«پل آر. پیلار» در مقاله‌اش اشاره می‌کند که سیاست‌های آمریکا نسبت به ایران به وضوح با شکست روبهرو بوده است. این ناکامی به وضوح از شش سال پیش و پس از خروج دونالد ترامپ، رئیس جمهوری پیشین آمریکا، از توافق هسته‌ای معروف به برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) محسوس بوده است.
این تحلیل جدید همچنین مطرح می‌سازد که اداره ترامپ تحریم‌های شدید اقتصادی را به عنوان بخشی از یک جنگ اقتصادی تمام‌عیار تحت عنوان «فشار حداکثری» علیه ایران به کار گرفت. دولت جو بایدن، رئیس‌جمهور فعلی آمریکا نیز به ادامه و حتی تشدید این اقدامات اقتصادی بر علیه ایران پرداخته است. در حقیقت، می‌توان این‌گونه گفت که در طول سال‌ها، هرگاه سیاستمداران آمریکایی خواسته‌اند رویکردی بین سختی دیپلماسی و کم‌هزینه‌تر از درگیری نظامی انتخاب کنند، عموماً به تحریم‌ها روی آورده‌اند. با توجه به اینکه به قول فرید زکریا، تحلیلگر مشهور آمریکایی، ایران دارای بیشترین میزان تحریم‌ها در دنیا است، ناکامی در این سیاست به طرز ویژه‌ای در مورد ایران خطرناک تلقی می‌شود.
نویسنده در توضیح چرایی به کارگیری تحریم‌های اقتصادی علیه ایران توسط غرب و به‌ویژه آمریکا اظهار می‌دارد که زمینه اصلی – که به‌طور مکرر در مباحثات سیاسی درباره ایران شنیده می‌شود – عبارت است از اینکه تهران به‌طور بنیادینی با هر دولتی که بخواهیم با آن مبادله تجاری کنیم، متفاوت است، زیرا به شدت در جستجوی گسترش نفوذ منطقه‌ای می‌باشد. این تصویر ایران را به عنوان عاملی اصلی در ایجاد بیشتر یا حتی تمامی ناامیدی‌ها و بی‌ثباتی‌های خاورمیانه معرفی می‌کند. فرض دیگر غرب بر این است که اگر فشار اقتصادی بتواند دگرگونی‌هایی در رهبری و سیاست‌های تهران ایجاد کند، ایران به یک کشور «عادی» تبدیل خواهد شد که شایسته پذیرفته شدن در جامعه جهانی است.
پیلار در پاسخ به ادعای زکریا که ایران را به‌عنوان خود محور تحولات منطقه‌ای توصیف کرده بود، خاطرنشان می‌سازد که اکثر اقداماتی که ایران به عنوان رفتارهای مخرب یا بی‌ثبات‌کننده به حساب می‌آید، به نوعی پاسخ به اقدام‌هایی است که دیگران علیه آن انجام داده‌اند. به‌عنوان مثال، موشک‌ها و پهپادهایی که ایران در آوریل (فروردین ۱۴۰۳) به سمت اسرائیل شلیک کرد، پاسخ خاصی به حملات مکرر اسرائیل به منافع این کشور بوده است. به طور مشابه، حملات موشکی ایران در ژانویه ۲۰۲۰ (دی ۱۳۹۸) به دو پایگاه آمریکایی در عراق، تلافی‌جویی بر اثر ترور شهید قاسم سلیمانی، فرمانده ارشد نظامی و سیاسی ایران به‌دست آمریکا بود.
در بخش دیگری از این مقاله، در بررسی نادرستی دیدگاه غرب از روابط ایران با گروه‌های منطقه‌ای بیان شده است: انگیزه‌های مشابهی زمینه‌ساز روابط ایران با دیگر رژیم‌ها و گروه‌ها در منطقه است که در اکثر موارد اما به غلط به آنها برچسب «نیابتی‌های ایران» زده می‌شود. در حالی‌که این گروه‌ها برنامه‌های مستقلی دارند، واقعیت این است که بزرگ‌ترین اقدام آنها در سال‌های اخیر – حمله حماس به جنوب اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲) – نیز ایران را به شدت متعجب کرد. ارتباطی که ایران با حزب‌الله لبنان، شریک اصلی غیردولتی خود، برقرار کرده، عمدتاً به‌منظور ایجاد بازدارندگی در برابر اسرائیل است. با توجه به حملات مکرر اسرائیل علیه ایران و تهدیدات مداوم و آشکار این کشور، طبیعی است که ایران نیاز به چنین سیستمی از بازدارندگی را درک کند.
این تحلیل در نهایت به این نتیجه می‌رسد که همان‌گونه که مقایسه رفتار ایران قبل و بعد از شروع سیاست‌های فشار حداکثری نشان می‌دهد، این محدودیت‌ها ایرانی‌ها را از انجام اقدام‌هایی که آمریکا می‌کوشد از آن جلوگیری کند، نمی‌تواند بازدارد. آنچه رهبران ایران ضروری برای امنیت ملی خود می‌دانند – شامل خنثی‌سازی، آمادگی یا تلافی تهدیدات واقعی علیه ایران – حتی در شرایطی که منابع آنها محدود باشد، انجام خواهد گرفت. بنابراین، سیاست‌گذاران آمریکایی که با وجود کسری‌های بزرگ بودجه و مشکلات اقتصادی در ایالات متحده به راه‌اندازی جنگ‌های تهاجمی بی‌توجه هستند، باید با واقعیت مواجه شوند.
311311