پس از بروز مهلت رأی گیری برای نود و هفتمین دوره جوایز سینمایی اسکار، مباحث مربوط به شانس فیلم های متفاوت به شدت داغ شده است. در شرایطی که آثاری موفق در گلدن گلوب موقعیت خود را تقویت کرده اند، غافلگیری های همیشگی آکادمی می توانند به طور غیرمنتظره ای بر روند رقابت تأثیر بگذارند.
بعد از دو بار تمدید به علت آتش سوزی های ویرانگر در لس آنجلس، مهلت رأی گیری برای نامزدهای نود و هفتمین جوایز اسکار به طور رسمی به پایان رسید. با اینکه اتحادیه تهیه کنندگان آمریکا، اتحادیه نویسندگان آمریکا و سایر انجمن های مهم سرنخ هایی درباره فیلم هایی که ممکن است در اسکار پیش رو بهتر عمل کنند، ارائه داده اند، چیزی که به وضوح قابل مشاهده است این است که شگفتی ها همواره بخشی جدایی ناپذیر از تصمیمات آکادمی محسوب می شوند.
آیا «بروتالیست» دیده شده است؟
فیلم «بروتالیست» به کارگردانی بردی کوربت، یکی از رقبای اصلی این دوره به شمار می آید و موفقیت آن در گلدن گلوب، این ادعا را تقویت کرده است. با این حال، برخی رأی دهندگان ذکر کردند که فرصت تماشا یا تمام کردن این فیلم را پیدا نکرده اند و دلیل آن را مدت زمان طولانی و مضامین سنگین اثر عنوان کردند. اگرچه این موضوع ممکن است مانع نامزدی فیلم نباشد، اما می تواند توضیحی باشد برای اینکه فلیسیتی جونز، بازیگر نقش مکمل که در نیمه دوم فیلم به شکلی محوری ظاهر می شود، نتوانسته است توجه بیشتری را جلب کند.
اهمیت گلدن گلوب
به رغم بحث های جاری پیرامون میزان تأثیرگذاری گلدن گلوب، دریافت جایزه در این مراسم هنوز به شکل چشمگیری مؤثر است. برخی رأی دهندگان اظهار داشتند که جوایز گلدن گلوب در تغییر فهرست فیلم های قابل تماشای آن ها نقش داشته و آثاری مانند «من هنوز اینجا هستم» با بازی فرناندو تورس و «درد واقعی» با بازی کایرن کالکین را بیشتر مورد توجه قرار داده است. در عین حال، فیلم هایی مانند «امیلیا پرز» به کارگردانی ژاک اودیار و «ملاقات محرمانه» ساخته ادوارد برگر که جوایز اصلی گلدن گلوب را از آن خود کرده اند، در لیست اصلی اعضای آکادمی برای تماشا قرار گرفته اند. این نوع جلب توجه می تواند عاملی تعیین کننده بین کسب نامزدی یا فراموشی در نظر رأی دهندگان باشد.
نقدها و احساسات تماشاگران در مقایسه با رأی دهندگان آکادمی
در این سال، فاصله میان نظرات منتقدان، تماشاگران و اعضای آکادمی بیشتر از هر زمان دیگری نمایان شده است. به عنوان نمونه، آثار تحسین شده ای همچون «پسران نیکل» به کارگردانی رامِل راس و «حقایق تلخ» ساخته مایک لی، نتوانسته اند توجه رأی دهندگان را به خود جلب کنند. در مقابل، «امیلیا پرز» که امتیاز متوسطی در راتن تومیتوز (۷۶ درصد منتقدان، ۴۰ درصد تماشاگران) دارد، به نظر می رسد نامزدی های متعددی را به دست آورد و ممکن است به پرنامزدترین فیلم غیرانگلیسی زبان در تاریخ اسکار تبدیل شود.
به طرز مشابهی، فیلم زندگینامه ای باب دیلن به کارگردانی جیمز منگولد تحت عنوان «یک ناشناخته کامل» (با امتیاز ۷۹ درصد در راتن تومیتوز) با وجود نقدهای متفاوت، از حمایت قوی اعضای آکادمی برخوردار شده است. این موارد نشان دهنده آن است که رأی دهندگان آکادمی در تصمیم گیری های خود بیشتر به سلیقه های شخصی، حسی از نوستالژی و تأثیر سینمایی توجه دارند تا معیارهای خارجی.
حاشیه های جالب تقلب در بخش بازیگری و تغییرات غیرمنتظره
موضوع تقلب به یکی از نقاط بحث برانگیز فصل جوایز تبدیل شده است. در این زمینه، بازیگرانی که به نظر می رسد باید در بخش نقش اصلی باشند، به عنوان بازیگران نقش مکمل معرفی می شوند تا شانس بیشتری برای جوایز کسب کنند. به عنوان مثال، زویی سالدانا در «امیلیا پرز»، کایرن کالکین در «درد واقعی» و آریانا گرانده در «شرور» از جمله نام هایی هستند که در این زمینه مطرح شده اند. یکی از اعضای بخش بازیگری آکادمی در مورد زویی سالدانا ابراز داشت: «عاشق بازی اش هستم، اما باید صادق باشیم، او یک بازیگر اصلی است.» این تغییرات ممکن است به نتایج غیرمنتظره و شگفت انگیزی منجر شود.
