کامران محمدی در مجموعه داستان جدید خود با عنوان «باغ وحش انسانی» به دنیای فانتزی سیاه وارد شده است.
در نوشته پشت جلد کتاب هم می خوانیم که این نویسنده با نوشتن داستان‌های مینی‌مالیستی برای مطبوعات دهه هفتاد، خودش را به دنیای ادبیات معرفی کرد. کتاب اول او هم مجموعه‌ای از داستان‌های مینی‌مال بود که سال هشتاد و یک منتشر شد. اما نام او اواخر دهه هشتاد با رمان کوتاه «آن‌جا که برف‌ها آب نمی‌شوند» بیشتر شنیده شد. زمانی که در واقع رمان اول سه‌گانه‌ای بود به نام «سه‌گانه فراموشی».
«باغ وحش انسانی» هشتیمن کتاب داستانی محمدی است که نسبت به آثار گذشته‌اش تا حد زیادی فضای تازه‌ای دارد. او این‌بار سراغ موضوعاتی رفته است که در آن‌ها تخیل نقش پررنگ‌تری بازی می‌کند. حتی می‌توان «باغ‌وحش انسانی» را اثری در گونه فانتزی سیاه دانست. پنج داستان به هم پیوسته این کتاب، جهان داستانی ویژه‌ای را به وجود آورده‌اند و در عین حال، استقلال خود را نیز حفظ می‌کنند.
داستان‌ها از یک سو عمیقا دردناکند و از سوی دیگر در بسیاری از لحظات، خواننده را به لبخند وا می‌دارند. به این ترتیب می‌توان گفت، از جهانی با یک گروتسک مدرن و البته روان‌شناختی هم مواجهیم.
شاهین، گوسفند، گربه، ماهی و مار داستانی‌های این مجموعه هستند.
در برشی از کتاب می‌خوانیم: فقط می‌خواست تنها باشد تا زمان بگذرد. این‌طور وقت‌ها مثل همه وقت‌های دیگر، زمان معجزه می‌کند. زمان فراموشی به همراه می‌آورد. و با اینکه هیچ‌وقت به عقب برنمی‌گردد، اما انگار ماهیت دایره‌وار دارد که باعث می‌شود دوباره همه‌چیز به حالت قبل برگردد. انگار پیش نمی‌رود، دور خودش می‌چرخد.
مجموعه داستان «باغ وحش انسانی» را نشر سنگ در ۱۳۵ صفحه و با قیمت ۷۰ هزار تومان به بازار نشر عرضه کرده است.