یک دستگاه ضربان‌ساز موقت تزریقی نوین قادر است در مواقع اضطراری به کنترل آریتمی‌های قلبی بپردازد. این ژل نانوذره‌ای می‌تواند سیگنال‌های الکتریکی قلب را در بدن تعدیل کرده و به مرور زمان، پس از پنج روز به‌طور طبیعی تجزیه می‌شود.
، پالس‌های الکتریکی به حفظ ریتم نرمال ضربان قلب کمک می‌کنند، اما در برخی شرایط، ممکن است ضربان از حالت عادی خارج شده و به شکل سریع، کند یا نامنظم بزند. به این پدیده آریتمی گفته می‌شود و چنانچه درمان نشود، به‌خصوص در موقعیت‌های اضطراری می‌تواند منجر به بروز عوارضی جدی و حتی کشنده گردد. دفیبریلاتورها و ضربان‌سازهای دائمی که به شیوه جراحی کاشته می‌شوند، می‌توانند به تثبیت ریتم قلب کمک کنند، با این حال این گزینه‌ها همیشه در دسترس نبوده و ممکن است در شرایط خاص عملی نباشند.
طبق اطلاعاتی از نیواطلس، محققان دانشگاه لوند (Lund) اخیراً یک راه‌حل جایگزین بسیار قابل حمل و کاربردی ارائه کرده‌اند که می‌تواند به جزئی اساسی از جعبه‌های کمک‌های اولیه تبدیل شود. این نوآوری در اصل یک سرنگ با سوزن بسیار باریک، به نازکی موی انسان است که یک محلول حاوی نانوذرات را به بیمار تزریق می‌کند. وقتی این ماده با بافت بدن تماس پیدا می‌کند، یک هیدروژل پلیمری رسانای الکتریکی شکل می‌گیرد.
هدف این است که در موارد ضروری، این ژل به قفسه سینه بیمار مبتلا به آریتمی تزریق شده تا الکترودهایی در اطراف قلب ایجاد کند. گروه تحقیقاتی بیان می‌کند که محل قرارگیری سوزن ریز می‌تواند به عنوان نقطه تماسی برای اتصال با یک دستگاه خارجی نظیر گوشی همراه عمل کند. این قابلیت به انجام ثبت نوار قلب و همچنین تح stimulation قلب با سیگنال‌های الکتریکی کم‌قدرت جهت تنظیم ضربان می‌انجامد.
این گروه بر این باور است که ژل نانوذره قادر است آریتمی را تا پنج روز اصلاح کرده و این زمان مناسب را برای بیمار فراهم می‌آورد تا به بیمارستان مراجعه کرده و درمان‌های دائمی‌تری دریافت کند. خوشبختانه، پس از مدت مذکور، ژل به راحتی توسط بدن دفع می‌شود و نیازی به روش‌های جراحی برای خارج‌سازی آن نیست.
این ضربان‌ساز تزریقی بر روی جنین گورخرماهی و مرغ مورد آزمایش قرار گرفت و نتیجه نشان داد که مطابق با طراحی اولیه عمل می‌کند. این ژل به حدی قوام دارد که می‌تواند به قلب بچسبد بدون اینکه تأثیر منفی بر ضربان آن بگذارد. نکته قابل توجه این است که محققان هیچ نوع سمیت یا تغییر رفتاری در نمونه‌های آزمایشی مشاهده نکردند، نه در زمانیکه ژل موجود بود و نه پس از تجزیه آن.
مرحله بعدی آزمایش این دستگاه روی حیوانات بزرگتر نظیر خوک‌ها خواهد بود که از نظر فیزیولوژیکی شباهت بیشتری به انسان دارند. در نهایت، این گروه هدف دارد یک اپلیکیشن برای گوشی‌های همراه طراحی کند که امکان فعال‌سازی ضربان‌ساز را فراهم کند.