بدون شک، برخی از بازیگران ایرانی نظیر بهرام افشاری، مهران مدیری، پژمان جمشیدی، نوید محمدزاده، محسن تنابنده، سحر دولتشاهی و چند تن دیگر، دارای درآمدهای بسیار بالایی هستند که به هیچ عنوان تمایلی به افشای آنها ندارند.
بازیگران نه تنها در ایران، بلکه در سایر نقاط جهان نیز برای کارهایی که به نظر نمیرسند چندان دشوار و طاقتفرسا باشند، مبالغ قابل توجهی دریافت میکنند و به علاوه، به خاطر شهرت و محبوبیتشان، ارتباطات خوبی با افراد مهم در صنایع مختلف و تجارت برقرار میسازند و شرایط مالیشان به تدریج بهبود مییابد. اما بر خلاف هالیوود و برخی کشورهایی که صنعتی قوی در حوزه سینما و تلویزیون دارند، در ایران هرگز اطلاعات دقیقی درباره درآمد بازیگران منتشر نمیشود. دستمزدها به عنوان یکی از موضوعات محرمانهای محسوب میشوند که اکثر بازیگران، با تمام تفاوتهای موجود در میان خود، بر سر عدم افشای آن به توافق رسیدهاند. سازمانهای نظارتی و مالیاتی نیز هر چند سال یک بار به مساله مالیات هنرمندان توجه میکنند، اما در نهایت موضوع را بدون به دست آوردن نتیجهای مشخص رها میکنند تا در فرصتهای بعدی دوباره مورد توجه قرار گیرد.
شاید بپرسید آیا درآمد یک کارمند دولتی یا یک کاسب در بازار به صورت شفاف اعلام میشود که حالا بازیگران انتظار داشته باشند درآمدشان عمومی شود یا نهادهای مالیاتی و نظارتی موظف به شفافسازی درآمد این قشر باشند؟ به طور مسلم، درآمد جزو مسائلی است که حساسیت زیادی دارد و همه افراد به شدت نسبت به عدم افشای آن نزد دیگران مراقبت میکنند. به جز درآمد، غالباً تنها چند مورد دیگر وجود دارد که مردم اینچنین نسبت به فاش شدن آن حساسیت نشان میدهند. بدیهی است که بازیگران نیز از این قاعده مستثنی نیستند و تمایل دارند که میزان دریافتیشان پنهان بماند. اما زمانی که توجه کنیم که بسیاری از فیلمها و سریالهای ایرانی با بودجههای عمومی و گاهاً کیفیت پایین ساخته میشوند، آیا میتوان از بازیگران انتظار داشت که خواهان حفظ محرمانگی اطلاعات قراردادهای خود نباشند؟
بدون شک، تعدادی از بازیگران ایرانی مانند بهرام افشاری، مهران مدیری، پژمان جمشیدی، نوید محمدزاده، محسن تنابنده، سحر دولتشاهی و برخی دیگر درآمدهای کلانی دارند که میزان دقیق آنها مشخص نیست. اما تمامی بازیگران و عوامل سینما چنین خوشبختیای ندارند. برخی از آنها سالها بدون کار میمانند و در تامین مخارج زندگی با دشواریهایی مواجه میشوند. گروهی دیگر نیز دستمزدهای معقولی دریافت میکنند که البته حتماً بالاتر از حداقل دستمزد وزارت کار است و با توجه به تواناییهای محدود خود، از شرایطشان راضی به نظر میرسند.
در غیاب اطلاعات شفاف و معتبر، بحث پیرامون دستمزد تنها به شکل خبرسازیهای رسانهای مورد استفاده قرار میگیرد و در واقع، بازخورد دیگری ندارد.