عادت به فعالیت بدنی پایدار خواهد ماند

استفاده از این نرم‌افزار به افراد کمک کرد تا به‌طور میانگین حدود ۹۰۰ قدم به شمار روزانه‌ی خود اضافه کنند (که برای افرادی که در ابتدا فعالیت کمتری داشتند، دو برابر این رقم بود). زمانیکه مشوق‌ها که به‌صورت پاداش‌های ۰.۰۴ دلار برای کارت‌های سوخت، بلیط سینما و امتیازات دیگر ارائه می‌شدند، حذف شدند، تعداد قدم‌ها تقریبا به میزان ۲۰۰ قدم کاهش یافت، که از نظر محققان دانشگاه، این مقدار از حیث بالینی قابل توجه نیست.

شان اسپیلزبری، پژوهشگر اصلی این مطالعه، اظهار داشت: ایده‌آل این است که مردم به‌صورت رایگان از منزل خارج شوند و ورزش کنند، اما به وضوح با وجود چاقی بالا و عدم تحرک، این وضعیت حاصل نمی‌شود. این حقیقت که می‌توان به‌طور مالی برای شروع ورزش مشوق‌هایی ارائه داد و سپس نیازی به ادامه استفاده از آنها وجود نداشته باشد، بسیار امیدوارکننده است.

وی در خصوص عادات ورزشی افراد شرکت‌کننده در این تحقیق افزود: برای اینکه یک توپ به حرکت درآید، باید آن را به جلو برانید. بعد از آن، دیگر حرکات می‌تواند بر آن تأثیرگذار باشد.

اسپیلزبری تحصیلات کارشناسی ارشد خویش را تحت نظر استاد حرکات مارک میچل که در زمینه علوم رفتاری و سلامت دیجیتال، به‌ویژه در تحقیقات مرتبط با تأثیر انگیزه‌های مالی بر فعالیت جسمانی، فعالیت دارد، به پایان رسانده است.

شرکت‌کنندگان این مطالعه که از برنامه‌ای در انتاریو بهره‌مند شده بودند، در یک سال برای پیاده‌روی خود پاداش دریافت می‌کردند که ترویج‌دهنده‌ی افزایش تعداد قدم‌ها به‌طور میانگین ۹۰۰ قدم بود (که برای افرادی که قبلاً غیرفعال بودند، دو برابر شد) اما پس از آن، بودجه‌ی دولتی پایان یافت و به‌طبع پاداش‌ها نیز با آن ناپدید شدند.

این تحقیق در دانشگاه وسترن به‌غیر از افرادی که در انتاریو از برنامه قدم‌شمار استفاده می‌کردند، افراد فعال در بریتیش کلمبیا، نیوفاندلند و لابرادور را نیز شامل شد، جایی که مشوق‌های آن‌ها در طول دوره‌ی تحقیق باقی ماند و گروه‌های شبه کنترلی را به‌وجود آورد.

اسپیلزبری و میچل، به همراه دیگر پژوهشگران همکار، دریافتند که پس از حذف پاداش‌ها، تنها کاهش اندکی بین افرادی که از برنامه استفاده کرده بودند اتفاق افتاد که این به‌طور میانگین به حدود ۲۰۰ قدم تقلیل یافت و از دیدگاه بالینی هیچ‌گونه معنی‌داری نداشت.

بیشترین کاهش در افرادی مشاهده شد که بیشتر درگیر این برنامه بودند و حدود ۳۳۰ قدم کمتر پیاده‌روی کردند. همچنین افرادی که در دوران وجود مشوق‌ها غیرفعال بودند یا همچنان غیرفعال ماندند، یا فقط افزایش بسیار جزئی در این زمینه گزارش شد.

به گفته‌ی محققان، کاهش میانگین قدم‌ها برای وضعیت عمومی سلامت آن‌ها از لحاظ عددی «متوسط» و به‌طور تقریبی ناچیز به‌نظر می‌رسد. میچل أيضا اشاره کرد: ما کاهش‌های معناداری را که به لحاظ بالینی اهمیتی ندارند مشاهده کردیم. این نتایج بعد از تشویق گروهی که تحت تجزیه و تحلیل داده‌های مرحله‌ای قرار داشتند، چندان هیجان‌انگیز به‌نظر می‌رسید.

اسپیلزبری افزوده است: کاهش ۱۰۰ تا ۳۰۰ قدم در روز به‌خودی خود امیدوارکننده است؛ زیرا این امر انحراف توجه از تشویق به فعالیت بدنی را نشان می‌دهد.

براساس یافته‌های جدید، وقتی پاداش‌هایی مانند بنزین، بلیط سینما و دیگر مزایای وفاداری (به برنامه ورزشی) حذف می‌شوند، تغییرات چندانی مشاهده نخواهد شد.

میچل تأکید نمود: دولت‌ها در کانادا و سایر کشورها، به برنامه‌های سلامت و اشخاصی که این رویکرد را پیش می‌برند، بسیار علاقه‌مند شده‌اند (تشویق به ورزش). همیشه این نقطه ضعف وجود دارد که هزینه‌ها بسیار بالاست اما با یک نمونه بزرگ می‌توانیم به یک برنامه کارآمد و مقرون به صرفه‌تر و حتی پایدارتر برسیم.

اسپیلزبری که پنج بار در هفته می‌دود و علاقه‌مند به شنا نیز هست، در ابتدا به این موضوع تردید داشت. او بیان کرد: هرگز فکر نمی‌کردم کسی به خاطر پول ورزش کند، اما از پژوهش درباره‌ی افرادی که این کار را می‌کنند، حتی با وجود چالش‌های پیش روی تدوین پایان‌نامه‌اش در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، بسیار لذت می‌برد. کارهای پیشین میچل درباره پاداش‌های ورزشی بود که او را ترغیب کرد که برای مقطع کارشناسی ارشد خود در رشته حرکات شناسی به دانشگاه وسترن درخواست دهد.

میچل در پایان افزود: من عاشق روانشناسی هستم. علاقه‌ام به علم روانشناسی با علاقه‌ام به ورزش تفاوت دارد و به‌نحوی توضیح می‌دهد که چرا به این کار مشغولم. بنابراین دوست دارم تلاش کنم و بفهمم چرا دیگران هم درصدد انجام این کار هستند.

یافته‌های این تحقیق در نشریه JAMA Network Open منتشر شده است.

منابع

medicalxpress.com

lifetechnology.com