به نقل از ایتنا و به گزارش تک‌اسپات، این برنامه‌ها بر پایه یک اصل کلیدی طراحی شده‌اند: پژوهشگران مستقل در زمینه امنیت می‌توانند نواقص و آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری را شناسایی کرده و در ازای گزارش دادن مؤثر آن‌ها، پاداش‌های مالی یا اعتباری دریافت نمایند.
جالب توجه است که این ایده به‌طور نخستین بار توسط یک شرکت بزرگ فناوری در سال ۱۹۹۵ به‌کار گرفته شد؛ زمانی که نت‌اسکیپ برای نسخه بتای مرورگر Navigator 2.0 برنامه‌ای به نام Bugs Bounty به راه انداخت.
این برنامه در اکتبر همان سال معرفی شد و به کشف‌کنندگان باگ‌ها تا ۱۰۰۰ دلار به‌عنوان پاداش نقدی و همچنین هدایایی نظیر تی‌شرت‌های برند نت‌اسکیپ اعطا می‌کرد.
اهمیت این اقدام در آن زمان فراتر از ارزش مالی پاداش‌ها بود، چراکه نگرش عمومی شرکت‌ها نسبت به گزارش‌گری باگ‌ها منفی و پنهانکاری آسیب‌پذیری‌ها غالب بود. در مقابل، نت‌اسکیپ با رویکردی شفاف، پژوهشگران خارجی را شریک خود قلمداد کرد و اصطلاح «باگ بانتی» نیز توسط مهندس پشتیبانی این شرکت، جَرِت ریدلینگهافر، به‌وجود آمد.
اواسط دهه ۹۰ میلادی مصادف با رقابت شدید بین مرورگرها بود. نت‌اسکیپ در اوج محبوبیت، بیش از ۸۰٪ از سهم بازار را در اختیار داشت و امنیت محصولش به‌عنوان یک مسئله حیاتی به شمار می‌رفت. وجود آسیب‌پذیری در چنین مرورگری می‌توانست عواقب جدی برای کاربران و کل اکوسیستم وب به همراه داشته باشد. برنامه باگ بانتی این شرکت نشان داد که هیچ تیم داخلی به‌تنهایی قادر به شناسایی تمام نواقص نیست و همکاری با جامعه متخصصان بیرونی می‌تواند به بهبود کیفیت محصول کمک کند.
اکنون، صنعت باگ بانتی به یک اکوسیستم جهانی تبدیل شده است. پلتفرم‌هایی مانند HackerOne و Bugcrowd زمینه‌ساز اجرای برنامه‌های وسیع‌تری شده‌اند و بسیاری از شرکت‌های کوچک و بزرگ از این رویکرد بهره‌مند می‌شوند.
حال هکرهای برجسته می‌توانند در این زمینه درآمدهای شش یا حتی هفت رقمی به‌دست آورند، در حالی که شرکت‌ها از یک نیروی متخصص و توزیع‌شده برای محافظت از محصولات خود بهره‌برداری می‌کنند. تمام این تحولات ناشی از آن تصمیم جسورانه نت‌اسکیپ در سال ۱۹۹۵ می‌باشد.