فوری به دورکاری گسترده، دیدگاه جدیدی درباره کار از خانه شکل گرفت. بر اساس این دیدگاه، دورکاری به اندازه کار در محل شرکت مؤثر نیست، همکاری میان کارکنان را دشوار میکند و باعث افزایش احساس انزوا و افت سلامت روان کارکنان میشود. اما اگر واقعیت دقیقاً برعکس این باشد چه؟
به گزارش انتخاب و به نقل از sciencealert ؛ در مطالعهای جدید که در مجله Frontiers in Psychology منتشر شده است، پژوهشگران دادههای نظرسنجی بیش از ۷۷۰۰ کارمند یک سازمان بزرگ خدمات درمانی در جنوبغربی آمریکا را بررسی کردند.
این پژوهش که پاسخهای کارکنان دورکار، کارکنان حضوری و افرادی را که بهصورت ترکیبی کار میکردند در بر میگرفت، نشان میدهد که کار از خانه با سطح بالاتری از بهزیستی و رضایت کلی کارکنان ارتباط دارد و حتی ممکن است با ماندگاری بیشتر افراد در محل کارشان مرتبط باشد.
در شرایطی که فشار برای بازگشت کارکنان به محل کار افزایش یافته و برخی، دورکاری را نوعی «مزیت دوران کرونا» توصیف کردهاند، این یافتهها میتواند دلیلی قابلتوجه برای حفظ امکان دورکاری باشد.
دورکاری ممکن است حال کارکنان را بهتر کند
نتایج مطالعه نشان داد افرادی که از خانه کار میکردند، بالاترین سطح بهزیستی را گزارش کردند. میانگین امتیاز آنها در مقیاس پنجنمرهای ۴.۲۲ بود؛ در حالی که این میزان برای کارکنان دورکار-حضوری یا همان کارکنان هیبریدی ۴.۱۲ و برای کارکنان کاملاً حضوری ۳.۸۹ بود.
استفانی جانسون، روانشناس سازمانی از دانشگاه کلرادو بولدر و یکی از نویسندگان مطالعه، میگوید:
«این یافته نشان میدهد اگر افراد میخواهند از راه دور کار کنند، بهتر است این امکان را به آنها بدهید.»
او اضافه میکند:
«گرفتن حق انتخاب درباره نحوه کار کردن، احتمالاً به بهزیستی و حال خوب افراد کمک نمیکند.»
پژوهشگران این نظرسنجیها را در سال ۲۰۲۳ انجام دادند. از کارکنان درباره جنبههای مختلفی از زندگی کاریشان سؤال شد تا میزان کلی بهزیستی و احساس آنها نسبت به محیط کار ارزیابی شود.
همچنین از کارکنان خواسته شد فرهنگ محل کارشان را با سه تا پنج کلمه توصیف کنند. سپس پژوهشگران کلماتی را که نشاندهنده ارتباط مثبت فرد با محیط کار بودند، بررسی کردند. واژههایی مانند احساس تعلق، اتحاد، حمایت و همکاری از جمله نشانههای ارتباط مثبت با محل کار در نظر گرفته شدند.
آیا دورکاری باعث کاهش همکاری میشود؟
دادههای مربوط به احساس ارتباط مثبت با محیط کار نیز الگوی مشابهی را نشان دادند.
کارکنان دورکار بیشتر از کارکنان هیبریدی و حضوری، احساس ارتباط مثبت با محیط کار را گزارش کردند؛ امتیاز آنها بهترتیب ۰.۶۱، ۰.۵۸ و ۰.۵۵ بود.
با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند که این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود و بنابراین نمیتوان با اطمینان گفت دورکاری باعث ایجاد ارتباط مثبتتر با محل کار میشود.
با وجود این، یافتهها میتوانند این تصور را به چالش بکشند که دورکاری بهخودیخود مانع ارتباط مؤثر میان کارکنان میشود.
پژوهشگران مینویسند:
«کارکنان دورکار در نمونه ما کمی بیشتر از همکاران هیبریدی و حضوری خود از وجود ارتباط مثبت با محیط کار صحبت کردند. این موضوع ممکن است نشان دهد که دورکاری لزوماً با کاهش انسجام و همکاری در محیط کار همراه نیست.»
به گفته آنها، کیفیت ارتباط میان کارکنان ممکن است بیش از آنکه به کنار هم بودن فیزیکی افراد وابسته باشد، به شیوههای هدفمند ارتباط و همکاری بستگی داشته باشد.
دورکارها کمتر شغل خود را ترک کردند
نرخ ترک شغل نیز الگوی مشابهی داشت.
یک سال بعد، ۷.۸ درصد از کارکنان دورکار سازمان را ترک کرده بودند؛ این رقم در میان کارکنان هیبریدی ۸.۳ درصد و در میان کارکنان حضوری ۸.۸ درصد بود.
البته اندازه این تفاوت بهتنهایی از نظر آماری معنادار نبود.
اما یک یافته مرتبط از نظر آماری معنادار بود: هرچه کارکنان بهزیستی و حال بهتری در محیط کار گزارش میکردند، احتمال ترک شغل آنها کمتر بود.
آیا دورکاری واقعاً بهتر از کار حضوری است؟
البته این مطالعه قرار نیست آخرین حرف را درباره مقایسه دورکاری و کار حضوری بزند.
پژوهشگران نیز تأکید میکنند که نتایج آنها باید در کنار سایر تحقیقات درباره شیوههای مختلف کار بررسی شود.
با این حال، آنها امیدوارند این یافتهها به بحث درباره آینده محیط کار کمک کند؛ زیرا در برخی سازمانها، دورکاری ممکن است تجربهای بسیار مثبتتر از آن چیزی باشد که در سالهای اخیر تصور شده است.
پژوهشگران مینویسند:
«اهمیت این پژوهش بهویژه در شرایطی بیشتر میشود که سازمانها همچنان درباره سیاستهای مربوط به دورکاری با ابهام مواجهاند.»
آنها در پایان میافزایند:
«در شرایطی که بسیاری از سازمانها بهطور جدی درباره اجباری کردن بازگشت کارکنان به محل کار بحث میکنند، این یافتهها شواهدی بهروز و مبتنی بر داده ارائه میکنند که برخی از باورهای رایج درباره دورکاری را به چالش میکشد.»
در مجموع، این مطالعه نشان میدهد دورکاری لزوماً به معنای انزوا، کاهش همکاری یا عملکرد ضعیفتر نیست؛ بلکه داشتن اختیار در انتخاب شیوه کار میتواند با احساس بهتر کارکنان و ماندگاری بیشتر آنها در سازمان ارتباط داشته باشد.