روماتیسم مفصلی یک بیماری خودایمنی و مزمن است که بهطور معمول بر دستها، پاها و مچها تأثیر میگذارد.
طبق اطلاعات منتشرشده توسط ایندیپندنت، این مشکل ممکن است در هر سنی افراد را تحت تأثیر قرار دهد و هنگامی به وجود میآید که تعادل در سیستم ایمنی بدن به هم میخورد و این سیستم به مفاصل حمله میکند، در نتیجه موجب التهاب، ورم و درد آنها میشود.
برخی از بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی ممکن است با مشکلاتی در سایر نواحی بدن و یا نشانههای عمومیتری نظیر خستگی و کاهش وزن نیز مواجه شوند.
بر اساس گزارش سازمان ملی خدمات سلامت انگلیس (NHS)، این بیماری معمولاً در سنین ۳۰ تا ۵۰ سالگی بیشتر دیده میشود و در میان زنان شیوع بیشتری نسبت به مردان دارد.
پزشکان تأکید میکنند که در حال حاضر درمان قطعی برای روماتیسم مفصلی وجود ندارد، اما شناسایی زودهنگام بیماری و رعایت مراقبتهای اساسی و توصیهشده میتواند به مبتلایان این امکان را بدهد که فاصله بین نوبتهای بروز درد را افزایش دهند.
سازمان ملی خدمات سلامت انگلیس تصریح میکند که روشهای اصلی درمانی شامل مصرف داروهای تسکیندهنده عوارض، اقدامات حمایتی مانند فیزیوتراپی و در صورت لزوم جراحی برای رفع مشکلات مفصلی است.
در واقع، درمان بهموقع میتواند خطر آسیبهای بلندمدت به مفاصل را کاهش دهد. اقدامات فوری بهمنظور متعادلسازی عملکرد سیستم ایمنی، به بهبود علائم کمک کرده و خطر آسیبهای مزمن و ناتوانکننده ناشی از التهاب را کم میکند.
بنابراین، ادامه فعالیت بدنی برای مفاصل بسیار حائز اهمیت است. فرقی نمیکند که شما به نوع خاصی از روماتیسم مفصلی مبتلا هستید یا نه. بهتر است فعالیتی را انتخاب کنید که از انجام آن لذت میبرید، چه آن پیادهروی باشد، چه یوگا و چه شنا. همچنین توجه به واکنشهای بدنی خود امر مهمی است تا بتوانید میزان فعالیت مناسب و مفید را برای خود تعیین کنید.
به گفته سازمان ملی خدمات سلامت انگلیس، علت دقیق بروز این اختلال در سیستم ایمنی بدن هنوز مشخص نیست، اما زنها، افرادی که سیگار میکشند و کسانی که سابقه خانوادگی ابتلا به روماتیسم مفصلی دارند، در گروههای پرخطر قرار دارند.
مبتلا به روماتیسم مفصلی گاهی ممکن است با بیماریهای دیگری چون سندروم تونل کارپال یا التهاب نواحی دیگر بدن درگیر شود که عوارض جدیتری را به همراه دارد.
سازمان ملی خدمات سلامت انگلیس خاطرنشان میکند که برخی عوارض نظیر افزایش خطر ابتلا به حمله قلبی و سکته مغزی میتواند بسیار جدیتر باشد، بنابراین مدیریت بهموقع علائم بیماری راهی مؤثر برای کاهش عوارض مربوطه خواهد بود.
