انجمن دیابت آمریکا (ADA) اطلاعات و نکات بسیار زیادی درباره استفاده از انسولین در اختیار قرار داده است.
انسولین به عنوان یکی از هورمون‌های کلیدی، تأثیرات متعددی بر متابولیسم و عملکردهای مختلف بدن دارد.
این هورمون با تأثیر بر سلول‌های کبد موجب می‌شود که این سلول‌ها با جذب قند از خون، آن را به شکل گلیکوژن ذخیره کرده و در نتیجه سطح قند خون را کاهش دهند. به علاوه با انباشت گلیکوژن در سلول‌های ماهیچه‌ای به عنوان منبعی از انرژی، نیروی بدن را افزایش می‌دهد.
در ابتدا باید اشاره کرد که انواع مختلف انسولین بسته به سرعت عمل، زمان رسیدن به حداکثر تأثیر و مدت ماندگاری آن متفاوت است. انجمن دیابت آمریکا تأکید کرده که انسولین‌ها با قدرت‌های اثرگذاری گوناگونی نیز وجود دارند و تمامی انسولین‌های تولیدی در ایالات متحده در آزمایشگاه‌ها ساخته می‌شوند.
نیاز به مصرف انسولین و میزان آن برای هر بیمار منحصر به فرد است و بر اساس نوع دیابت او متفاوت خواهد بود.
در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، لوزالمعده قادر به تولید انسولین نیست زیرا سلول‌های بتا آسیب دیده‌اند و این بیماران به تزریق انسولین وابسته هستند.
در دیابت نوع ۲، اگرچه افراد انسولین تولید می‌کنند، اما بدن آن‌ها با انسولین به خوبی واکنش نشان نمی‌دهد. برخی از مبتلایان به دیابت نوع ۲ نیز ممکن است به انسولین نیاز پیدا کنند.
سوال مهم این است که چرا در برخی موارد انسولین باید به صورت تزریقی مصرف شود؟
به دلیل اینکه انسولین در صورت مصرف خوراکی در حین فرآیند هضم تجزیه می‌شود، بنابراین لازم است که به صورت تزریق به لایه چربی زیر پوست وارد گردد. در موارد نادر ممکن است انسولین باعث واکنش‌های آلرژیک در محل تزریق شود. انجمن دیابت آمریکا توصیه می‌کند در صورت بروز احساس واکنش، با پزشک خود مشورت کنید.
به گزارشی از نشریه تخصصی «مدیکال اکسپرس»، بسته به نیاز هر بیمار، انواع مختلف انسولین در دسترس است:
* انسولین «سریع‌الاثر» تقریباً پس از ۱۵ دقیقه از تزریق آغاز به کار می‌کند، به اوج اثر خود در حدود یک تا دو ساعت پس از تزریق می‌رسد و اثر آن بین دو تا چهار ساعت طول می‌کشد.
* انسولین «کوتاه‌اثر» (انسولین رگولار) معمولاً حدود ۳۰ دقیقه پس از تزریق در جریان خون قرار می‌گیرد و دو تا سه ساعت بعد به اوج اثر خود می‌رسد و بین سه تا شش ساعت تأثیر دارد.
* انسولین «متوسط‌الاثر» معمولاً دو تا چهار ساعت پس از تزریق فعال می‌شود و بین چهار تا ۱۲ ساعت بعد به اوج اثر خود می‌رسد و حدود ۱۲ تا ۱۸ ساعت تأثیر می‌گذارد.
* انسولین «طولانی‌اثر» چند ساعت پس از تزریق در خون حاضر می‌شود و تمایل به کاهش سطح قند خون تا ۲۴ ساعت دارد.
* انسولین «فوق‌العاده طولانی‌اثر» در شش ساعت اثر خود را آغاز می‌کند، بدون اینکه به اوج اثر برسد و تقریباً به مدت ۳۶ ساعت یا بیشتر فعال باقی می‌ماند.
در سال ۲۰۱۵، یک محصول انسولین استنشاقی به نام «Afrezza» در ایالات متحده به بازار عرضه شد که به سرعت در آغاز هر وعده غذایی عمل می‌کند و می‌تواند توسط بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ مصرف شود. با این حال، انجمن دیابت آمریکا تأکید کرده که این گزینه نمی‌تواند جایگزین انسولین طولانی‌اثر شود.
همچنین انجمن دیابت آمریکا اشاره کرد که علاوه بر تفاوت در سرعت عمل و مدت زمان مؤثر بودن انسولین، این داروها دارای قدرت‌های متفاوتی نیز هستند.
رایج‌ترین قدرت مورد استفاده در ایالات متحده U-۱۰۰ است که به معنای وجود ۱۰۰ واحد انسولین در هر میلی‌لیتر مایع می‌باشد.