«اگر کسی به ما پاسخی ندهد، مبلغ جایزه نقدی را برمی‌گردانیم که با آن ۱۲-۱۰ صندلی سینما برای یکی از سینماهای آسیب‌دیده خریداری کنند چون ارزش آن همین‌قدر است!» این جملات عجیب از بازیگر برنده سیمرغ بهترین نقش اول مرد در جشنواره فجر است که در بستر شبکه‌های اجتماعی واکنش‌های گسترده‌ای را برانگیخته است؛ جایزه‌ای که همه به‌طور طبیعی انتظار داشتند به سعید پورصمیمی تعلق بگیرد، اما ناگهان به بازیگری رسید که برای نخستین بار در مقابل دوربین یک فیلم سینمایی قرار گرفت.
امیر محبی در متن انتقادی خود به توجه بیش از حد به نقد جوایز جشنواره فیلم فجر اشاره کرده است:
هم‌اکنون در فضای مجازی، فیلمی از بازیگر برگزیده جشنواره فیلم فجر در حال پخش است که در آن از کم و کیف جایزه نقدی جشنواره گلایه می‌کند؛ جایزه‌ای که با لحنی نامناسب به خاطر مبلغ پایین آن معترض بود و می‌گفت اگر کسی پاسخی به ما ندهد، آن را برمی‌گردانیم تا با آن ۱۰-۱۲ صندلی سینما برای یکی از سینماهای آسیب‌دیده خریداری کنند، زیرا این میزان جایزه در نظرش ناچیز به نظر می‌رسید!
اما چرا این موضوع حائز اهمیت است؟ زیرا صحبت از جایزه‌ای است که نماد مهم‌ترین رویداد هنری ایران می‌باشد. سیمرغ بلورینی که بزرگان سینما شایسته دریافت آن را می‌دانستند و بسیاری که موفق به کسب آن نشده‌اند، همیشه حسرت آن را دارند. سیمرغی که علی نصیریان پس از دریافتش، بعد از چند دهه فعالیت درخشان، از درد دیر به‌دست‌آوردن آن سخن گفت و یا بازیگران بزرگی همچون آتیلا پسیانی، حمیده خیرآبادی، فخری خوروش، داود رشیدی و… که با وجود سال‌ها بازیگری در سطح اول سینما، هیچگاه طی عمر خود موفق به دریافت آن نشدند.
حتی در چهل‌ودومین دوره نیز که رسانه‌ها همگی بر این باور بودند که سعید پورصمیمی به دلیل بازی برجسته‌اش در «پرویزخان» به‌عنوان شانس نخست برنده سیمرغ نقش اول شناخته میشود و دیگر نامزدها نیز سجاد بابایی، جواد عزتی و میلاد کی‌مرام به شمار می‌آمدند، سیمرغ به‌طرز شگفت‌انگیزی به جوانی رسید که کمتر کسی شانس او را پیش‌بینی می‌کرد؛ جایزه‌ای که با اعلام آن، در سالن اختتامیه جنجالی برپا کرد و پرسش‌های زیادی پیش روی هیئت داوران این دوره قرار داد که چگونه از بازی درخشان سعید پورصمیمی چشم‌پوشی کردند و به سیمرغی که به یک بازیگر تازه‌کار تعلق گرفت، اکتفا کردند. جوانی که قطعاً باید بازیگر «صبح اعدام» به این موفقیت خود خوش‌بین باشد؛ چراکه به‌جز تصویر و شانس او از اینکه در دوره‌ای با تعداد کمتری فیلم مواجه شده، کمتر بازیگری در سینمای ایران توانسته در اولین تجربه سینمایی خود، سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول را به دست آورد؛ آن‌هم سیمرغی که بزرگان سینما به آن می‌بالند.
نکته‌ای که این بازیگر جوان باید دریابد، این است که سیمرغ ارزشی بالا دارد؛ اما علی نصیریان که تا چندی پیش سیمرغی در دستانش نبود، چگونه در ذهن‌ها ماندگار شد؟ او از طریق احترام و رفتار متعالی‌اش در سینما به یادها مانده است!
اما دو نکته نیز برای دست‌اندرکاران جشنواره فیلم فجر دارم!
باید امانت گرانبهای جشنواره فیلم فجر مورد احترام قرار گیرد و با انتخاب‌های نادرست، به اعتبار آن لطمه نزنید. جشنواره‌ای که بزرگان سینمای کشور با افتخار در آن حضور داشته‌اند، نباید به اندازۀ کم‌ارزش شود. سیمرغی که با عزت در دستان علی نصیریان، عزت‌الله انتظامی، پرویز پرستویی، جمشید مشایخی، خسرو شکیبایی و دیگر بزرگان سینما قرار گرفته، نباید تبدیل به جایزه‌ای ساده با ارزش مالی ناچیز شود؛ اگر چنین شود، باید فاتحه اهمیت این جشنواره بزرگ سینمای کشور را برای دوره‌های آینده خواند. ارزش امامزاده به متولی آن است؛ وگرنه سیمرغ همان سیمرغی است که در همین دوره چهل‌ودوم، مجید انتظامی با افتخار آن را دریافت کرد و محمود کلاری در زمان اهدای جایزه به کوهیار کلاری، با افتخار به آن اشاره نمود.
و در نهایت، نکته دومی برای مسؤولان جشنواره و شاید وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌خواهم بگویم این است که چرا باید این‌قدر اختلاف بین برگزیدگان جشنواره فیلم با سایر جشنواره‌های هنری وجود داشته باشد؟ آیا برگزیدگان جشنواره‌های تجسمی، تئاتر و موسیقی فجر نیز جوایز نقدی مشابهی در حدود صدها میلیون تومان دریافت می‌کنند؟ آیا این تفاوت قائل‌شدن بین برگزیدگان جشنواره‌های هنری، حس تبعیض را در آنها ایجاد نمی‌کند؟ به‌ویژه که هنرمندان عرصه سینما معمولاً درآمدهایی غیرقابل مقایسه با سایر رشته‌های هنری دارند و معمولاً از وضعیت مالی بهتری نسبت به بقیه رشته‌ها برخوردارند.
پایان پیام