برای نخستین‌بار، پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در «سان‌فرانسیسکو» ارتباط بین تجربیات ناخوشایند در سال‌های ابتدایی زندگی و بروز مشکلات پزشکی طولانی‌مدت را مورد بررسی قرار داده‌اند.
بر اساس گزارش ایسنا به نقل از نشریه تخصصی «مدیکال اکسپرس»، تجارب نامطلوبی که فرد در دوران کودکی پشت سر می‌گذارد، تا اواخر عمر به‌ویژه در افرادی که خشونت را چشیده‌اند، اثرگذار است و شامل آسیب‌های جسمانی و روانی می‌شود.
پژوهشگران همچنین متوجه شدند که بزرگسالانی که در دوران کودکی با تجربیات استرس‌زا یا آسیب‌زای زیادی مواجه شده‌اند، احتمال بیشتری دارد که در سال‌های پایانی زندگی خود با اختلالات جسمی و همچنین مشکلات روانی و شناختی روبرو گردند.
این کارشناسان تأکید کردند که تجربیات استرس‌زا در دوران کودکی می‌تواند شامل نوعی آزار روانی و جسمی، خشونت در جامعه یا محیط مدرسه، تجربه خشونت خانگی، از دست دادن ناگهانی یکی از اعضای خانواده، پناهندگی یا تجربه جنگ، بیماری‌های شدید، مشکلات مالی خانواده یا طلاق والدین باشد.
مطابق با گزارش دویچه وله، مطالعه‌ای که در تاریخ دو اوت ۲۰۲۳ در ژورنال «General Internal Medicine» منتشر شده، نشان می‌دهد افرادی که در کودکی خشونت را احساس کرده‌اند، در سنین ۶۰، ۷۰، ۸۰ سالگی و بالاتر، ۴۰ درصد بیشتر در معرض اختلالات حرکتی قرار دارند و ۸۰ درصد احتمال بیشتری دارد که در فعالیت‌های روزمره دچار مشکلات جدی شوند. این افراد همچنین ۴۰ درصد بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات شناختی نظیر زوال عقل قرار دارند.
این تحقیق نزدیک به ۳۴۰۰ نفر را مورد مطالعه قرار داده که اکثریت آنان زنان بالای ۵۰ سال بوده‌اند. تقریباً ۴۴ درصد این شرکت‌کنندگان حداقل یک تروما را در سنین شش تا ۱۶ سالگی تجربه کرده‌اند.
بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا (CDC)، احساس ناامنی در دوران کودکی با بروز مشکلات مزمن سلامت جسمی و روانی همچون بیماری‌های قلبی و عروقی، دیابت، بیماری‌های خودایمنی و افسردگی مرتبط است.
در عین حال، متخصصان بر این باورند که رسیدگی به مسائل مرتبط با ترومای دوران کودکی در مراحل نخستین ممکن است بتواند کیفیت زندگی سالمندان را ارتقا بخشد و بار مشکلات سلامتی را در سال‌های بعدی کاهش دهد.