بر اساس گزارشی از بلومبرگ، اقدام چین در کاهش ارزش یوان به زیر سطحی که در هفته های گذشته از آن محافظت می کرد، نشانه ای است که احتمالاً سال ۲۰۲۵ میزبان تنش های جدی در زمینه سیاست نرخ ارز خواهد بود.
به نقل از ایبنا، دونالد ترامپ، رئیس جمهور منتخب ایالات متحده و تیمش به طور مکرر شرکای تجاری آمریکا را به گناه کاهش نرخ یوان و ایجاد مزایای ناعادلانه برای صادرکنندگان خود متهم کرده اند.
در گفت وگویی که در ژوئن گذشته با بلومبرگ انجام شد، ترامپ به چین و ژاپن اشاره کرد و خاطرنشان ساخت که ارزان نگه داشتن ارزهای آنها فشار بالایی به شرکت های آمریکایی وارد می کند.
گزارش بلومبرگ بیان می کند که کاهش عمق یاب یوان از دید ترامپ و تیم جدیدش بی توجه نخواهد ماند. او در ژوئن گذشته یادآوری کرد که دولت اولیه اش بی جهت بر حفظ نرخ ارزهای خارجی از طریق تهدید تعرفه ها تأکید شده بود.
با وجود وقوع دلایل قابل توجیه برای کاهش ارزش پول چین (نرخ های بهره در پی رکود تقاضای داخلی به پایین ترین میزان خود رسیده اند)، تاریخچه ترامپ نشان دهنده بی میلی او به اتخاذ سیاست های تسهیلی (کاهش نرخ ارز) است.
اما در حقیقت، خطر قابل توجهی که وجود دارد این است که تضعیف اخیر یوان، عزم ترامپ را در راستای پیشبرد برنامه اقتصادی بین المللی یک جانبه ای تقویت خواهد کرد که تصادفاً شبیه به اقداماتی است که در دهه ۱۹۳۰ اتخاذ شد.
جنگ های ارزی موضوعی جدید نیستند و مشهورترین آنها در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد؛ زمانی که ایالات متحده و کشورهای دیگر ضمن افزایش تعرفه های گمرکی، ارزش پول های خود را کاهش دادند و منجر به وخامت اوضاع تجارت جهانی شدند.
بر اساس یک مقاله تحقیقاتی اخیر از طرف دفتر ملی تحقیقات اقتصادی ایالات متحده، اقتصاددانانی چون کریس میچنر از دانشگاه سانتا کلارا و کرستن واندشنایدر از وین با بهره گیری از پایگاه داده ای جدید از اطلاعات تجاری فصلی آن زمان نتیجه گرفتند که جنگ های ارزی در دهه ۱۹۳۰ باعث کاهش حداقل ۱۸ درصدی در تجارت شدند.
کریس میچنر و اندشنایدر بیان می کنند که افت ارزش پول در اوایل دهه ۱۹۳۰ نمودی از یک رویکرد جدید در سیاست گذاری است که در آن کشورهای مختلف بر وضعیت اقتصادی داخلی خود به جای توجه به سیستم بین المللی اولویت می دهند.
کاهش ارزش ارز ها
رئیس جمهور تازه منصوب در آن دوران، فرانکلین روزولت، در سال ۱۹۳۳ رویکرد “اول آمریکا” را اتخاذ کرد و در نتیجه بیش از ۷۰ کشور به کاهش ارزهای خود پایان دادند و افزایش هزینه ها و تنش های تجاری وسیع تر، جریان های تجاری را دچار اختلال کرد.
پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده رویکرد کاملاً متفاوتی در پیش گرفت و تمایل بیشتری برای باز کردن بازارهای خود و مشارکت در هماهنگی اقتصادی و مالی جهانی از خود نشان داد؛ این روند در پی بحران مالی سال ۲۰۰۸ نیز مشاهده شد که در آن ایالات متحده و کشورهای عضو G۲۰ متعهد شدند که از کاهش ارزش پول رقابتی جلوگیری کنند.
اکنون، به گفته بلومبرگ، شرایط به شکل بیشتری مشابه وضعیت دهه ۱۹۳۰ شده است.
بلومبرگ اکونومیکس در ماه گذشته خاطرنشان کرد: “نظام تجارت آزاد به پایان رسید، سایه حمایت گرایی بروز کرد، نگرانی ها نسبت به بدهی افزایش یافت و کاهش مالیات مطرح شد. امنیت آمریکا دیگر تضمین نشده و دفاع از خود مدنظر قرار گرفت.”
با این حال، طبق گفته های بلومبرگ، تعرفه های وعده داده شده از سوی ترامپ که شامل مالیات جهانی تا ۲۰ درصد و تعرفه های ۶۰ درصدی بر چین است، احتمالاً از ارقام مطرح شده در طول مبارزات اتی کمتر خواهد بود.
متخصصان چینی، آرتور کروبر و توماس گیتلی در گزارشی ماه گذشته از گاویکال دراگونومیکس اظهار داشتند که فرضیه اصلی آنها نوعی توافق بین ترامپ و رئیس جمهور چین، شی جین پینگ، است که معتقدند “تعرفه ها و کنترل صادرات در سطحی که هر دو طرف بتوانند تحمل کنند، متوقف خواهند شد.”
اما خطر وجود دارد که واشنگتن یا پکن تصمیمات یکدیگر را نادرست محاسبه کرده و بیش از حد واکنش نشان دهند که ممکن است به تشدید اقدامات تجاری همانند دهه ۱۹۳۰ منجر شود.