هر هواداری خواهان دربیای است پر از گل و صحنههای هیجانانگیز و اگر این تماشای پرتنش با پیروزی تیم محبوبش همراه باشد، قطعاً رضایتمندی بیشتری خواهد داشت. اما مربیان در این بازیها معمولاً رویکرد متفاوتی دارند و به بازی محتاطانه و عدم شکست ترجیح میدهند تا از صندلی خود حفاظت کنند.
مدیران تیم قبل از دربی همیشه در مصاحبههای خود اعلام میدارند که تنها با هدف پیروزی پا به میدان میگذارند؛ اما در عمل باید این تلاش را در رفتار آنها مشاهده کرد. به عنوان مثال، اگر شما بخشی از بازیکنان خود را به صورت متمرکز در پشت توپ قرار دهید یا واکنشهای تیم حریف را تنها با ضد حملههای محدود و با تعداد کمی از بازیکنان پاسخ بدهید، در واقع در حال بازی برای مساوی هستید و نه برای پیروزی!
تیمی که در وضعیت عقب افتاده قرار میگیرد به طور طبیعی و به صورت غریزی با تعداد بیشتری از بازیکنان به سمت جلو حمله میکند و این طبیعت فوتبال است که نحوه بازی تیمها در ابتدا بیانگر تفکرات و تاکتیکهای مربیان است. بنابراین، اگر تارتار و سهراب ادعای بازی برای پیروزی و کسب سه امتیاز را دارند، باید به هافبکهای خود اجازه دهند که به محوطه جریمه حریف نزدیک شوند و آنها را تنها در میانه میدان نگه ندارند.
مدافعان کناری باید این امکان را داشته باشند تا به صورت مؤثر در حملات نفوذ کنند و مدافعان مرکزی نیز در زمان کرنر و ضربات ایستگاهی باید برای سرزنی و جستجوی فرصت گلزنی به محوطه جریمه تیم حریف بیایند. تماشاگران حق دارند اگر در این بازی چیزی به غیر از موارد یاد شده مشاهده کنند، به ادعای سرمربی خود درباره بازی با هدف پیروزی شک کنند.
مسعود تلاشان – باشگاه خبرنگاران آزاد
شما عزیزان در خبرورزشی نیز میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشتهای خود، با کلیک بر روی این لینک اقدام نمائید.