محمود کلاری، کارگردان اثر «تابستان همان سال»، با ابراز امیدواری نسبت به ایجاد انضباط بیشتر در نمایش فیلم‌های جشنواره، اظهار کرد: من سعی کردم تا داستانی را در این فیلم روایت کنم، زیرا قصه‌گویی در سینمای ما به تدریج کمرنگ شده است.
، در روز دوم جشنواره فیلم فجر، اثر «تابستان همان سال» اثر محمود کلاری، فیلمبردار برجسته سینما در مرکز همایش‌های برج میلاد به روی پرده رفت، اما این اکران با انتقادات وی در مورد بی‌نظمی‌های سالن و مشکلات صوتی همراه شد.
در این فیلم مهران مدیری در یک صحنه بازی کرده است، اما او و علی شادمان در نشست مطبوعاتی فیلم حضور نداشتند.
محمود کلاری در این نشست اشاره کرد که پیش از این به نوعی در پشت صحنه فعالیت داشته و به عکاسی و کار در نشریات مشغول بوده است و به همین دلیل گفت: اکنون در جلو صحنه قرار دارم و در ابتدا به دلیل کیفیت بد صدا در سالن از همه عذرخواهی می‌کنم. امروز روز دوم جشنواره است و امیدوارم دست‌اندرکاران جشنواره به ایجاد نظم در اکران فیلم‌ها توجه بیشتری داشته باشند تا تماشاگران بتوانند به راحتی اثر را تماشا کنند و نه اینکه در نیمه‌های فیلم، هنوز افراد در حال ورود و خروج به سالن باشند.
او افزود: در جشنواره‌های مختلف جهانی شرکت کرده‌ام، اما هیچ‌گاه چنین وضعیتی را ندیده‌ام؛ چرا که معمولاً پس از پخش فیلم، ورود به سالن برای تماشاگران ممنوع می‌شود.
کلاری بیان کرد که اگر تماشاگران بخش ابتدایی فیلم را نشنوند، قادر به درک داستان نخواهند بود و توضیح داد: من در این فیلم سعی کردم قصه‌گو باشم، مشابه مادربزرگ خودم و تلاش کرده‌ام در مدت ۹۰ دقیقه، قصه‌ای برای مخاطبان تعریف کنم زیرا امروز در سینماها، قصه‌گویی به حدی افت کرده که نیازمند احیا است. در نهایت از شما مجدداً عذرخواهی می‌کنم، هرچند ممکن است این وظیفه من نباشد.
او در مورد روایت خاطرات فیلم و ریتم کند آن توضیح داد: من هیچگونه برنامه‌ریزی برای سرعت بخشیدن به ریتم فیلم نداشتم. براساس تجربیات چهار دهه‌ام در ارتباط با کسانی که با آن‌ها کار کرده‌ام و از هر یک درس‌هایی آموخته‌ام، تصمیم گرفتم فیلمی متناسب با موضوع بسازم و سرعت فیلم به میزان برداشت مخاطب بستگی دارد. این را به شما بگویم که دستکاری در این موضوع به کار آسیب می‌زند. فیلمی که ذاتاً ریتم کندی دارد، نمی‌تواند ناگهان تند شود و فیلم بر اساس مضامین و محتوای هر صحنه ریتم می‌گیرد.
کلاری درباره تخریب خانه تاریخی و مادری در پایان اثرش گفت: مشهود است که بافت قدیمی شهر در حال از بین رفتن است و به معماری بی‌هویتی تبدیل می‌شود. من اهل و بزرگ‌شده تهران هستم. نیما یوشیج و پدربزرگ من هم در یک شهر زندگی می‌کردند و شعری از نیما درون‌مایه اصلی فیلم من بوده است.
سمیرا حسن‌پور، بازیگر این فیلم، همچون بخشی از این نشست بیان کرد: من فرد خوش‌شانسی هستم چرا که برای اولین بار جلوی دوربین آقای کلاری قرار گرفتم، و جایزه‌ام را در جایی کسب کردم که ایشان داور بودند و اکنون نیز فرصت بازی در فیلم ایشان را داشته‌ام.
کوهیار کلاری، مدیر فیلمبرداری این اثر، نیز گفت: در حال حاضر در سینما فیلمبرداران توانا و با مهارتی داریم. من شانس داشتم که ۲۲ سال در کنار آقای کلاری کار کنم اما مسئولیت مدیر فیلمبرداری این اثر بسیار خاص بود. افتخاری است که در کنار کارگردانی فعالیت کنید که خود یکی از بزرگ‌ترین‌های فیلمبرداری است و زیباترین لحظات سینمای ایران را به تصویر کشیده است.
علی اوجی، تهیه‌کننده این فیلم نیز در مورد حضورش توضیح داد: من در سینمای تجاری پرورش یافته‌ام اما عموماً سلیقه من به این سمت متمایل شده است. یک شخصیت بازیگر دارم که بعضی اوقات برای جان بخشی به یک شخصیت دیگر خود را به خطر می‌اندازد تا چنین فیلمی تولید شود. گاهی برای تأمین مالی این پروژه حتی در برنامه‌های واقع‌نما نیز بازی کرده‌ام.
در این نشست همچنین فریبا نادری، رایان سرلک، رونیکا بهرام‌زاده (بازیگران)، کوهیار کلاری (مدیر فیلمبرداری) و وقتی کامیاب امین‌عشایری (طراح صحنه) نیز حضور داشتند.