آزادسازی خشم، باعث کاهش عصبانیت نمی‌شود

بروز خشم و بیان احساسات ناخوشایند در زمان عصبانیت امری است که بسیاری از ما به‌طور طبیعی به آن می‌پردازیم. عموم مردم بر این باورند که ابراز خشم می‌تواند مانند خروج بخار از یک زودپز، به ما در مدیریت خشم کمک کند. با این حال، تحقیقات اخیر ثابت کرده‌اند که این نگرش در واقع می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

محققان دانشگاه ایالتی اوهایو ۱۵۴ مطالعه مرتبط با مسئله خشم را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند و نتیجه‌گیری کردند که شواهد اندکی برای حمایت از ایده تخلیه خشم وجود دارد و در بعضی موارد، این رفتار می‌تواند حتی منجر به افزایش خشم شود.

بِرَد بوشمن، نویسنده اصلی این تحقیق و متخصص در حوزه ارتباطات، بیان می‌کند: “بسیار مهم است که باور عمومی مبنی بر اینکه باید هنگام عصبانیت احساسات خود را ابراز کنید تا آرام شوید، به چالش کشیده شود. اگرچه تخلیه خشم به نظر می‌رسد ایده خوبی باشد، اما هیچ دلیل علمی برای پشتیبانی از این گزاره وجود ندارد.”

این به آن معنا نیست که باید به کلی خشم را نادیده گرفت؛ بلکه، ابراز و فهم دلیل عصبانیت می‌تواند به ما کمک کند تا ریشه‌های مشکلات خود را شناسایی کنیم. از طرفی، این موضوع می‌تواند به اعتبارسنجی عاطفی ما کمک کند که اولین گام مهم برای پردازش سالم احساسات است.

با این وجود، تخلیه خشم غالباً منجر به نشخوار فکری می‌شود.

تحقیقات نشان می‌دهند که بسیاری از افراد سعی دارند با فعالیت‌های بدنی خشم خود را تسکین دهند. در حالی که این فعالیت‌ها ممکن است مزایای بهداشتی داشته باشند، اما لزوماً در مدیریت آنی خشم مفید نیستند.

این مطالعات شامل ۱۰۱۸۹ شرکت‌کننده از سنین، جنسیت‌ها، فرهنگ‌ها و نژادهای مختلف بودند.

نویسندگان این تحقیق بیان می‌کنند که کاهش هیجانات فیزیولوژیکی ناشی از خشم و انتخاب فعالیت‌های بدنی مؤثر می‌تواند راه‌حلی برای کنترل خشم باشد.

بوشمن تأکید می‌کند: “برای کنترل بهتر خشم، باید در فعالیت‌هایی شرکت کنید که باعث کاهش هیجان‌زدگی می‌شوند. بر خلاف آنچه رایج است، حتی تمرین دویدن نیز نمی‌تواند در این راستا مؤثر باشد، چرا که خود می‌تواند به افزایش هیجان منجر شود و نتیجه‌ای معکوس داشته باشد.”

سوفی آرویک، نویسنده ارشد این تحقیق و متخصص ارتباطات در دانشگاه ویرجینیا، اشاره می‌کند که انجام این تحقیق تا حدی به دلیل محبوبیت “اتاق‌های خشم” بوده است، جایی که افراد برای شکستن اشیاء به امید رهایی از خشم هزینه پرداخت می‌کنند.

او افزود: “هدف ما از این تحقیق رد نظریه ابراز خشم به‌عنوان روشی برای مقابله با آن است. ما می‌خواستیم نشان دهیم که کاهش تحریک‌پذیری فیزیولوژیکی و واقعاً درک اهمیت آن بسیار حیاتی است.”

این گروه تحقیقاتی مطالعه خود را بر پایه نظریه دو عاملی شاچتر-سینگر طراحی کرد؛ نظریه‌ای که خشم و سایر احساسات را به‌عنوان پدیده‌ای دو بخش توصیف می‌کند که هر یک شامل یک مؤلفه فیزیولوژیکی و یک مؤلفه شناختی است.

