بمب‌افکن پرسرعت با بال‌های دلتا و موتورهای غول‌آسا که به‌طور طنزآمیز گفته می‌شد ممکن است در حداکثر قدرت به پرواز درآید، یکی از دستاوردهای بی‌نظیر در مهندسی بود که به سرعت به تاریخ پیوست.
نرخ بی‌رحمانه سوانح، هزینه‌های سرسام‌آور تعمیر و نگهداری و ویژگی‌هایی که با گذشت زمان دیگر در میدان نبرد کارایی نداشتند، از جمله عواملی بودند که منجر به شکست پروژه بمب‌افکن بی ۵۸ هاسلر گردید.
هاسلر به‌عنوان جانشین مستقیم بمب‌افکن بی ۴۷ استراتوجت به‌عنوان یک بمب‌افکن متوسط به خط تولید آمده بود تا تهدیدی برای پایگاه‌های خارج از مرزهای اتحاد جماهیر شوروی باشد.
در بیشتر دهه ۱۹۵۰، بمب‌افکن کانویر بی ۳۶ پیس‌میکر به‌عنوان بمب‌افکن استراتژیک آمریکا ایفای نقش می‌کرد، اما با ورود جنگنده‌هایی چون میگ ۱۵، اوضاع تغییر کرد و حتی بمب‌افکن‌هایی مانند بی ۵۲ نیز احساس تهدید کردند. در این زمان، هاسلر با بال‌های دلتا و چهار موتور عظیم به میدان آمد. بی ۵۸ قادر بود سرعتی فراتر از دو برابر سرعت صوت را تجربه کند و با این سرعت و توانایی حمل سلاح‌های هسته‌ای در ارتفاعات بالا، به تهدید بزرگی برای شوروی تبدیل شده بود.
این بمب‌افکن برای نخستین بار در سال ۱۹۵۶ به پرواز درآمد و در اوایل دهه ۱۹۶۰ با هزینه‌ای گزاف به خدمت گرفته شد.
مشکلات متعددی
پرواز با هاسلر تبدیل به مایه‌ای از کابوس برای خلبانان نیروی هوایی آمریکا شد. بمب‌افکنی که وحشی و غیرقابل کنترل بود و معمولاً خلبانان را در فرود و برخاست دچار مشکل می‌کرد. سیستم‌های کنترلی پیشرفته و پیچیده‌اش نیز هدایت آن را بسیار دشوار می‌نمود. به این موارد باید هزینه‌ها و تخصص بالا برای نگهداری را نیز اضافه کرد.
این موانع سبب شدند که از میان ۱۱۶ فروند هاسلر در نیروی هوایی آمریکا، ۲۶ فروند در سوانح مختلف از بین بروند و این رقم خسارات ۲۲.۴ درصدی را برای این ناوگان رقم بزند. برخی به‌صورت شوخی می‌گفتند که اگر نیروی هوایی بی ۵۸ را از خدمت خارج نمی‌کرد، کل ناوگان در حوادث مختلف به‌طور کامل نابود می‌شد.
این بمب‌افکن هرگز برای انجام ماموریت‌های بمب‌افکنی با بمب‌های متعارف به کار نرفت. علت این امر را باید در سرعت بالا و عملکرد نامناسب آن در ارتفاعات پایین جست‌وجو کرد. به همین دلیل هیچ عملیاتی از این بمب‌افکن پیشرفته در جنگ معروف ویتنام به ثبت نرسید.
اگرچه نیروی آمریکا به این بمب‌افکن استراتژیک نیازمند بود، اما نظامیان هرگز علاقه‌ای به بی ۵۸ نشان ندادند. نیروی هوایی مدتی به دنبال بمب‌افکنی بود که سریع‌تر از بی ۵۸ باشد و در عین حال نقص‌های آن را نداشته باشد. نتیجه این جستجو، بمب‌افکن بی ۷۰ والکیری بود. اما در نهایت این طرح نیز به دلیل پیشرفت‌های پدافند هوایی و موشک‌های زمین به هوا، به مرحله عملیاتی نرسید.
فرمان بازنشستگی بمب‌افکن بی ۵۸ در سال ۱۹۶۵ صادر شد و این هواپیما تا سال ۱۹۷۰ به‌طور کامل از نیروی هوایی کنار گذاشته شد و وظایفش به بمب‌افکن بی ۵۲ سپرده شد که پس از گذشت سال‌ها هنوز هم در حال پرواز است.