کنسرت نمایش «سیصد» از روز شنبه ـ ۹ تیرماه ـ تا جمعه ـ ۱۵ تیرماه ـ به مدت یک هفته در کاخ سعدآباد تهران به اجرا درآمد؛ در حالی که در مقایسه با دوره‌های قبلی حواشی رسانه‌ای چندانی نداشت و حتی تا مدت‌ها از اعلام نام عوامل اصلی خود پرهیز می‌کرد!
، کنسرت نمایش «سیصد» که در هفته گذشته به صحنه آمد، با حاشیه‌های جالب توجهی همراه بود؛ به گونه‌ای که تا آخرین لحظه اجرا، هیچ‌کدام از نام‌های کارگردان و خواننده برای علاقه‌مندان تئاتر روشن نبود و مسئولیت تهیه‌کنندگی کار هم به‌طور ناگهانی از فردی به فرد دیگری منتقل شد.
در حقیقت این پروژه که ترکیبی از موسیقی و نمایش است، علی‌رغم آغاز بلیت فروشی چند روز قبل از اجرا، اطلاعات کافی در مورد جزئیات کار در اختیار تماشاچیان نگذاشت و تنها به تدریج برخی عوامل بخش نمایش را معرفی کرد.
در این میان، کنسرت نمایش «سیصد» که پیشتر نیز دوبار به اجرا درآمده بود، در گذشته با ارسال خبرهای متعددی همراه بود و رسانه‌ها با در نظر گرفتن اصل بی‌طرفی و توجه به ملاحظات مرتبط با اخبار پروژه‌هایی با پتانسیل اقتصادی بالا، در خصوص انتشار چنین خبرهایی تصمیم‌گیری می‌کردند. اما در این دوره، به نظر می‌رسد «سیصد» از همه جا بی‌خبر به سر می‌برد و از ارائه ابتدایی‌ترین اطلاعات درباره پروژه امتناع می‌ورزید.
بدیهی است که برگزارکنندگان رویدادهای فرهنگی و هنری در ارتباط با رسانه‌ها مختار هستند؛ اما زمانی که به پروژه‌ای چون «سیصد» که هزینه‌بر و پیچیده است، پرداخته می‌شود، ایجاد ارتباط مؤثر با رسانه‌ها می‌تواند در «شفاف‌سازی» اوضاع و «بهبود کلی جریان هنر در کشور» نقش مثبتی ایفا کند؛ زیرا از طریق نقدهای متخصصان و نقطه‌نظرات تماشاگران حرفهای تئاتر، می‌توان به شناسایی جنبه‌های مثبت و منفی پروژه‌ها و تلاش برای ارتقای کیفی آنها پرداخت.
در حالی که فاصله گرفتن از عرصه رسانه‌ـ همان‌طور که تعدادی از روزنامه‌نگاران موسیقی درباره کیفیت این اجرا (سیصد) بیان کرده‌اندـ پروژه‌ها را با اتهاماتی چون دوری از نقد و شفاف‌سازی مواجه کرده و در عین حال این احساس را ایجاد می‌کند که در سکوت می‌توان به بلیت‌فروشی ادامه داد.
این در شرایطی است که پروژه‌هایی مانند «سیصد» غالباً با اتهامات «فقط تجاری بودن» مواجه می‌شوند و به ندرت کارشناسان موسیقی بر این باورند که این نوع آثار با اهداف فرهنگی و هنری خاصی تولید می‌شوند. به حقیقت، چنین پروژه‌هایی با جذب سلبریتی‌ها در تلاش برای جذب حداکثری مخاطب هستند؛ افرادی که گاهی به دلیل کمبود زمان برای تمرین یا عدم توانایی کافی برای حضور در پروژه‌های موسیقی ترکیبی، در نهایت احتمال شکست این پروژه‌ها را بالا می‌برند.