پایگاه میراث جهانی تخت جمشید در خصوص علت بروز آبگرفتگی در محوطه «تل آجری» چنین اظهار نظری ارائه کرده است.
پس از انتشار تصاویری از آبگرفتگی در «تُلِ آجری» یا دروازه پارسه (تخت جمشید) که به دروازه کورش نیز معروف است، به دلیل بارش های فصلی و آسیب به پوشش های حفاظتی آجرهای باستانی، دفتر روابط عمومی پایگاه میراث جهانی تخت جمشید توضیح داد: «آبگرفتگی کوچک به بارندگی دو ماه پیش مربوط می شود و این مشکل به دلیل جابجایی دو پنل سقف (پنل پوششی) پیش آمده است. در حاشیه پوشش حفاظتی، شکاف میان دو پنل ایجاد شده بود که بلافاصله پس از وقوع بارندگی، در همان زمان تعمیر شد.»
در توضیحات ارائه شده از سوی پایگاه میراث جهانی تخت جمشید همچنین آمده است: «دلیل ساخت این فاصله به شرایط قرارگیری پوشش سقف در فضای باز و وزش شدید باد در زیر سازه در فصول تابستان و پاییز بازمی گردد که موجب جابجایی و کنده شدن یک پیچ شده بود و به سرعت کلیه پوشش های حفاظتی دوباره بررسی و تقویت شدند. آن آبگرفتگی جزئی مربوط به حاشیه بیرونی اثر بود که در اقدامات حفاظتی رفع گردید.»
سیاوش آریا، پژوهشگر و فعال در حوزه میراث فرهنگی، تصاویری از وضعیت این محوطه هخامنشی پس از بارش های فصلی منتشر کرده و در این باره عنوان کرده است: در پی بارش های اندک فصل پاییز در شهرستان مرودشت، آب ناشی از بارندگی به درون سایت موزۀ «تل آجری» نفوذ کرده و به بقایای مهم و بسیار باارزش معماری هخامنشی آسیب رسانده و ضروری است برای این موضوع هرچه سریعتر تدابیری اندیشیده شود.
علاوه بر این، برخی از کارشناسان حوزه حفاظت و مرمت بیان کرده اند که سقفی که در این محوطه نصب شده، که بر روی پایه های فلزی و بتن ریزی در محوطه باستانی قرار گرفته، به دلیل آبگرفتگی به وجود آمده، برای حفظ تل آجری و آجرهای دروازه که به بیرون از خاک آمده اند، مناسب نمی باشد.
محوطۀ باستانی «تُلِ آجری» در فاصله حدود ۵ کیلومتری شمال غربی تخت جمشید (پارسه) و در محل معروف به باغ فیروزی واقع شده است. باستان شناسان در این محوطه، دروازه کورش یا تخت جمشید (پارس) را شناسایی کرده اند. با کشف کتیبه های میخی بابلی و عیلامی و با توجه به کارکرد بنا، به این نتیجه رسیده اند که این بنای باستانی، دروازه ای یادمانی از آغاز دوره هخامنشی به شمار می رود.
در گزارش های باستان شناسی پژوهشگاه میراث فرهنگی نیز به این نکته اشاره شده که این دروازه باشکوه، به نوعی طرح دروازه مشهور ایشتار (حدود ۵۸۰ سال پیش از میلاد) را به مقیاس وسیع تری تکرار می کند که قبل از ساخت تختگاه تخت جمشید در دوره یکی از دو پادشاه نخستین پارسیان بنا شده است. به احتمال زیاد، هدف از ساخت این دروازه نمایش پیروزی بر شهر بابل در سال ۵۳۹ پیش از میلاد در زمان کوروش بزرگ بوده است.