کبودی‌ها بر روی پوست ممکن است ناشی از عوامل مختلفی باشند. عموماً، تغییر رنگ پوست که ناشی از یک ضربه اتفاق می‌افتد و به دنبال آن پارگی رگ‌های خونی شکل می‌گیرد، معمولاً منجر به کبودی می‌شود.
افزایش سن
با افزایش سن، پوست با دو عامل عمده مواجه می‌شود. نخست، لایه محافظتی پوست توانایی حفظ چربی خود را از دست می‌دهد و دوم، تولید کلاژن که پروتئین ساختاری مهمی است، به طور محسوسی کاهش می‌یابد. این شرایط به نازک‌تر شدن پوست منجر شده و احتمال بروز کبودی را افزایش می‌دهد.
قرارگیری بیش از حد در معرض نور خورشید
قرار گرفتن مکرر در معرض نور خورشید باعث نازک‌تر شدن پوست و بروز کبودی‌ها به صورت سریع‌تر و شدیدتر می‌شود. در حالی که با بالا رفتن سن به هر حال کلاژن کاهش می‌یابد، اما تماس بیشتر با نور خورشید در سنین جوانی می‌تواند آسیب‌های بیشتری به ویژه در پی اشعه UV به جا بگذارد که در سنین بالاتر خود را نشان می‌دهد.
مصرف منظم آسپرین
آسپرین و دیگر رقیق‌کننده‌های خون، مانع از فعالیت طبیعی پلاکت‌ها که مسئول تشکیل لخته‌های خون هستند، می‌شوند. در این شرایط، زمانی که غلظت خون کاهش یابد و لخته‌سازی به حداقل برسد، حتی ضربات کوچک نیز می‌تواند منجر به کبودی شود.
نازکی طبیعی پوست
افرادی که دارای پوست نازک و روشن هستند، بیشتر ممکن است در اثر ضربات جزئی دچار کبودی شوند.
وجود بیماری التهاب رگ
این قبیل بیماری‌ها می‌توانند منجر به التهاب رگ‌های خونی شوند و معمولاً با بروز کبودی‌های قرمزرنگ که به دلیل التهاب این رگ‌ها پدید می‌آید، شناخته می‌شوند. بیماری التهاب رگ ممکن است نشان‌دهنده یک مشکل خودایمنی یا نتیجه‌ای از بیماری‌های مزمن از جمله هپاتیت باشد.
کمبود ویتامین
ویتامین C به عنوان یک عنصر حیاتی برای بهبود جراحت‌ها و تولید کلاژن در پوست، نقش بسزایی دارد. در صورت عدم وجود مقدار کافی از ویتامین C در بدن، خطر پارگی رگ‌های خونی به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد.
ابتلا به درماتوز پورپوریک
این بیماری عروقی به نشت خون از مویرگ‌ها منجر می‌شود و به دنبال آن، هزاران کبودی ریز بر روی پوست ظاهر می‌شود.