به گفته آرویک و بوشمن، بسیاری از تحقیقات پیشین به جنبه شناختی ماجرا پرداخته‌اند، نظیر بررسی اینکه چگونه درمان‌های شناختی-رفتاری می‌توانند به افراد در تنظیم باورهای ذهنی خود درباره خشم کمک کنند.

آن‌ها یادآور می‌شوند که در حالی که این نگرش می‌تواند کارساز باشد، تحقیق جدید نیز راهی دیگر برای کنترل خشم را روشن می‌کند. علاوه بر این، روش‌های رفتاری شناختی استاندارد ممکن است برای همه افراد مناسب نباشند.

در این مطالعه، انواع فعالیت‌های آرام‌بخش و تأثیرگذار بر کاهش برانگیختگی به تحلیل رفت، از ورزش‌های بوکس و دوچرخه‌سواری تا مدیتیشن و یوگا.

یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های آرامش‌بخش، خشم را کاهش می‌دهند. روش‌های مؤثر در این زمینه شامل یوگا، تمرکز حواس، آرام‌سازی عضلانی، تنفس دیافراگمی و استراحت بودند.

آرویک خاطرنشان می‌کند: “جالب است که مشاهده کردیم آرام‌سازی عضلانی و به طور کلی فعالیت‌های آرامش‌دهنده می‌توانند به اندازه رویکردهایی چون تمرکز حواس و مدیتیشن مؤثر واقع شوند. همچنین، یوگا به‌طور قابل توجهی می‌تواند تحریک‌کننده‌تر از مدیتیشن باشد، در حالی که همچنان به عنوان روشی برای آرامش‌ یافتن و تمرکز، تأثیر مشابهی بر کاهش خشم دارد.”

محققان به جای تلاش برای تخلیه خشم، به شدت توصیه می‌کنند که با کاهش تنش آن را کاهش دهند. شیوه‌های آرامش‌بخش که پیش‌تر به عنوان راهکارهایی برای کاهش استرس شناخته شده‌اند، می‌توانند عامل مؤثری برای کاهش فیزیولوژیکی خشم باشند.

آرویک می‌گوید: “امروزه، با توجه به اینکه همگان با میزان زیادی استرس مواجه هستند، ما به روش‌های مؤثر برای مقابله نیاز داریم و تحقیق نشان می‌دهد که همان استراتژی‌هایی که برای کاهش استرس کارآمد هستند، در واقع برای کنترل خشم نیز تأثیر دارند.”

این بررسی نشان داد که اغلب فعالیت‌های تحریک‌کننده می‌توانند در کاهش خشم مؤثر نباشند و بعضی از آنها حتی می‌توانند برعکس عمل کنند و دویدن یکی از فعالیت‌هایی است که به احتمال زیاد این نتیجه را دارد.

به نظر می‌رسد ورزش‌های توپی و سایر فعالیت‌های بدنی همراه با بازی کردن، به کاهش برانگیختگی فیزیولوژیکی کمک می‌کند، که نشان می‌دهد اگر ورزش با سرگرمی همراه باشد، می‌تواند در کاهش خشم مؤثرتر باشد.

بوشمن می‌گوید: “برخی فعالیت‌های فیزیکی که به افزایش برانگیختگی می‌انجامند، ممکن است برای قلب مفید باشند، اما به هیچ وجه بهترین گزینه برای کاهش خشم نیستند. این واقعاً چالش است، زیرا افرادی که عصبانی‌اند، تمایل دارند برای تخلیه خشم خود تلاش کنند، اما تحقیق ما نشان می‌دهد که هر احساس مثبتی که از این پیشامد حاصل می‌شود، در نهایت ممکن است به پرخاشگری منجر شود.”

تحقیقات بیشتری برای روشن‌سازی این یافته‌ها ضروری است، ولی در حال حاضر، محققان معتقدند که تکنیک‌های آرامش‌بخش، حتی شمارش از یک تا ۱۰، از بهترین روش‌ها برای کنترل خشم به شمار می‌روند.

این مطالعه در مجله Clinical Psychology Review منتشر شده است.