نادیا زکالوند: در سال ۱۹۹۳، «لارنس ون وسنهوو» به‌عنوان کارمند به شرکت مخابرات فرانسه پیوست و پس از مدتی به یکی از شرکت‌های مرتبط منتقل گردید. از همان ابتدای زندگی، خانم لارنس با همی‌پارزی (فلج نسبی از برخی عضلات بدن) و همچنین صرع دست و پنجه نرم می‌کرد. در زمان استخدام در شرکت مخابرات، به او شغلی پیشنهاد شد که با شرایط پزشکی‌اش سازگاری داشت. با این حال، در زمانی که پس از ۹ سال به‌شرکت جدید منتقل شد، هیچ‌گونه شغلی متناسب با محدودیت‌های جسمی‌اش به او ارائه نگردید. بنابراین، این شرکت به مدت ۲۰ سال فقط حقوق او را پرداخت کرده و از او هیچ انتظاری برای انجام کار نداشت. با وجود اعتراضات مکرر لارنس به مدیریت این مجموعه، این وضعیت بی‌تغییر باقی ماند.
لارنس و وکیلش بر این باورند که این شرکت به‌منظور فشار آوردن بر لارنس برای ترک فعالیت حرفه‌ای‌اش، حقوق کامل او را پرداخت کرده است بدون اینکه هیچ وظیفه‌ای به او محول نماید. در واقع، رفتار این شرکت به‌نوعی تحقیرآمیز تلقی می‌شود.
به همین سبب، لارنس در نهایت تصمیم به اقامه دعوی علیه مدیران این شرکت به‌دلیل تبعیض بر اساس وضعیت جسمانی‌اش گرفت.
به گفته وکیل لارنس، داشتن شغل برای یک فرد دارای معلولیت نشان‌دهنده مقام اجتماعی، شناسایی و ارتباطات اجتماعی میان او و جامعه‌اش است. رفتار مدیران این شرکت که لارنس را به مدت ۲۰ سال تقریباً از فعالیت شغلی محروم کرده‌اند تا او را مجبور به ترک شرکت کنند، واقعا غیرمنصفانه است.
از سوی دیگر، شرکتی که این زن در آن مشغول به کار است، ادعا دارد که آنها به‌منظور حفظ وضعیت اجتماعی لارنس، به او حقوق کامل پرداخت می‌کرده و حتی چندین بار به او وام بلاعوض اعطا کرده‌اند. همچنین این شرکت چندین نوبت سعی کرده مشاغل مناسب‌تری به او پیشنهاد کند، اما او مکرراً به مرخصی استعلاجی رفته است.
منبع:
odditycentral