آیا زنان و افراد رنگین پوست از بخش کارگردانی کنار گذاشته خواهند شد؟
بخش بهترین کارگردانی همواره یکی از چالش برانگیزترین حوزه ها برای ورود زنان و افراد رنگین پوست بوده است و این سال نیز این چالش ادامه پیدا کرده است. با وجود تحسین هایی که از جانب منتقدان برای جان ام. چو (شرور)، رامِل راس (پسران نیکل)، کورالی فارژا (ماده) و پایال کاپادیا (همه آنچه به عنوان نور تصور می کنیم) صورت گرفته، هیچکدام از این کارگردانان به عنوان گزینه های قطعی برای نامزدی در بخش کارگردانی به شمار نمی روند.
در حالی که نام هایی مانند ژاک اودیار، بردی کوربت، ادوارد برگر و شان بیکر به نظر می رسد که جایگاه خود را در رقابت تثبیت کرده اند، جایگاه نهایی ممکن است به کارگردانانی نظیر جیمز منگولد یا دنی ویلنوو یا حتی یک گزینه غافلگیرکننده اختصاص یابد.
آیا فیلم «هیئت منصفه شماره ۲» از کلینت ایستوود می تواند موجب ایجاد شوک بزرگی شود؟
در میان شگفتی های این فصل، فیلم «هیئت منصفه شماره ۲» ساخته کلینت ایستوود بیش از آنچه انتظار می رفت در میان رأی دهندگان خاطرنشان شده و به عنوان یکی از رقبای جدی برای کسب آخرین جایگاه بهترین فیلم مطرح شده است. این فیلم که گمان می رود پروژه پایانی ایستوود باشد، تحسین زیادی از سوی رأی دهندگان در نهادهای تهیه کنندگان و کارگردانان دریافت نموده است. بسیاری این رأی را به عنوان ادای احترام به این کارگردان افسانه ای و نوعی واکنش به استودیوی برادران وارنر، که اکران محدودی برای فیلم در نظر گرفته بود، تلقی کرده اند. حتی اگر این فیلم تنها یک نامزدی در بخش بهترین فیلم به دست آورد، می تواند به عنوان یک شوک بزرگ مطرح شود، مشابه آنچه برای فیلم «حادثه آکسبو» (۱۹۴۳) ساخته ویلیام ولمن اتفاق افتاد.
جیمی لی کرتیس: بهترین حامی اسکار در حال حاضر
اگر رقابتی برای بهترین کمپین تبلیغاتی اسکار وجود داشت، جیمی لی کرتیس به وضوح برنده این عنوان می شد. این بازیگر با سابقه که اولین اسکار خود را برای «همه چیز، همه جا، به یک باره» دریافت کرد، به شدت از هم بازی خود پاملا اندرسون و فیلم «آخرین شوگرل» حمایت کرده است. اشتیاق و پشتیبانی بی پایان کرتیس توجه رأی دهندگان را جلب کرده و او را در مسیر دریافت دومین نامزدی اسکار خود قرار داده است.
آیا «چلنجِرز» موفق خواهد شد؟
درام تنیسی «چلنجِرها» به کارگردانی لوکا گوادانینو با بازی زندیا، طرفداران زیادی در میان رأی دهندگان پیدا کرده است. اما پس از عدم توجه از سوی بفتا و جوایز انجمن تهیه کنندگان و بازیگران، شانس آن برای نامزدی همچنان نامشخص است. بهترین امید این فیلم ممکن است به دسته های فیلمنامه اصلی و موسیقی متن معطوف باشد.
رأی دهندگان به دنبال فیلم های خوشحال کننده هستند
یکی از موضوعات عمده در گفتگوها این است که رأی دهندگان به دنبال فیلم هایی هستند که احساسی از شادی، فرار از واقعیت و امیدواری را القا کنند. این موضوع می تواند تأثیر زیادی بر اولویت فیلم های بین المللی که فضای تاریک تری دارند، مانند «دانه انجیر معابدـ نماینده آلمان در شاخه بهترین فیلم بین المللی، داشته باشد. پس از یک هفته پر از اخبار ناخوشایند و مداوم از آتش سوزی های ویرانگر در لس انجلس، بسیاری از اعضای آکادمی که انرژی تماشای چند فیلم دیگر را پیدا کرده اند، به سمت فیلم هایی با حال و هوای بهتر نظیر «یک شناخته کامل» و موسیقی الیو «شرور» جذب شده اند. این موضوع به ویژه می تواند تأثیر قابل توجهی در دسته بهترین فیلم بین المللی بگذارد چرا که بسیاری از ۱۵ فیلمی که به لیست اولیه این دسته راه یافته اند، فضای ناامیدکننده ای دارند.
فهرست نامزدهای نهایی نود و هفتمین دوره جوایز سینمایی اسکار در تاریخ ۲۳ ژانویه (چهارم بهمن) اعلام خواهد شد.