تا اواسط دهه ۱۳۲۰، تامین یخ تهران به عهده یخچال‌های طبیعی در شمیران بود. در طول یک دهه بعد، یخچال‌های صنعتی در تهران راه‌اندازی شدند و تا سال ۱۳۳۳، بیش از ۴۰ یخچال برقی به تولید یخ در تهران مشغول بودند. بیش از ۶ هزار نفر از طریق فروش و توزیع یخ، معیشت خود را تأمین می‌کردند. بزرگترین یخچال شهر تهران، یخچال شمشیری در محله وصفنارد واقع شده بود. اکثر یخچال‌های جدید در مناطق اکبرآباد و وصفنارد (در جنوب غربی تهران) بنا شده بودند. توزیع‌کنندگان هر روز صبح قالب‌های یخ را با قاطر بارگیری کرده و به سوی اماکن فروش، از جمله دکه‌های یخ‌فروشی در معابر پرشور شهر حرکت می‌کردند. واحد فروش یخ در این یخچال‌ها “ری” نامیده می‌شد؛ به طوری که هر ری معادل ۱۲ کیلوگرم بود. نرخ یخ در یخچال‌ها ۸ ریال برای هر ری بود، اما این قیمت هنگام تحویل به فروشندگان به ۱ تومان افزایش می‌یافت و برای مصرف‌کنندگان نیز بین ۱۵ ریال تا ۲ تومان به فروش می‌رسید. در فصل تابستان، برخی از فروشندگان عمده یخ، روزانه به توزیع یخ‌هایی تا مبلغ ۱۰ هزار تومان می‌پرداختند. هفته‌نامه اطلاعات هفتگی، در شماره ۶۷۴ که در تاریخ ۸ خرداد ۱۳۳۳ منتشر شده است، گزارشی از کارگاه‌های صنعتی یخ تهران ارائه داده و عکس‌های این گزارش را مشاهده خواهید کرد.