تحقیقات نشان می‌دهد که زنان در دوره باروری بیشتر در معرض کم خونی ناشی از کمبود آهن قرار دارند. طبق اعلام مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده، نیاز روزانه زنان بین ۱۹ تا ۵۰ سال به آهن ۱۸ میلی‌گرم است. این مقدار در زنان باردار به ۲۷ میلی‌گرم و در بزرگسالان مرد ۸ میلی‌گرم افزایش می‌یابد.
به نقل از دفتر آموزش و ارتقای سلامت وزارت بهداشت، سطوح پایین آهن در بدن ممکن است با علائم نگران‌کننده‌ای همراه باشد:
_ خستگی: در افرادی که به کم‌خونی ناشی از کمبود آهن مبتلا هستند، تعداد گلبول‌های قرمز که وظیفه انتقال اکسیژن به قسمت‌های حیاتی بدن را بر عهده دارند، کاهش می‌یابد. این وضعیت بدلیل کمبود اکسیژن خود را با علائم مبهمی نظیر خستگی، سردرد و ضعف نشان می‌دهد.
_ تنگی نفس: برخی از پژوهشگران اعلام کرده‌اند افرادی که با کم‌خونی فقر آهن در میانه‌اند، ممکن است دچار تنگی نفس شوند. این امر به این دلیل است که ماهیچه‌ها نمی‌توانند اکسیژن لازم برای فعالیت‌های عادی مانند پیاده‌روی را دریافت کنند و در نتیجه، تنفس برای جبران این کمبود افزایش می‌یابد و منجر به تنگی نفس می‌شود.
_ سندروم پای بی‌قرار: این نوع اختلال در سیستم عصبی مشخص می‌شود و با حس سوزن سوزن شدن در پاها و نیاز شدید به حرکت دادن آنها در زمان استراحت همراه است. این اختلال می‌تواند کیفیت خواب فرد را تحت تأثیر قرار دهد و یکی از نشانه‌های غیرمعمول کمبود آهن به شمار می‌آید.
_ ریزش مو: هنگامی که کمبود آهن مانع از رسیدن اکسیژن کافی به فولیکول‌های مو شود، شخص دچار ریزش مو می‌شود و تا زمانی که این کمبود درمان نشود، موی از دست رفته قابل رشد نخواهد بود. در حالی که ریزش طبیعی مو بخشی از فرآیند روزمره است، ریزش بیش از حد و عدم بازگشت مجدد آنها می‌تواند یکی از نشانه‌های کم‌خونی فقر آهن باشد.
_ عفونت‌های مکرر: آهن نقشی حیاتی در حفظ سلامت سیستم ایمنی دارد؛ به نحوی که نداشتن سطح کافی آن در بدن، خطر ابتلا به عفونت را افزایش می‌دهد.
_ میل به خوردن چیزهای غیرمعمول: برخی افراد به دلیل کمبود آهن تمایل به خوردن اقلام غیرخوراکی همچون یخ، خاک رس، خاک، گچ یا حتی کاغذ دارند که این حالت می‌تواند نشانه‌ای از کمبود آهن باشد.
_ اضطراب: کمبود اکسیژن در بافت‌ها به دلیل فقدان آهن ممکن است به اضطراب منجر شود. با این حال، با بهبود یا درمان سطح آهن، این مشکل برطرف خواهد شد.