«بیماری دانگ» که به نام‌های «تب دنگی» و «تب استخوان‌شکن» نیز شناخته می‌شود، عارضه‌ای است که هرچند از دیرباز در سطح جهانی وجود داشته، اما در روزهای اخیر به‌دلیل تغییرات اقلیمی و بروز سیلاب‌ها در برخی از کشورهای همسایه، شیوع بیشتری پیدا کرده و متأسفانه به کشور ما نیز سرایت کرده است. بر اساس آخرین گزارش وزارت بهداشت، ۱۴۶ نفر در کشور به این بیماری مبتلا شده‌اند که اکثر آن‌ها سابقه سفر به کشورهای خارجی، از جمله امارات را دارند.
تب دنگی چیست و چه‌طور انتقال می‌یابد؟
ویروس تب دنگی از طریق پشه آئدس منتقل می‌شود. این پشه‌ها عمدتاً در نزدیکی سکونتگاه‌های انسانی، به ویژه در آب‌های راکد، لاستیک‌ها و تایرهای قدیمی، قوطی‌های کنسرو و موارد مشابه پرورش می‌یابند. وقتی که یک پشه به فردی مبتلا به ویروس تب دنگی نیش می‌زند، ویروس به بدن پشه وارد می‌شود و سپس در صورت نیش زدن پشه آلوده به فرد دیگری، ویروس وارد جریان خون آن شخص می‌شود.
نشانه‌های تب دنگی شامل چه مواردی است؟
از جمله علائم این بیماری می‌توان به درد در عضلات، استخوان‌ها و مفاصل، حالت تهوع، استفراغ، درد در ناحیه پشت چشم‌ها، تورم بزرگ‌شده غدد لنفاوی و ظهور راش اشاره کرد. تب دنگی از فردی به فرد دیگر قابلیت انتقال ندارد و تنها از طریق نیش پشه‌ها منتقل می‌گردد. برای اکثر مبتلایان، این بیماری بدون علامت یا با علائم خفیف بروز می‌کند.
علائم این بیماری معمولاً ۴ تا ۱۰ روز پس از نیش زدن پشه نمایان می‌شود و تقریباً در عرض یک هفته بهبود می‌یابد.
کدام شهرهای کشور تحت تاثیر تب دنگی قرار دارند؟
پشه آئدس، که عامل بروز تب دنگی است، در ایران در استان‌های هرمزگان، سیستان و بلوچستان (به‌ویژه چابهار و کنارک)، بوشهر (عسلویه و کنگان) و گیلان مشاهده شده است. با این حال، این خطر وجود دارد که سایر استان‌ها نیز به دلیل وجود این پشه‌ها دچار آلودگی شوند.