عصر ایران ؛ جعفر محمدی – تصویر اول) آبان 1402: مسعود پزشکیان در شبکه ایکس توئیت می‌کند که صلاحیت نمایندگی او برای مجلس شورای اسلامی رد شده است؛ هیات اجرایی، دلیل این عدم تایید صلاحیت را عدم التزام به نظام مقدس جمهوری اسلامی عنوان کرده بود.
تصویر دوم) تیر 1403: این خبر به عنوان اولین خبر رسانه‌های ایران انتشار می‌یابد: مسعود پزشکیان به عنوان رئیس‌جمهور ایران برگزیده شده است.
تصویر سوم) تیر 1403: در حین مناظره‌های انتخاباتی، علیرضا زاکانی به سمت پزشکیان اشاره کرده و می‌گوید: من تا پایان می‌مانم و نمی‌گذارم شما رئیس‌جمهور شوید.
تصویر چهارم) تیر 1403: نخستین جلسه هیات دولت بعد از پیروزی پزشکیان در انتخابات برگزار می‌شود. علیرضا زاکانی به عنوان شهردار تهران نیز در آن حضور دارد و پزشکیان به عنوان رئیس‌جمهور منتخب در صدر جلسه نشسته است. رقیب دیگر پزشکیان -امیر حسین قاضی‌زاده هاشمی- که معاون رئیس‌جمهور و رئیس بنیاد شهید محسوب می‌شود، در کنار زاکانی قرار دارد.
تصویر پنجم) مرداد 1402: فرزانه صادق، که از سال 1397 معاون معماری و شهرسازی وزارت راه و شهرسازی بوده، به دستور مهرداد بذرپاش از سمت خود برکنار می‌شود.
تصویر ششم) مرداد 1403: فرزانه صادق به عنوان وزیر راه و شهرسازی منصوب می‌شود و بذرپاش در توئیتی او را همکار محترم و یادگار شهید خوانده و برایش موفقیت آرزو می‌کند و خود از وزارت راه خارج می‌شود و صادق بر کرسی وزارت تکیه می‌زند.
این اتفاقات همه تنها در چند ماه رخ داده و درس‌ها و عبرت‌های بزرگی را برای ما به تصویر کشیده است. پزشکیانی که در ابتدا تمایلی به نمایندگی مجلس نداشت، چند ماه بعد در همان مجلس به عنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد.
زاکانی که ادعا می‌کرد می‌تواند مانع از ریاست جمهوری پزشکیان شود، حتی تا پایان رقابت‌ها حاضر نشد و چند روز بعد ناچار به خطاب کردن او به عنوان “رئیس‌جمهور” بود. در همین حال، فرزانه صادق که در مرداد 1402 از معاونت کنار گذاشته شده بود، در مرداد 1403 به جای شخصی نشست که او را برکنار کرده بود.
این تحولات در حالی صورت گرفت که پیش از حادثه سقوط بالگرد رئیس‌جمهور سابق، هیچ کسی تصور نمی‌کرد چنین تحولات اساسی روی دهد و دولتمردان قبلی بر این باور بودند که در دولت سیزدهم و حتی احتمالاً در دولت دوم رئیسی باقی خواهند ماند. اما به نظر می‌رسد تاریخ با شتاب در حال پیشرفت بود و اکنون رئیس آن دولت تحت خروارها خاک آرمیده در حالی که معاونان و وزرایش نیز جایگاه خود را از دست داده‌اند و عصری جدید آغاز شده است.
این شش تصویر برای من بسیار آموزنده و هولناک است و حاوی پیامی است که نباید در خوشحالی امروز خود چنان غرق شوی که حتی شکرگزاری را فراموش کنی یا درگیر مشکلات کنونی بمانی و روزهای آینده و آن روز پایانی را از یاد ببری. علی(ع) به زیبایی فرمود: “زمانه، دو روز است، روزی با توست و روز دیگر بر تو؛ اگر با توست، سرمست نشو و اگر بر توست، دلگیر مشو.”
برای دولتمردان جدید نیز این شش تصویر باید به عنوان درس‌هایی ماندگار در برابر چشمان آنان باشد. غرور بد آفتی است که چنان فردی را نابینا می‌کند که به این توهم بیفتد که شکست و سقوط مشمول دیگران است و پیروزی و ماندن حق اوست.
پزشکیان و دولتمردانش باید درک کنند که همان‌طور که سنت الهی آنها را از فرش به عرش رسانده، می‌تواند دوباره به زمین بکوبدشان و حتی اگر بر بالای برج عاج ریاست بیفتند، استخوان‌هایشان سخت‌تر خواهد شکست.
حتی اگر بر زمین نیفتند، به حکم “تلک الایام نداولها بین الناس*” ناگزیر هستند روزی همه آنچه امروز در اختیار دارند را به دیگرانی واگذار کنند که طبق سنت الهی نوبتشان شده است.
اگر در رفتار و کردار خود در دوران قدرت به این نکته توجه کنند، اولاً به آن دل نخواهند بست و از آنجا که دل بسته نیستند، برای حفظ قدرت به ناپاکی‌ها آلوده نخواهند شد و ثانیاً شکرگزار قدرت خواهند بود که چیزی جز خدمت و کمک به مردمی که واسطه اجرای این سنت الهی شدند، نیست و آنان را به جایی رسانده‌اند.
اگر زرین کلاهی، عاقبت هیچ
اگر خود پادشاهی، عاقبت هیچ
اگر ملک سلیمانت ببخشند
در آخر خاکِ راهی، عاقبت هیچ
(باباطاهر)
بعد از تحریر:
البته که درس‌ها و عبرت‌های این انتخابات به همین شش تصویر ختم نمی‌شود، اما ما اكثر العبر و اقل الاعتبار «پندها چه بسيار است و پند گرفتن چه اندك!»
_________________________________
* و ما این روزها(ی پیروزی و شکست) را در میان مردم می‌گردانیم (آل عمران – 104)