بر اساس گزارش ایتنا و به گفته سای‌تک‌دیلی، این ربات قادر است توپ‌ها را با سرعتی معادل ۴۲ مایل بر ساعت (تقریباً ۶۸ کیلومتر در ساعت) به سوی حریف برگرداند — و این کار را با استفاده از تکنیک‌های پیچیده‌ای چون لوپ (topspin)، درایو مستقیم و بک‌اسپین (chop) انجام می‌دهد.
این سامانه بر پایه یک بازوی رباتیکی طراحی شده که دارای چهار مفصل و یک مچ قابل کنترل است و به یک راکت استاندارد مجهز شده است. با بهره‌گیری از دوربین‌های سریع‌العمل و الگوریتم‌های پیش‌بینی‌کننده، موقعیت و مسیر توپ‌ها لحظه‌به‌لحظه تحلیل می‌شود و سپس بهترین روش ضربه انتخاب می‌گردد.
پژوهشگران با پرتاب ۱۵۰ توپ به سمت این ربات، توانستند نرخ بازگشت ۸۸ درصدی را برای هر سه نوع ضربه محاسبه کنند؛ آمار که با عملکرد بازیکنان نیمه‌حرفه‌ای انسان قابل مقایسه است.
کنریک کانسیو، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد MIT و یکی از نویسندگان اصلی این تحقیق اظهار می‌کند: «هدف ما طراحی ربات‌هایی است که بتوانند مانند انسان‌ها در شرایط واقعی تصمیم‌گیری کنند، ارتباط برقرار کنند و حتی در مأموریت‌های خطرناک جایگزین انسان‌ها گردند.»
در این پروژه، تیم MIT از بازوی رباتیکی سبک و مقاومی استفاده کرده که به‌عنوان بخشی از ربات انسان‌نمای «MIT Humanoid» طراحی شده است. این ربات همچنین توانایی دویدن، پریدن و حتی انجام پشتک را داراست. اکنون بازوی رباتیک با اضافه شدن یک درجه آزادی در مچ، به‌طور خاص برای استفاده در پینگ‌پنگ بهینه‌سازی شده است.
برای شبیه‌سازی واقعی شرایط بازی، مهندسان این بازوی رباتیک را به یکی از طرفین میز تنیس متصل کردند و دوربین‌هایی با قابلیت فیلم‌برداری با سرعت بالا در اطراف میز نصب نمودند. تصاویر ثبت‌شده به‌سرعت به سه رایانه منتقل می‌شد و الگوریتم‌های کنترلی به بازو دستور می‌دادند که چه نوع ضربه‌ای با چه زاویه و سرعتی باید اجرا شود.
آزمایش‌ها نشان دادند:
از جمله خصوصیات این ربات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- سرعت متوسط ضربات تولیدی ربات: ۱۱ متر بر ثانیه
سرعت بالاترین ضربات: ۱۹ متر بر ثانیه (۴۲ مایل بر ساعت)
دقت ضربات در تمامی تکنیک‌ها: تقریباً ۸۸ درصد
در مقایسه، ورزشکاران حرفه‌ای انسان قادرند توپ‌ها را با سرعت ۲۱ تا ۲۵ متر بر ثانیه بازگردانند. بدین ترتیب، ربات MIT به حدود قابلیت‌های انسانی نزدیک شده است.
از نکات جالب‌تر اینکه نسخه جدید این ربات توانایی «هدف‌گیری دقیق» را نیز داراست. پژوهشگران با افزودن الگوریتم‌های پیشرفته‌تر، توانستند مکان برخورد توپ را پیش‌بینی و مشخص کنند.
اما محدودیت کنونی این ربات چیست؟
لازم به ذکر است که این بازو ثابت به میز است و تنها می‌تواند توپ‌هایی را که در شعاع مشخصی فرود می‌آیند، بازگرداند. تیم MIT در حال کار بر روی نسخه‌ای متحرک از این ربات است که بر روی ریل یا چرخ نصب خواهد شد.
کانسیو در این‌باره تصریح می‌کند: «یکی از مزیت‌های اصلی این ربات در مقایسه با پرتابگرهای خودکار توپ این است که توانایی بازسازی همان اطلاعاتی را دارد که حریف در بازی تولید می‌کند؛ مانند چرخش و مسیر توپ. این خصوصیت، تمرینی واقعی و مفید برای بازیکنان انسان فراهم می‌کند.»
پروژه‌های مشابهی نیز پیش‌تر توسط شرکت‌هایی نظیر Omron و گوگل دیپ‌مایند انجام شده‌اند. این پروژه‌ها از یادگیری ماشینی برای تطبیق با تکنیک‌های مختلف ضربه استفاده می‌کنند.
اما آنچه MIT را متمایز می‌کند این است که به‌جای ساخت رباتی صرفاً برای تنیس روی میز، آن‌ها در حال توسعه یک پلتفرم چندمنظوره هستند که در آینده می‌تواند به‌عنوان بخشی از ربات‌های انسان‌نما در حوزه‌های حیاتی‌تر مانند امداد و نجات وارد عمل شود.
شایان ذکر است که از دهه ۱۹۸۰ میلادی تاکنون، طراحی ربات‌های پینگ‌پنگ‌باز یکی از آرزوهای مهندسان بوده است — ترکیبی از دید ماشینی سریع، کنترل دقیق بازو، موتورهای واکنشی و الگوریتم‌های پیش‌بینی.
اکنون به‌نظر می‌رسد MIT توانسته به این آرزو تحقق بخشد. آینده، شاید سریع‌تر از آنچه تصور می‌کردیم، به میز بازی وارد شود.