سمیرا ربیعی اظهار داشت که چای حاوی مقدار قابل توجهی کافئین است و هر چه چای بیشتر غلیظ و پررنگ باشد، میزان کافئینی که فرد دریافت می‌کند نیز افزایش می‌یابد.
او افزود کافئین، یک نوع ماده شیمیایی خوراکی است که در دو شکل طبیعی و مصنوعی موجود می‌باشد.
از نظر او، کافئین به‌طور طبیعی در گیاهانی از جمله قهوه، دانه‌های کاکائو و برگ‌های چای یافت می‌شود و نوع مصنوعی آن در محصولات مانند نوشیدنی‌ها و نوشابه‌های انرژی‌زا وجود دارد.
این استادیار دانشگاه اشاره کرد که کافئین به‌عنوان یک مدر عمل می‌کند؛ به همین دلیل، نوشیدن چای غلیظ می‌تواند باعث افزایش دفع آب از بدن شده و فرد را در معرض یبوست قرار دهد.
وی همچنین یادآور شد که کافئین می‌تواند منجر به افزایش ضربان قلب و فشار خون شود و گفت: مصرف چای غلیظ ممکن است موجب احساس سوزش در ناحیه قفسه سینه و قلب گردد.
این دکترای تخصصی در علوم تغذیه با بیان اینکه کافئین جذب آهن غذا را تحت تأثیر قرار می‌دهد، تصریح کرد: هر چه چای غلیظ‌تر باشد، این تأثیر بیشتر خواهد بود.
وی در ادامه به مبتلایان به کم‌خونی ناشی از فقر آهن توصیه کرد که از نوشیدن چای غلیظ پرهیز کرده یا آن را حداقل یک ساعت قبل یا پس از مصرف غذاهایی که دارای آهن هستند، بنوشند.
به گفته ربیعی، اثر منفی کافئین بر جذب آهن فقط مرتبط به منابع گیاهی آهن، مانند آنچه در اسفناج وجود دارد، است و شامل منابع حیوانی مانند گوشت قرمز نمی‌شود؛ لذا این مورد باید برای گیاهخواران لحاظ شود.
وی همچنین افزود که کافئین می‌تواند سطح هوشیاری را افزایش دهد؛ اگرچه این اثر در ظاهر مثبت به‌نظر می‌رسد، در واقع مصرف چای غلیظ در شب، به‌ویژه در ساعات پایانی، ممکن است موجب ایجاد بی‌قراری و بی‌خوابی شود و در درازمدت منجر به افزایش اضطراب گردد.
وی تأکید کرد که افرادی که سابقه مشکلات قلبی دارند، خانم‌های باردار، کسانی که دچار ریفلاکس (سوزش سردل، ترش کردن) و زخم معده هستند و افراد مبتلا به سنگ‌های کلیوی باید از نوشیدن چای غلیظ حذر کنند و یا مصرف آن را محدود نمایند.